Ξαναβρίσκουμε την Εθνική μας ομάδα που παίρνει μέρος UEFA Nations League στο Αμστερνταμ. Η Εθνική μας δεν έχει κερδίσει ποτέ στην Ολλανδία σε επίσημο ματς. Αλλά λίγες ώρες πριν το ματς με την ομάδα του Τσάβι αρχίσει, προτιμώ να σταθώ σε δυο άλλα πράγματα. Το πρώτο ότι η Εθνική μας κάθε φορά που σκοράρει με τους Ολλανδούς κάνει αποτέλεσμα: συνέβη και στο προηγούμενο παιγνίδι μαζί τους στην Θεσσαλονίκη. Το δεύτερο ότι αυτή η ομάδα με προπονητή τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς σπάει παραδόσεις: ρωτήστε τους Αγγλους, τους Γερμανούς, τους Σέρβους – με όλους αυτή η ομάδα πέτυχε νίκες που δεν είχε μέχρι τώρα. Τα επισημάνω αυτά για να παρακολουθήσουμε το ματς με λίγη αισιοδοξία. Διότι κατά τα άλλα η υπεροχή των Ολλανδών είναι δεδομένη.

Tι προσπαθούν οι Ολλανδοί

Οι Ολλανδοί μπήκαν στο εφετινό UEFA Nations League ψάχνοντας ένα restart μετά την κακή παρουσία της ομάδας τους στο μουντιάλ των ΗΠΑ. Πήραν την γενναία απόφαση να προσλάβουν ένα ξένο προπονητή μετά από δεκαετίες. Ο μεγαλωμένος στην Μπαρτσελόνα με απόλυτη πίστη στο ποδόσφαιρο του Γιοχάν Κρόιφ μίστερ Τσάβι μέχρι να πει ναι στην δελεαστική πρόταση της ολλανδικής ομοσπονδίας μετρούσε αποτυχίες.

Το να περιμένουν όλοι από τον καιρό που έπαιζες ποδόσφαιρο στην ομάδα που αγαπάς ότι θα γίνεις κάποια στιγμή προπονητής της μπορεί να είναι και βάρος. Ο Τσάβι ανέλαβε προπονητής στην Μπάρτσα όπως ήταν το πεπρωμένο του. Αλλά στο πεπρωμένο δεν υπάρχουν πάντα ευτυχισμένες μέρες. Οι απαιτήσεις τον καταπλάκωσαν και δεν τα κατάφερε. Κι όταν ο διάδοχός του, ο Γερμανός Χανς Φλικ μεταμόρφωσε την Μπάρτσα προς το καλύτερο ο Τσάβι βρέθηκε σε δύσκολη θέση: στην Καταλονία λένε πως για να φτάσει στον πάγκο της Μπαρτσελόνα έκοψε δρόμο. Κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να υπάρχουν ερωτηματικά για την δυνατότητα προσφοράς του. Θέλω να πω πως αν ένα restart είχε ανάγκη η Ολλανδία, ένα restart είχε ανάγκη κι αυτός.  

Οι Ολλανδοί τον δέχτηκαν με μεγάλες απορίες αλλά στα μέχρι τώρα ματς ο Τσάβι έχει δείξει πολλές αρετές. Δεν είναι δογματικός και αλλάζει σχήματα απαιτώντας από την ομάδα του να κάνει πρώτα από όλα σωστά αυτό που ξέρει, δηλαδή κατοχή μπάλας. Στην μικρή πορεία των τεσσάρων ματς που η Ολλανδία του έχει δώσει μέχρι τώρα στο UEFA Nations League o Tσάβι μετέτρεψε σε αβαντάζ το μεγάλο πρόβλημα των τραυματισμών και των ελλείψεων.

Στην Θεσσαλονίκη η Ολλανδία ήρθε χωρίς τους κυνηγούς της: είχε εκτός αποστολής τον Χάπκο, τον Μάλεν και τον Μπρόμπεϊ – ουδείς το κατάλαβε. Τι είδαν όλοι; Τον Τσάβι να κάνει τρεις αλλαγές στο ημίχρονο και να γυρίζει το ματς. Με τον Ράιντερς αντί του Τιλ και τον Χράφενμπεργκ αντί του Τίμπερ πρόσθεσε ποιότητα στη μεσαία γραμμή ενώ με τον Νόα Λανγκ αντί του Φαν Μπόμελ έδωσε στην επίθεση της ομάδας του το απαραίτητο πλάτος. Μετά από κάποια στιγμή δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει και τον Φαν Ντάικ ως φορ. Οι Ολλανδοί στην Τούμπα πέτυχαν τέσσερα γκολ και χάρη στο VAR ευτυχώς μέτρησαν μόνο δύο. Ο Τζολάκης ήταν ο καλύτερος του γηπέδου και τα στόπερ του Γιοβάνοβιτς άψογα: ούτε αυτό τους σταμάτησε. Το σε βάρος τους 2-0 στο πρώτο ημίχρονο αντί να τους τρομάξει, τους πείσμωσε. Κι ο Τσάβι είναι και λίγο τυχερός: η Ολλανδία του έχει σκοράρει σε δυο ματς στο τέλος των αγώνων της κι έχει πάρει ισοπαλίες που την κρατάνε πρώτη στον όμιλο. Με τους Γερμανούς ισοφάρισε ο Χάπκο στις καθυστερήσεις και κόντρα στην Εθνική μας ο Ράιντερς στο 88΄. Αλλά σε κάθε περίπτωση οι Οράνιε δεν έκλεψαν τίποτα.

Άλλο οι σύλλογοι, άλλο η Εθνική

Η Ολλανδία μοιάζει στην Εθνική μας μόνο σε ένα πράγμα: δίνει την εντύπωση ότι ως ομάδα είναι πιο ποιοτική και σίγουρα πιο σταθερή από τους ολλανδικούς συλλόγους. Αυτοί ζουν μάλλον δύσκολες μέρες. Η PSV και η Φέγενορντ ζορίζονται στο Τσάμπιονς λιγκ. Ο Αγιαξ επιχειρεί μια (ακόμα) νέα αρχή στο Conference League. Ομάδες που στο ολλανδικό πρωτάθλημα κάνουν αξιόλογα πράγματα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις δεν εντυπωσιάζουν: η Ναϊμέγκεν, η Τβέντε, η Αλκμααρ περισσότερο ζορίζονται παρά καταπλήσσουν. Ούτε η Εθνική Ολλανδίας καταπλήσσει. Αλλά αργά αλλά σταθερά μοιάζει να βρίσκει τον εαυτό της, ίσως γιατί βασίζεται κατά βάση σε ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο εξωτερικό. Από τους 25 παίκτες που στελέχωσαν την ομάδα αυτή στο μουντιάλ μόλις 4 έπαιζαν στην Ολλανδία – οι Γιαπωνέζοι είχαν πιο πολλούς παίκτες στην Εθνική τους που παίζουν στην Ολλανδία. Σε αυτό η ομοιότητα με την Εθνική μας είναι μεγάλη, αλλά μόνο σε αυτό.

Εμείς και αυτοί

Πάντα πίστευα ότι η διαφορά του δικού μας ποδοσφαίρου με το ολλανδικό είναι τεράστια. Εμείς αγαπάμε το «αποτέλεσμα», την σκοπιμότητα, την άμυνα, τον κλεφτοπόλεμο, τους ηρωϊσμούς. Οι Ολλανδοί παραδοσιακά θέλουν να κερδίζουν μόνο όταν είναι καλύτεροι – το δόγμα του Κρόιφ που έλεγε ότι «αν δεν είσαι καλύτερος και να κερδίσεις δεν χαίρεσαι», χαρακτηρίζει το ποδόσφαιρό τους. Αυτοί το ποδόσφαιρο το εξέλιξαν και για αυτό είναι περήφανοι – εμείς το τι ποδόσφαιρο παίζει μια ομάδα σπανίως μας απασχολεί. Για το ποδόσφαιρό τους λέμε υποτιμητικά πως στερείται τακτικής – το περιγράφουμε λέγοντας πως «οι Ολλανδοί παίζουν ένα ποδόσφαιρο του τύπου όσα πάνε κι όσα έρθουν». Αυτό έχει ένα καλό: σε συλλογικό επίπεδο εδώ και χρόνια δεν τους φοβόμαστε. Αλλά την Εθνική τους δεν την κερδίζουμε ποτέ. Ούτε κι όταν η ομάδα μας προηγήθηκε με 2-0 στην Τούμπα δεν μας έμοιαζε πιθανή η νίκη της. Κι όχι γιατί είχε χτυπήσει ο Τζόλης που στο πρώτο εικοσάλεπτο είχε αναστατώσει την ολλανδική άμυνα τρεις φορές.

Το ακόμα περισσότερο παράδοξο είναι ότι ποτέ δεν δίνουμε με αυτούς ματς στα οποία να είναι κομμάτι αδιάφοροι ώστε να έχουν την συμπεριφορά που είχαν το 2017 σε εκείνο το φιλικό που χάρη σε ένα μεγάλο ματς του Μήτρογλου η Εθνική μας τους κέρδισε με 2-1. Σχεδόν πάντα τα ματς με την Ολλανδία κάτι κρίνουν: αυτοί κυνηγάνε πρωτιές και εμείς παίζουμε τα ρέστα μας. Ακόμα και το αποψινό ματς μόνο αδιάφορο δεν είναι. Αυτοί κλείνουν τον όμιλο με ένα παιγνίδι στην Γερμανία, εμείς με τους αδιάφορους βαθμολογικά Σέρβους: θα πρεπε να έχουμε κάποιο αβαντάζ. Καραδοκεί όμως μια τριπλή ισοβαθμία και ούτε αυτοί, ούτε και η Εθνική μας είναι δεδομένο ότι θα έχουν καλύτερα γκολ από την ομάδα του Κλοπ: οι βαθμοί θα είναι ίδιοι.

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς είναι δύσκολο να πάρει το ρίσκο να αφήσει έξω τους βασικούς του για να χτυπήσει με αυτούς το ματς με τους Σέρβους. Όπως είναι το πράγμα σήμερα η Εθνική μας θα πάρει αυτή την ιστορική πρόκριση που κυνηγάει αν κάνει νίκη ή ισοπαλία ή αν έστω χάσει με ένα γκολ και κερδίσει τους Σέρβους με δυο τουλάχιστον στο τελευταίο ματς. Πάει στο Αμστερνταμ για τρια αποτελέσματα δηλαδή. Πράγμα που όταν παίζεις με τους Ολλανδούς που υπολογισμούς δεν κάνουν είναι συνήθως ό,τι χειρότερο. Το καλό είναι ότι σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα καλοσύνης. Το κακό ότι είναι Παρασκευή και 13.

 Gazzetta.gr, Νοέμβριος του 2026