Θέλε να μοιραστώ μαζί σας μια τελευταία μου εμπειρία: το αλκοτέστ. Πριν από λίγες μέρες μου έκαναν ένα στο κέντρο της Αθήνας λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Δεν ήταν η πρώτη φορά φυσικά. Αλλά ήταν η πρώτη που αυτό συνέβη, ενώ προηγουμένως είχα λίγο πιεί. Πόσο; Όχι πολύ. Αλλά μάλλον αρκετά ώστε να μην μου περάσει από το μυαλό να αποφύγω συγκεκριμένους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, όπου γνωρίζω ότι γίνεται αλκοτέστ. Μάλιστα όχι απλά δεν τους απέφυγα, αλλά όταν έφτασα στο σημείο και είδα την ουρά αντί να στρίψω δεξιά ενώ μπορούσα και να γλυτώσω την διαδικασία συνέχισα αγέρωχος. Για την κατανόηση της ιστορίας πρέπει να προσθέσω κάτι: ότι είμαι από αυτούς που έχουν τεράστιες αντοχές στο ποτό μάλλον γιατί πίνω από μικρός. Μπορεί να έχω πιεί για ώρες ολόκληρες και να μην έχω κανένα απολύτως πονοκέφαλο την επόμενη το πρωί. Ελάχιστες φορές έχω φτάσει σε κατάσταση ευθυμίας – δεν μιλάω για μεγάλο μεθύσι, αυτό δεν ξέρω τι είναι. Ελάχιστες φορές το στομάχι μου «έχει ανακατευθεί» - χρησιμοποιώ την αδόκιμη έκφραση για να μην πω κάτι χειρότερο. Δεν έχω υπάρξει ποτέ μεγάλος ή συστηματικός πότης αλλά και ποτέ μου δεν θυμάμαι να τρικλίζω. Και ποτέ σε αλκοτέστ δεν έχω φυσήξει κι έχω ακούσει την προτροπή «κύριε περάστε στα δεξιά γιατί έχετε πιεί». Αυτό μου συνέβη τώρα και για πρώτη φορά.

Εξυπακούεται ότι δεν έφερα την παραμικρή αντίρρηση όταν η ευγενέστατη τροχονόμος με παρέπεμψε για την δεύτερη μέτρηση. Ομολογώ πως δεν ήξερα ότι κάτι τέτοιο υπάρχει. Όταν μου είπε πως πρέπει να πάω προς την μεριά του περιπολικού περίμενα ότι θα με συλλάβουν – δεν ήξερα καν την διαδικασία. Είχα αρχίσει να ιδρώνω: πίστευα πως όχι μόνο θα μου πάρουν το δίπλωμα και την άδεια κυκλοφορίας αλλά και το αυτοκίνητο και ότι ίσως θα περάσω και αυτόφωρο την επόμενη το πρωί. Εμαθα πολλά που δεν γνώριζα. Όπως για παράδειγμα πως ακολουθεί μια πιο αξιόπιστη και πιο αυστηρή διαδικασία μέτρησης του αλκοόλ: η πρώτη απλά δείχνει ότι έχεις πιεί – η δεύτερη μετρά το πόσο. Υπήρξα φυσικά απόλυτα συνεργάσιμος και εγένετω θαύμα: ο υπεύθυνος του δεύτερου ελέγχου, αφού έλεγξε δίπλωμα και άδεια κυκλοφορίας, με ενημέρωσε ότι ναι μεν έχω πιεί, πλην όμως όχι τόσο για να υπάρξουν κυρώσεις. Μου είπε ότι ήμουν πολύ κοντά στο όριο, αλλά όχι πάνω από αυτό. Με άφησε να φύγω συνιστώντας μου να προσέχω και να μην προκαλέσω ξανά την τύχη μου.  Το επόμενο πρωί πήγα κι άναψα ένα κερί στην εκκλησία. Και ορκίστηκα πως αμάξι το βράδυ δεν θα ξαναπάρω αν έχω σκοπό να πιώ έστω δυο μπύρες για την δροσιά τους τώρα που καλοκαίριαζε. Αλλά αν διηγούμαι την ιστορία είναι όχι για να τονίσω την τύχη μου, αλλά γιατί την θεωρώ παραδειγματική.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ αυτό τον φόβο που ένιωσα πηγαίνοντας στο δεύτερο αλκοτέστ. Φοβόμουνα για πολλά, αλλά κυρίως για το ρεζιλίκι. Ηταν σαν να ακούω τους πάντες να μου κάνουν παρατηρήσεις και να με αντιμετωπίζουν σαν να είμαι εντελώς βλάκας. Σκεφτόμουν τι θα πουν οι τροχονόμοι. Τι θα πουν οι άνθρωποι του αστυνομικού τμήματος όταν θα πήγαινα κάποια στιγμή να ξαναπάρω αυτοκίνητο, δίπλωμα και άδεια κυκλοφορίας. Τι θα πουν οι δικοί μου όταν θα τους διηγούμουν την περιπέτεια. Ημουν βέβαος ότι δεν θα υπήρχε η παραμικρή κατανόηση και η παραμικρή παρηγοριά, παρά μόνο χλεύη: αυτή άλλωστε θα άξιζα. Το θλιβερό περιστατικό θα ήταν η σταθερή απόδειξη της βλακείας και της χαζομάρας μου. Ένα παράσιμο για την επιπολαιότητά μου. Ενα είδος βεβαιότητας πως αξίζω δυο φάσκελα. Και όλες τις κατσάδες της γης. Χωρίς καμία αυτοκριτική να με γλυτώσει.        

Προφανώς δεν υπάρχει τεστ βλακείας και μακάρι να υπήρχε γιατί θα μπορούσε να γίνει υποχρεωτικό. Αλλά ευτυχώς υπάρχει το αλκοτέστ κι ευτυχώς στην Αθήνα ειδικά οι έλεγχοι έχουν πληθύνει. Δημιουργούν ένα απαραίτητο φόβο – απαραίτητο γιατί δυστυχώς πολλοί από μας μόνο έτσι καταλαβαίνουμε. Αν «ο φόβος φυλάει τα έρμα» όπως λέει η σχετική παροιμία, είναι απολύτως βέβαιο ότι ο φόβος φυλάει και τους επιπόλαιους: όποιος τον νιώθει τουλάχιστον δεν λειτουργεί ως βλάκας. Ως επικίνδυνος βλάκας για την ακρίβεια.

Μου λέγανε ότι τον περασμένο χειμώνα υπήρχαν νυχτερινά μαγαζιά στα οποία πληρώνοντας σου έκαναν αλκοτεστ κι αν σε έβρισκαν μεθυσμένο σου έδιναν και χάρτη διαδρομής για να γυρίσεις σπίτι αποφεύγοντας τα μπλόκα της τροχαίας: γελούσα. Τώρα δεν γελάω κι ελπίζω να υπάρξουν και έλεγχοι ώστε να σταματήσουν αυτές οι δυνατότητες να κάνει κουταμάρες οδηγώντας μεθυσμένος όποιος δεν καταλαβαίνει ότι αυτό είναι επικίνδυνο. Κάποτε πίστευα πως υπερβάλουμε με τα αστυνομικά μέτρα αυτού του είδους και πως δεν θυμάμαι ευρωπαϊκή πρωτεύουσα στους δρόμους της οποίας να γίνονται αλκοτέστ: αναθεωρώ - κανείς δεν υπερβάλει και καλώς έχει κινητοποιηθεί η τροχαία.

Αν τα αλκοτέστ είναι απαραίτητα δεν είναι γιατί αφαιρούνται άδειες και διπλώματα, ούτε γιατί μεθυσμένοι σταματάνε να οδηγούν νυχτιάτικα μετά τους ελέγχους: αυτά είναι σημαντικά (ως τιμωρίες) αλλά μάλλον δευτερεύοντα. Το βασικό είναι ότι το αλκοτέστ προκαλεί το είδος του φόβου που σε φρενάρει από το να φανείς επικίνδυνος βλάκας πρώτα από όλα στα ίδια σου τα μάτια. Είναι χρήσιμο γιατί σε υποχρεώνει να θυμάσαι πως έχεις και ευθύνες. Και πως πρέπει εκτός από το να ξέρεις να οδηγάς, να ξέρεις και να συμπεριφέρεσαι.

Μακάρι να υπήρχε αλκοτέστ και για άλλα. Για τα γενικότερα νεύρα των ανθρώπων πχ που είναι εντυπωσιακά και τα βλέπεις παντού τελευταία κι όχι μόνο στο δρόμο. Για την γκρίνια που σπάει κόκκαλα, ειδικά αν είναι αδικαιολόγητη. Για την αναλγησία και την τεμπελιά που μετατρέπει μια επίσκεψη σε δημόσια υπηρεσία σε γολγοθά. Για την έλλειψη τρόπων. Για τα εκατοντάδες ψέματα. Μακάρι για όλα αυτά να υπήρχε μια διαδικασία που να επέτρεπε να σε πιάσουν και να φοβόσουν ότι αυτό θα συμβεί. Αν νοιώθαμε φόβο ότι θα μας περάσουν για βλάκες θα ήμασταν όλοι πολλοί καλύτεροι στην συμπεριφορά μας. Και πολλοί καλύτεροι άνθρωποι γενικότερα. 

(Βημαγκαζίνο Ιούνιος 2026)