Το ματς της Εθνικής μας με την Σερβία στο  Βελιγράδι για το Nations League, το πρώτο επίσημο μετά τα προκριματικά του μουντιάλ του 2026, έμοιαζε μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για να κάνει αποτέλεσμα η ομάδα του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Οι Σέρβοι τελούν υπό σύγχυση και μολονότι οι καλοί παίκτες δεν τους λείπουν έχουν απλά μια μπερδεμένη ομάδα. Η εκτίμηση αποδείχτηκε σωστή. Η Εθνική μας έφυγε από το Βελιγραδι με την νίκη, αλλά και με το τεράστιο ηθικό που δημιουργεί κάθε νίκη με ανατροπή - με δυο γκολ μάλιστα στο τελευταίο τέταρτο του παιγνιδιού! Συγχρόνως η Εθνική μας μοιάζει να ξαναβρήκε το κέφι της αυτό που δεν φαινόταν στα φιλικά ματς που έγιναν μετά τον αποκλεισμό από το μουντιάλ και που ήταν όλα μέτρια παιγνίδια. Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.

 Μπροστόβαρη ενδεκάδα ροκ ματς

 Η Εθνική μας δεν αγχώθηκε από το γρήγορο γκολ των γηπεδούχων κι αυτός ήταν ο βασικός λόγος της νίκης της. Ενας άλλος ήταν οι ξεκάθαρες πλέον ιδέες του Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Ο ομοσπονδιακός προπονητής άφησε στην άκρη δοκιμές που έγιναν στα φιλικά του περασμένου καλοκαιριού και παρουσίασε μια ενδεκάδα που βασιζόταν στη φόρμα των παικτών την συγκεκριμένη στιγμή. Ξεκίνησε  τον Τζολακη κάτω από τα δοκάρια, γιατί χάρη στο καλό του ξεκίνημα στην Χαλ έχει ηθικό στα ύψη κι αυτό φάνηκε. Οι επιλογές των Βαγιαννίδη, Τσιμίκα,και Μαυροπάνου στην άμυνα ήταν δεδομένες (και γιατί απουσιάζουν ο Ρότα και ο Γιαννούλης). Η έκπληξη ήταν ο δεύτερος στόπερ: ο Γιοβάνοβιτς έδωσε φανέλα βασικού στον Ρέτσο που έχει αγωνιστεί πιο πολύ από τον Κουλιεράκη στο ξεκίνημα της σεζόν.

Δεδομένες και οι επιλογές στην επίθεση. Μπορεί να υπάρχουν πολλά σέντερ φορ αλλά ο Παυλίδης έχει αρχίσει την σεζόν καλύτερα από όλους. Κι ο Τζόλης κι ο Καρέτσας είναι για την συγκεκριμένη ομάδα δυο πολυτέλειες.

Οι προβληματισμοί του Ιβάν καιρό τώρα αφορούν τους παίκτες που θα πλαισιώσουν τον Ζαφείρη στη μεσαία γραμμή. Διάλεξε τελικά τον έμπειρο Κουρμπέλη και τον Μπάμπη Κωστούλα, τον οποίο όμως έστειλε να παίξει κοντά στον Παυλίδη.

Κάπως έτσι προέκυψε μια Εθνική μπροστόβαρη, με κάποιες αμυντικές αδυναμίες που όμως στην πορεία του ματς αποδείχτηκε μάλλον κατάλληλη για την περίσταση. Η οποία περίσταση έγινε εξαρχής περίπλοκη: οι Σέρβοι, που τελικώς εμφανίστηκαν με τους βετεράνους τους και όχι με τους νέους τους, έχασαν μια ευκαιρία στο 2΄κι άνοιξαν  το σκορ μόλις στο 4’. Ο Τάντιτς γυρισε την μπάλα από τα αριστερά και ο Ζίβκοβιτς που είχε κάνει το κόψιμο από τα δεξιά χωρίς κανείς να ασχοληθεί μαζί του πλάσαρε αμαρκάριστος και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα σε μια φάση που νομίζεις πως δεν υπάρχει ελληνική άμυνα.

Το γκολ αυτό, και η μπροστόβαρη ενδεκάδα του Γιοβάνοβιτς, έγινε ο λόγος για να ακολουθήσει ένα ροκ ματς που η Εθνική μας έπαιξε σε τεντωμένο σχοινί, μολονότι καλύτερη από τους γηπεδούχους.

Η Εθνική μας είχε, στο πρώτο ημίχρονο ειδικά, ένα πλήθος από τελικές προσπάθειες μεταξύ των οποίων κι ένα δοκάρι με τον Καρέτσα,  αλλά και Σέρβοι είχαν την τεράστια ευκαιρία τους με τον Γιόβιτς για ένα δεύτερο γκολ στο μισάωρο - γκολ που θα μεγάλωνε κι άλλο την δυσκολία του παιγνιδιού.

Επαιξαν και οι πέντε

Στον Γιοβάνοβιτς δεν άρεσε το χωρίς μεγάλες ευκαιρίες (παρά την κατοχή της μπάλας) ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου και με τον Ιωαννίδη αντί του Κωστούλα προσπάθησε να κάνει την ομάδα επιθετικότερη: το καθαρό 4-4-2 (με δυο φορ περιοχής) ήταν υποχρεωτικό και απέδωσε. Στο 74’ ο Τζολης ισοφάρισε από ασίστ του Παυλίδη σε μια φάση που δεν φαίνεται καθόλου ότι οι Σέρβοι παίζουν με τρεις κεντρικούς αμυντικούς. Η άμυνα τους έχει απλωθεί κι ο Τζόλης την τιμωρεί.

Σε άλλες ίσως εποχές το ματς θα  τελείωνε έτσι αλλά ο Γιοβάνοβιτς ήταν αποφασισμένος να πάρει ρίσκα και αυτό είχε φανεί από τις κλήσεις: αφού είχε καλέσει πέντε παίκτες ικανούς να παίξουν στην κορυφή της επίθεσης είχε και σκοπό να τους χρησιμοποιήσει όλους! Μετά το πέρασμα στο ματς του Ιωαννίδη, έριξε σε αυτό και τους Τετέι, που πήγε στα αριστερά, και Δουβίκα που μπήκε στην περιοχή, αλλάζοντας όλη την επίθεση και δίνοντας το σύνθημα ότι η ομάδα πρέπει να τελειώσει το ματς ψάχνοντας το δεύτερο γκολ. Το βρήκε στις καθυστερήσεις, όταν ο Τσιμίκας έκανε μια φοβερή κούρσα και μια καταπληκτική σέντρα: η κεφαλιά του Δουβίκα (στην κίνηση…)  απέδωσε δικαιοσύνη γιατί η Εθνική μας ήταν καλύτερη, αλλά το χτυποκάρδι που προηγήθηκε ήταν κι αυτό από τα απερίγραπτα.

Οι Σέρβοι βρίσκοντας χώρους, έγιναν επικίνδυνοι μετά τις αλλαγές του Παούνοβιτς, είχαν δοκάρι με τον Γέλετιτς που εκτός από αυτό υποχρέωσε και τον Τζολάκη σε μια μεγάλη επέμβαση! Φαινόταν ότι το ματς δεν θα έληγε ισόπαλο: οι ομάδες, με τους παίκτες και τον τρόπο που έπαιξαν, κυνήγησαν την νίκη – η Εθνική μας βέβαια πολύ περισσότερο στα τρία τέταρτα του παιγνιδιού τουλάχιστον.

Ποιότητα και ανασφάλεια

Η νίκη είναι μεγάλη αλλά δεν μας έκανε σε κάτι σοφότερους: αυτό που θέλω να πω είναι ότι γνωρίζουμε πολύ καλά πως η ομάδα αυτή έχει ποιότητα και πολλούς παίκτες στην επίθεση, μετρημένους παίκτες στη μεσαία γραμμή και μια άμυνα που ίσως επειδή είναι και λίγο ακάλυπτη θα αφήνει πάντα στον όποιο αντίπαλο ευκαιρίες. Ο Γιοβάνοβιτς στα φιλικά που ακολούθησαν τον αποκλεισμό από το μουντιάλ δοκίμασε πολλά και στην μεσαία γραμμή και στην άμυνα. Στο ματς με την Σερβία έδειξε να πιστεύει πως η ομάδα του θα προοδεύσει μόνο αν καταφέρει να πάρει πολλά από τους κυνηγούς της, αν δηλαδή σταματήσει να φοβάται ότι ο αντίπαλος μπορεί να σκοράρει και να έχει και τις ευκαιρίες του και ποντάρει στην πιθανότητα να πετύχει ένα γκολ παραπάνω. Προφανώς το στοίχημα είναι μεγάλο και διπλό: αφορά και τους τρόπους (δηλαδή την αξιοποίηση των κυνηγών), αλλά και την δημιουργία μιας νέας νοοτροπίας. Χθες, σε ένα ματς που η Εθνική μας ήταν καλύτερη έφτασε κοντά στο να βρεθεί πίσω στο σκορ με δυο γκολ από το μισάωρο και χρειάστηκε τον τερματοφύλακά της (και λίγη τύχη) στο τέλος: αυτό προφανώς και προβληματίζει. Αλλά με τους συγκεκριμένους παίκτες δύσκολα θα υπάρξει άλλος δρόμος και γιατί δεν υπάρχουν περιθώρια για δοκιμές, προπονήσεις και φιλικά ματς.

Απλή η προσέγγιση αλλά…

Η κριτική στην Εθνική είναι εύκολη. Ο καθένας μας μπορεί να έχει στο μυαλό του λύσεις που μπορεί να κάνουν κάπως σκληρότερη την μεσαία της γραμμή (εγώ πχ θα ήθελα να δω τον Ρέτσο κόφτη) ή μπορεί να πιστεύει πως παίζοντας με ένα χαφ παραπάνω η ομάδα μπορεί να έχει καλύτερη κάλυψη. Αλλά το ότι οι παίκτες αυτής της ομάδας που κάνουν την διαφορά βρίσκονται στην επίθεση δεν το αμφισβητεί κανείς.

Το να έχει στο μυαλό του ο Γιοβάνοβιτς και τους πέντε φουνταριστούς του (και να τους χρησιμοποιεί και όλους) είναι εύκολο να το λες: στο ποδόσφαιρο των πέντε αλλαγών γίνεται. Αλλά το θέμα είναι πόσο αυτή η ομάδα μπορεί να αγκαλιάσει την λογική ότι  για να κερδίσει χρειάζεται να βάλει ένα γκολ παραπάνω: δεν είναι καθόλου απλό.

Υπο αυτό το πρίσμα τα ματς με τους Γερμανούς και τους Ολλανδούς που ακολουθούν έχουν κάτι της το συμβολικό: αυτή την συγκεκριμένη ποδοσφαιρική προσέγγιση την έχουν χρόνια τώρα…

(Gazzeta.gr, Σεπτέμβριος του 2026)