Σε μια βραδιά στην Ευρωλίγκα που ο Ολυμπιακός τσάκισε με την άμυνά του την Ντουμπάι των πολλών εκατομμυρίων ο Σάσα Βεζένκοφ έγινε ο πρώτος σκόρερ του στην ιστορία της διοργάνωσης ξεπερνώντας και τον Βασίλη Σπανούλη. Εφτασε μάλιστα σε αυτή την πρωτιά δίνοντας λιγότερα ματς από τον κάποτε αρχηγό του Ολυμπιακού και σήμερα προπονητή του Αρη.

Ολοι ασχολούνται μαζί τους

Σκεφτόμουν πόσο διαφορετικές περιπτώσεις είναι ο Σπανούλης, που το όνομά του είναι συνώνυμο της ηγεσίας και της παραγωγικότητας και ο Βεζένκοφ που τον διαδέχτηκε στον θρόνο του πρώτου σκόρερ της ομάδας στην Ευρωλίγκα. Πρώτα από όλα δεν έχει καμία σχέση το παιγνίδι των δυο. Ο Σπανούλης ήταν περιφερειακός, ήθελε την μπάλα αλλά και κάτι περισσότερο: ήθελε όλη η ομάδα να περιστρέφεται γύρω του. Στον Ολυμπιακό η καριέρα του άρχισε όταν ο Ντούσαν Ιβκοβιτς του έκανε αυτό το χατίρι: τον έχρισε ηγέτη και πρώτο βιολί σε μια ομάδα που διακρινόταν πρώτα από όλα για  την εσωτερική της ιεραρχία. Ο Βεζένκοφ από την άλλη δεν χρειάζεται παρά ελάχιστα την μπάλα και γιατί παίζει σε άλλη θέση. Δεν χρειάζεται επίσης μια ομάδα γύρω του αλλά χρειάζεται μια ομάδα που να τον ψάχνει και να μην τον ξεχνάει. Οι πόντοι του Σπανούλη έρχονταν συνήθως με αίμα: όλοι ήξεραν ότι θα πάρει τη μπάλα, όλοι τον κυνηγούσαν για να του κάνουν την ζωή δύσκολη κι αυτός αυτά τα «ένας εναντίον όλων» παιγνίδια του σχεδόν πάντα τα απολάμβανε. Και τον Βεζένκοφ παιδεύονται να τον περιορίσουν με τρόπους σύνθετους, αλλά στην περίπτωσή του αυτό που προσπαθούν είναι να μην πάρει την μπάλα ή να την πάρει πολύ μακριά από τη ρακέτα.

Αντίθετα από τον Σπανούλη ο Βεζένκοφ δεν χαίρεται με το κυνηγητό: πανηγυρίζει όταν με την απόδοσή του κάνει αμυντικά συστήματα να καταρρέουν. Ο Σπανούλης ήταν μαχητής και καταστροφέας της αντίπαλης άμυνας χάρη στην αντοχή του. Ο Βεζένκοφ είναι μάγος που εξαφανίζεται και εμφανίζεται για να βάλει το καλάθι. Οι πόντοι του Σπανούλη ήταν «μαχαιριές» στον αντίπαλο. Τους πόντους του Βεζένκοφ καμιά φορά δεν τους καταλαβαίνεις – ειδικά στο γήπεδο. Το ματς ολοκληρώνεται, ο Σάσα είναι πρώτος σκόρερ κι εσύ νομίζεις πως έπαιξε λίγο. Αυτή είναι και η μεγαλύτερη ικανότητα του: ο Βεζένκοφ είναι κόμπρα που χτυπάει ακαριαία. Ο Σπανούλης δεν σε άφηνε να πάρεις τα μάτια σου από πάνω του.   

 Τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες

Οι δυο μοιάζουν να έχουν και τεράστιες διαφορές στο χαρακτήρα. Ο Σπανούλης μιλούσε στις κάμερες μια φορά τον χρόνο, συνήθως πάντα με κατεβασμένο το κεφάλι σαν να ντρεπόταν. Δεν τον θυμάμαι να χαμογελάει ποτέ: το μπάσκετ ήταν (είναι) για αυτόν πάντα μια τρομερά σοβαρή δουλειά. Την ηγεσία του στην ομάδα την ένιωθες – δεν ήταν μια από τις υπερβολές των δημοσιογράφων: και λίγα λέγανε. Τον κοιτούσες και καταλάβαινες ότι στα αποδυτήρια ο τύπος αρκούσε να σηκώσει τα μάτια για να τους βάλει όλους ενώπιον των ευθυνών τους. Ο Σπανούλης σου φώναζε πως θα γίνει προπονητής ακόμα κι όταν έπαιζε – δεν ήθελε να φύγει ποτέ από το γήπεδο του μπάσκετ και η προπονητική ήταν ο τρόπος του να μείνει σε αυτό κι αφού είπε το αντίο ως παίκτης. Εξω από το γήπεδο υπήρχε πάντα η οικογένεια δηλαδή η γυναίκα του και τα πολλά παιδιά του και σχεδόν τίποτα άλλο. Ο κόσμος του είναι περιχαρακωμένος – μάλλον είναι για αυτόν κάτι σαν καταφύγιο για να αντλεί δύναμη για την δουλειά, δηλαδή για το μπάσκετ. Ο Σπανούλης θα ήταν επιτυχημένος μάλλον σε ό,τι κι αν έκανε επαγγελματικά στην ζωή του για αυτόν ακριβώς τον λόγο: γιατί η δουλειά είναι προορισμός και όλα τα υπόλοιπα είναι το απαραίτητο καύσιμο. Στο μυαλό του οι ρόλοι του είναι προσωπικοί. Ηγέτης σκόρερ. Ηγέτης προπονητής. Οικογενειάρχης. Μπαμπάς. Ποτέ ένας από όλους.

Ο Βεζένκοφ μοιάζει από την πλευρά του κάτι εντελώς διαφορετικό: είναι η χαρά της ζωής για τους φίλους του, αλλά και την ίδια στιγμή ψάχνει την χαρά της ζωής κι ο ίδιος. Μιλάει στους δημοσιογράφους με την άνεση που το κάνει κάποιος που θα μπορούσε να είναι στην θέση τους ως παρουσιαστής εκπομπής. Αστειεύεται με τον εαυτό του όχι παριστάνοντας τον καλαμπουρτζή, αλλά γιατί είναι χαρούμενος με την δουλειά που κάνει στο δεδομένο περιβάλλον. Την παίρνει στα σοβαρά, αλλά καταλαβαίνεις πως στο μυαλό του έχει ότι υπάρχουν στην ζωή κι άλλα σοβαρότερα. Δεν νομίζω πως υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να τον φανταστεί προπονητή τον Σάσα. Είναι κατανοητό ότι οι συμπαίκτες του δεν τον φοβούνται – ίσως να μην έχει σηκώσει ποτέ την φωνή του. Μοιάζει επίσης συναισθηματικός, έχει και βραδιές που στρεσάρεται και το καταλαβαίνεις. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν έχει ηγετικά χαρίσματα. Απλά για αυτόν ηγεσία είναι να πάρει την μπάλα στα δύσκολα. Και να πάρει πρωτοβουλίες όπως κάνει φέτος από την στιγμή που ο Ολυμπιακός άρχισε να έχει προβλήματα που κανείς δεν περίμενε. Όταν ο Γιώργος Μπαρτζώκας χάνοντας τον Μοντέρο και τον Ντόρσεϊ ζήτησε από τους παλιούς να βγουν μπροστά ο Βεζένκοφ είναι ο πρώτος που δήλωσε παρών. Χωρίς να φωνάζει. Αλλά παίρνοντας την μπάλα πιο πολύ. Και ο Σπανούλης και ο Βεζένκοφ δεν στέριωσαν στο ΝΒΑ γιατί το περιβάλλον τους ήταν ξένο. Ο Σπανούλης δεν θα μπορούσε να έχει εκεί τον ηγετικό ρόλο που είχε στον Ολυμπιακό: ήταν ένας από όλους κι αυτό δεν του ταιριάζει. Κι ο Βεζένκοφ δεν θα μπορούσε ποτέ να βρει εκεί την «ομάδα-μεγάλη-παρέα» που είναι ο Ολυμπιακός.

Θα γούσταρε τα προβλήματα 

Ο Σπανούλης θα γούσταρε να παίζει σε αυτό τον Ολυμπιακό των προβλημάτων: είμαι βέβαιος. Θα μάζευε τους συμπαίκτες του στα αποδυτήρια και μακριά από τις κάμερες και θα έλεγε τα δικά του και μετά μέσα στο γήπεδο θα έπαιζε και για τους απόντες με εκείνο το πάθος που έμοιαζε με ιερή υποχρέωση απέναντι στο σύλλογο. Ο Βεζένκοφ στα τελευταία ματς είναι πιο συγκεντρωμένος, πιο σκληρός στην άμυνα, πιο μαχητικός και πάντα έτοιμος βέβαια να δώσει στα πράγματα την σωστή τους διάσταση μιλώντας στο τέλος του ματς. Πρώτοι και οι δυο. Ο καθένας με τον τρόπο του.