Η θέληση του Ολυμπιακού για αποτέλεσμα απέναντι στην Μπάγερ Λεβερκούζεν ήταν μεγάλη, η προσπάθεια των περισσότερων σημαντική, αλλά η διαφορά επιπέδου των δύο ομάδων είναι υπαρκτή και δυστυχώς για τον πρωταθλητή αυτό φάνηκε. Το να κάνεις αποτέλεσμα απέναντι σε μια ομάδα ποιοτικά καλύτερη, πιο οργανωμένη και με άνεση στο να εξυπηρετήσει ένα παιγνίδι μεγάλης έντασης, παραμένει για μια ελληνική ομάδα κατόρθωμα. Το κατόρθωμα αυτό ο Ολυμπιακός το έκανε πριν ένα μήνα: η νίκη του με 2-0 κόντρα στην γερμανική ομάδα του έδωσε επί της ουσίας την πρόκριση στους 24 καλύτερους του Τσάμπιονς λιγκ. Χθες φάνηκε πόσο μεγάλη και σημαντική και δύσκολη ήταν εκείνη η νίκη. Η επανάληψή της ήταν εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση: η δοκιμασία αποδείχτηκε ανυπέρβλητη. Ο Ολυμπιακός είχε μόνο ένα σενάριο για να τα καταφέρει: έπρεπε να χαλάσει το παιγνίδι της Λεβερκούζεν περισσότερο από την προηγούμενη φορά και να την τρομάξει επιθετικά – και τα δύο απαιτούσαν ένα παιγνίδι καλύτερο από το προηγούμενο. Σε πολύ γενικές γραμμές για μια ώρα το έκανε. Αλλά στο επίπεδο του Τσάμπιονς λιγκ δεν υπάρχει περιθώριο για λάθη ή χαλαρότητες: το τελικό 0-2 της γερμανικής ομάδας ήρθε σε δυόμιση λεπτά, μεταξύ 61ο και 63ου λεπτού. Η Λεβερκούζεν είναι σαν να έβαλε δυο γκολ σε μια φάση. Το ματς έχει μια μικρή και μια μεγάλη εικόνα. Είδαμε λεπτομέρειες που αποδείχτηκαν καθοριστικές, αλλά είδαμε και προβλήματα του Ολυμπιακού (δομικά μάλιστα) και αρετές της γερμανικής ομάδας που αυτή την φορά ήταν καλύτερα προετοιμασμένη.  

Καταραμένες λεπτομέρειες

Ας μιλήσουμε πρώτα για λεπτομέρειες. O Μεντιλίμπαρ παρουσίασε την πιο επιθετική αρχική ενδεκάδα του Ολυμπιακού που έχουμε δει στο Τσάμπιονς λιγκ την τρέχουσα σεζόν. Όχι μόνο βρέθηκαν μαζί στην επίθεση ο Ταρέμι και ο ΕλΚαμπί, αλλά ξεκίνησαν και ο Ζέλσον και ο Ποντένσε, ενώ δίπλα στον Εσε βρέθηκε ο Μουζακίτης κι όχι ο Γκαρθία ή ο Σιπιόνι. Γίνεται πάλι λόγος για το 4-4-2 και την περίφημη προσπάθεια συνύπαρξης του Ταρέμι με τον ΕΛΚαμπί: κατά την γνώμη μου είναι μια λάθος συζήτηση για τον απλούστατο λόγο ότι ο Ολυμπιακός έχει πάψει να είναι παραγωγικός και απειλητικός ακόμα κι όταν αντί ενός εκ των δύο παίζει ο Τσικίνιο – κι αυτός όταν είναι στην ενδεκάδα πάλι με 4-4-2 μοιάζει το σχήμα και πάλι το πρόβλημα είναι πως η μπάλα θα φτάσει στους δυο και κυρίως το πώς οι υπόλοιποι θα γίνουν απειλητικοί. Ο Μεντιλίμπαρ γνωρίζοντας πως ο Ολυμπιακός σκοράρει δύσκολα πήρε το ρίσκο να παίξει επί της ουσίας με τέσσερις κυνηγούς, αλλά και πάλι οι απειλές που δημιουργήθηκαν ήταν μικρές. Δυο – τρία κλεψίματα της μπάλας ψηλά, ένα δυο καλά σουτ (το καλύτερο ήταν του Ζέλσον) και μια συστηματική προσπάθεια αναζήτησης στημένων φάσεων (από μια τέτοια ήρθε το γκολ του ΕλΚαμπί στο 44΄που ορθώς δεν μέτρησε για οφσάιντ του Ταρέμι) δεν συνιστούν ακριβώς οργανωμένο επιθετικό παιγνίδι.

Το πιο μεγάλο πρόβλημα ωστόσο ήταν άλλο. Για να στηριχθεί η τετράδα μπροστά ο Ολυμπιακός έπρεπε να πάρει πολλά από τους Εσε – Μουζακίτη ανασταλτικά και κυρίως να έχει μια αψεγάδιαστη άμυνα. Οι χαφ έκαναν ό,τι μπορούσαν: ο Εσε πιο πολλά από τον Ελληνα διεθνή. Αλλά όταν συγκρούστηκαν ο Πιρόλα με τον Ρέτσο κι ο Ιταλός έγινε αλλαγή το ρίσκο μεγάλωσε πολύ. Ο Μπιανκόν ούτε σταθερός είναι, ούτε αριστεροπόδαρος και ο Σικ που αυτή την φορά ξεκίνησε στην θέση του φορ χρειαζόταν πολλή προσοχή. Η Λεβερκούζεν έχασε τέσσερις ευκαιρίες στο πρώτο ημίχρονο (με τον Τζολάκη πάντα πρωταγωνιστή να βγάζει σουτ του Σικ και του Μάσα), αλλά στο δεύτερο χρησιμοποίησε περισσότερο την κυνικότητα της. Μπήκε στο γήπεδο περιμένοντας λίγο κι αυτή ώστε να βρει χώρους.

Δεν υπάρχει τάιμ άουτ

Στη φάση του 0-1 που έκρινε το ματς όλοι βλέπουν το επιπόλαιο τακουνάκι του Ταρέμι (ο Ιρανός χαρίζει την μπάλα) και την αδυναμία του Μπιανκόν να σταματήσει τον Σικ. Αλλά το κακό έχει γίνει στο ενδιάμεσο: ο Πόκου κινείται άνετα και γρήγορα στον άξονα με τέσσερις (!) παίκτες του Ολυμπιακού να είναι πολύ μπροστά και να τον κοιτάζουν πριν πασάρει κάθετα.

Στο 0-1 ο Ολυμπιακός χρειαζόταν τάιμ άουτ. Έπρεπε ο κόουτς να πει στους παίκτες ότι ο χρόνος που απομένει είναι αρκετός και να τους διώξει την ξαφνική σκοταδίνη. Αλλά δεν είναι μπάσκετ το ποδόσφαιρο. Όταν σε ένα τέτοιο ματς δεχτείς ένα γκολ πρέπει να έχεις την ικανότητα να φρενάρεις λίγο το ρυθμό και να ανασυνταχθείς – περιμένοντας και τις πρώτες αλλαγές. Αλλά το μυαλό χάθηκε: το κόρνερ από το οποίο προέρχεται το 0-2 είναι ένα δώρο. Και στην εκτέλεσή του ο νευρικός με το προηγούμενο λάθος του Μπιανκόν χάνει τον Σιχ για δεύτερη φορά.         

Στο χρόνο που απομένει η Λεβερκούζεν δείχνει πως έχει πάρει το μάθημα της. Μαζεύεται, κλείνει τους χώρους, παίζει άμυνα. Ο Ολυμπιακός έχει μια δυο ενέργειες του Αντρέ Λουίζ, ένα καλό σουτ του Σιπιόινι αλλά όχι εικόνα ομάδας που μπορεί να επιστρέψει στο ματς. Εμεινε για μια ώρα στο παιγνίδι όσο αντλούσε δύναμη από το 0-0. Όταν αυτό έπαψε να υπάρχει η συνθήκη του αγώνα άλλαξε. Στη νέα δεν προσαρμόστηκε ποτέ.

Τη δεύτερη φορά ήταν πιο δυνατή

Πάμε τώρα στην μεγάλη εικόνα. Η συνηθισμένη να αγωνίζεται στην Ευρώπη στα μέσα Φεβρουαρίου Λεβερκούζεν εμφανίστηκε την δεύτερη φορά της στο Καραϊσκάκη με μια ενδεκάδα πιο δυνατή. Είχε από την αρχή τον βασικό σέντερ φορ της Σίκ (και αυτή τη φορά σε φόρμα). Είχε και τον Παλάσιος στην μεσαία γραμμή, αλλά και τον Ταμπσόμπα στην άμυνα: τρεις δηλαδή κομβικούς παίκτες παραπάνω. Ο Ολυμπιακός έχει ντεφορμέ τον ΕλΚαμπί, κάτω από τα στάνταρ του τον Μουζακίτη, παίζει με ένα τρόπο που σίγουρα δεν βοηθά τον Ποντένσε, αλλά το χειρότερο είναι ότι βρήκε την γερμανική ομάδα σε μια στιγμή που δεν σκοράρει με κανένα τρόπο: αυτό ήταν το έβδομό του ματς χωρίς γκολ – με τον ΠΑΟΚ στο κύπελλο Ελλάδος, τον ΟΦΗ στο ενενηντάλεπτο του τελικού του Σούπερ καπ, τον Αρη, τον ΠΑΟ, τον Λεβαδειακό, την ΑΕΚ στο πρωτάθλημα και τώρα με την Λεβερκούζεν η ομάδα του Μεντιλίμπαρ δεν βρίσκει γκολ σε διαδικασία παιγνιδιού απλά γιατί οι φάσεις που δημιουργεί είναι λίγες: το «πέναλτι – γκολ» με την ΑΕΚ στο 99΄ δεν το μετράω καν γιατί ήρθε επί της ουσίας σε ένα ματς που είχε τελειώσει. Μετά από όλα αυτά τα ματς γίνονται οι ίδιες επισημάνσεις που έχουν την πικρή γεύση της δικαιολογίας: επισημαίνεται μια φάση στην οποία αν είχε μπει γκολ το πράγμα θα μπορούσε να είναι διαφορετικό – χθες η φάση αυτή ήταν το γκολ του ΕλΚαμπί που ακυρώθηκε για οφσάιντ του Ταρέμι. Αλλά με μια φάση δεν κερδίζεις τον Αρη και τον Λεβαδειακό: πως να κερδίσεις την Μπάγερ Λεβερκούζεν;  

Αναζητείται θαύμα

Μου άρεσαν οι δηλώσεις των παικτών στο τέλος, η πίστη πχ ότι στην Γερμανία μπορεί να γίνει ένα θαύμα. Ωραία είναι αυτά αλλά τα θαύματα δεν προαναγγέλλονται: συμβαίνουν κόντρα στην ροή της πραγματικότητας. Αν θαύμα γίνει, εδώ θα είμαστε να το καταγράψουμε. Αλλά πριν από τα θαύματα υπάρχει η λογική. Και η λογική λέει πως με τον τρόπο που ο Ολυμπιακός ταλαιπωρεί την μπάλα στην επίθεση και τόσο μακριά που έφτασε στο Τσάμπιονς λιγκ θαύμα είναι…

(Gazzetta. gr, Φεβρουάριος του 2026)