Η Εθνική ομάδα πόλο των Ανδρών πήγε στην Σερβία για να σπάσει μια κατάρα: να καταφέρει να πάρει μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα γεγονός που παραδόξως δεν είχε καταφέρει ποτέ – λέω παραδόξως γιατί μετάλλια έχει πάρει σε όλες τις άλλες μεγάλες διοργανώσεις. Γύρισε με το χάλκινο. Αλλά είναι τόσο μεγάλη ομάδα που μετά τα μπράβο για την επιτυχία όλοι αναρωτηθήκαμε γιατί διάβολο δεν πήρε το χρυσό. Αλλά και τι παραπάνω πρέπει να κάνει για να το πάρει.
Παραπέρα από το τέλειο, αλλά…
Όποιος είδε τον μικρό τελικό της Εθνικής μας κόντρα στην Ιταλία θα με καταλάβει. Όποιος δεν τον είδε πρέπει να τον δει. Δεν μιλάμε για ένα απλό ματς, αλλά για κάτι τόσο εντυπωσιακά θεαματικό, που σε έκανε να αναρωτιέσαι αν αυτό ήταν ένα παιγνίδι ανάμεσα σε δυο ομάδες που διεκδικούσαν μετάλλιο ή ένα ματς στο οποίο η μια ομάδα, η δική μας, έδινε κάποιο αγώνα επίδειξης. Από αυτή την ομάδα του Θοδωρή Βλάχου έχουμε δει τα τελευταία χρόνια πολλά και εντυπωσιακά και στα τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων και στα παγκόσμια πρωταθλήματα που πήρε μέρος. Μόλις πέρυσι στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σιγκαπούρης η ομάδα αυτή είχε δώσει δυο καταπληκτικά ματς (μεταξύ άλλων…) με τους Ισπανούς στον ημιτελικό (τον οποίο έχασε εξαιτίας ενός γκολ στο τελευταίο δευτερόλεπτο) και με τους Σέρβους στο μικρό τελικό, τους οποίους και συνέτριψε. Οι Σέρβοι, που ένα χρόνο πριν στο Παρίσι είχαν αποκλείσει την Εθνική μας στο τουρνουά των Ολυμπιακών Αγώνων σε ένα απίθανο ματς, είχαν δεινοπαθήσει από τους παίκτες του Βλάχου και σίγουρα δεν ξέχασαν ότι έπαθαν σε εκείνο το ματς. Νομίζω ότι χάρηκαν τον αποκλεισμό της ομάδας του Βλάχου από την Ουγγαρία πολύ. Βγήκαν πρωταθλητές Ευρώπης μάλλον γιατί δεν αγωνίστηκαν στον τελικό με την Εθνική μας. Που αν την έβλεπες κόντρα στους Ιταλούς καταλάβαινες ότι είναι η καλύτερη ομάδα του τουρνουά γιατί άλλη τέτοιο ματς δεν θα μπορούσε να κάνει σε καμία από τις φάσεις του απέναντι σε αντίπαλο στα χαρτιά ισοδύναμο.
Το καλύτερο ματς της ιστορίας
Προσωπικά πίστευα πως εκείνος ο μικρός τελικός με τους Σέρβους στην Σιγκαπούρη είναι το αρτιότερο ματς που μπορεί να κάνει η Εθνική μας: ένα θυμωμένο ματς αντίδρασης, ένα είδος απάντησης που οι παίκτες χρωστούσαν στον εαυτό τους μετά την ψυχοφθόρα ήττα από την Ισπανία. Έκανα λάθος. Ο εφετινός μικρός τελικός απέναντι στους Ιταλούς υπήρξε ένα ματς απίστευτα καλύτερο: η διαφορά ποιότητα φαίνεται στην ίδια την διακύμανση του σκορ. Η Εθνική μας επέτρεψε στον Φερέρο να σκοράρει ενώ προηγούταν ήδη με 4-0. Πριν οι Ιταλοί βρουν μετά κόπων και βασάνων ένα δεύτερο γκολ, τα γκολ της Εθνικής μας ήταν επτά! Ο Βλάχος έβαζε κι έβγαζε παίκτες χωρίς η ένταση να μειωθεί στο ελάχιστο. Το 8-2 ήρθε με τον Κάκαρη να κάνει δείχνει τι σημαίνει στο πόλο δύναμη και τεχνική. Όταν ο Αργυρόπουλος έκανε το 11-4, με το τρίτο του γκολ στο ματς, νόμιζες ότι οι Ιταλοί θα του ζητήσουν αυτόγραφο. Αν δεν υπήρχε λίγη λογική χαλάρωση στο φινάλε η διαφορά θα ήταν ιστορική για παιγνίδι μεταλλίου. Και σκεφτείτε κάτι: αυτό το χάλκινο μετάλλιο ήταν για τους Ιταλούς αληθινά μεγάλος και ιστορικός στόχος – το μάξιμουμ που μπορούσαν να πάρουν στην διοργάνωση. Όταν στον ημιτελικό ηττήθηκαν από τους Σέρβους κανείς δεν ένιωσε έκπληξη: οι γηπεδούχοι ήταν το απόλυτο φαβορί. Ενώ η ομάδα του Βλάχου θα πρεπε στον μικρό τελικό να κουβαλάει λίγη άγια απογοήτευση: ήταν τόσο καλή η παρουσία της συνολικά στο τουρνουά που η συμμετοχή στο μεγάλο τελικό έμοιαζε απλή υπόθεση. Δεν ήταν. Κυρίως γιατί άλλη τέτοια συμμετοχή, η ομάδα αυτή δεν είχε στο συγκεκριμένο τουρνουά προηγουμένως. Και η πείρα διαχείρισης του ημιτελικού που κομμάτι έλειψε είναι ο καλύτερος σύμβουλος.
Μπλάκ άουτ για δέκα λεπτά
Γιατί δεν τα κατάφερε να φτάσει η Εθνική μας στον τελικό; Γιατί έπαθε ένα μπλακ άουτ στο ματς με την Ουγγαρία στου οποίου την έναρξη ήταν επίσης καταιγιστική. Η Εθνική πήρε το προβάδισμα με δύο τέρματα, δύο φορές (3-1 και 5-3) στο πρώτο οκτάλεπτο, αφήνοντας στους Ούγγρους την δυνατότητα να είναι απειλητικοί μόνο από την περιφέρεια: αυτή μείωσαν στο γκολ λίγο πριν το τέλος (5-4), αλλά δεν έμοιαζε εύκολο να μείνουν στο ματς βρίσκοντας συνεχώς γκολ από μακριά. Η Εθνική μας είχε ένα δομημένο και αρμονικό επιθετικό παιγνίδι που της έδωσε τρια ακόμα προβαδίσματα μέχρι το τέλος του ημιχρόνου, αλλά ο ασταμάτητος Μάνχερτζ σκόραρε συνεχώς από τα έξι και τα επτά μέτρα κρατώντας την Ουγγαρία στο 8-8. Η Εθνική μας δεν πίστευε ότι αυτό θα μπορούσε να συνεχιστεί και χαλάρωσε στην άμυνα: 10 λεπτά χωρίς σκληρή άμυνα της στοίχισαν ένα τελικό. Ας το δουν όλοι σαν σημάδι ότι στα επόμενα τουρνουά θα πρέπει να έχουν στο μυαλό τους ότι πρέπει να πάνε και παραπέρα από το τέλειο, όπως έκαναν κόντρα στους Ιταλούς. Είναι η μοίρα αυτής της ομάδας να προσπαθεί συνεχώς να βελτιώνεται. Χρειάζεται φαίνεται σε κάθε τουρνουά να γίνεται καλύτερη – ο αντίπαλος είναι πάντα ο εαυτός της. Είναι πάντα εύκολο στον αθλητισμό να πιέζεις τον εαυτό σου για να πας ψηλά. Αλλά είναι και πάντα δύσκολο, όταν είσαι ψηλά, να πιέζεσαι για να πας ψηλότερα. Η Εθνική του πόλο βρίσκεται τόσο ψηλά, που αυτό το λίγο παραπάνω που χρειάζεται είναι δύσκολο: το καλό είναι ότι ως προπονητής και παίκτης της βλέπεις ό,τι υπάρχει περιθώριο – το ματς με τους Ιταλούς πχ ήταν μια στιγμή τελειότητας που πρέπει να είναι το βασικό ζητούμενο. Το πιο δύσκολο βασικό ζητούμενο.
Ο νέο στόχος
Το σημαντικό είναι ότι όλοι ξέρουν τι ακριβώς χρειάζεται για να πάνε λίγο πιο πέρα από το τέλειο κι όλοι μοιάζουν σίγουροι ότι θα τα καταφέρουν προσεχώς ακόμα καλύτερα. Αλλωστε όπως είπαν μετά το ματς με τους Ιταλούς κάθε στραβοπάτημα αντί να τους πονάει, τους δυναμώνει. «Ήμασταν εκνευρισμένοι και, αν παίζαμε έτσι με την Ουγγαρία, θα είχαμε νικήσει σίγουρα, αλλά δεν το κάναμε. Μάς έκανε να "σκυλιάσουμε" η ήττα από τους Ούγγρους, να μη θέλουμε να φάμε γκολ και αυτό μας έδωσε τη νίκη», είπε ο Κακαρης. «Πανηγυρίσαμε τις άμυνες πιο πολύ από τα γκολ» είπε ο Βλάχος. «Είπαμε πλέον ότι στόχος μας από εδώ και πέρα θα είναι το χρυσό μετάλλιο. Στο επόμενο Παγκόσμιο, στο επόμενο Ευρωπαϊκό και στους Ολυμπιακούς Αγώνες - παντού. Φέτος θα δουλέψουμε πάρα πολύ» είπε ο Αργυρόπουλος. Ουδείς αμφιβάλει ότι σοβαρολογεί.
