Ενώ οι πιο πολλοί ασχολούνται καλοκαιριάτικα με τους παίκτες που έρχονται, εγώ σκέφτομαι λίγο πιο πολύ με αυτούς που φεύγουν. Γιατί το τι θα κάνουν οι νεοαποκτηθέντες θα το ξέρουμε μόνο όταν τους δούμε στο γήπεδο – και μάλιστα καλό είναι πάντα να περιμένουμε κιόλας αφού τα αρχικά συμπεράσματα είναι συνήθως επιπόλαια. Αλλά αυτούς που φεύγουν τους ξέρουμε. Ο Κωνσταντής Τζολάκης πχ που φεύγει από τον Ολυμπιακό για την Χαλ κάνει ένα σημαντικό, αλλά πολύ παράξενο στα μάτια μου βήμα καριέρας.  

Τον μεγάλωσαν καλά

Τον Τζολάκη ο Ολυμπιακός τον έχει μεγαλώσει πολύ σωστά. Ο Πέδρο Μαρτίνς του έδωσε το 2020 την ευκαιρία να αγωνιστεί βασικός στον τελικό του κυπέλλου Ελλάδος κόντρα στην ΑΕΚ - Σεπτέμβρη μήνα στο Πανθεσσαλικό: ήταν μεγάλο ρίσκο. Ο μικρός τα κατάφερε μια χαρά και ο Ολυμπιακός κέρδισε το κύπελλο. Στο πρωτάθλημα 2020-21 ο Τζολάκης ήταν πίσω από τον Σα, αλλά είχε χρησιμοποιηθεί περισσότερο από τον Κρίστινσον που ήταν καλός τερματοφύλακας. Είχε επίσης γίνει το αγαπημένο παιδί εντός της ομάδας: η σκηνή που οι συμπαίκτες του του επέδωσαν τιμές χειροκροτώντας τον γιατί μπήκε στο πανεπιστήμιο είναι από τις πιο ωραίες εκείνο τον καιρό. Ο Τζολάκης είχε την προσοχή όλων – και ίσως και κάτι πιο πολύ. Δούλευε σε μια ομάδα που όλοι ήξεραν πως μια μέρα θα γίνει ο βασικός της τερματοφύλακας – και σύντομα. Δεν είναι συνηθισμένο γιατί στις μεγάλες ομάδες οι τερματοφύλακες πρώτα από όλα πρέπει να έχουν εμπειρίες. Ευτυχώς ο .. που μαζί του δούλεψε πολύ θεωρεί ότι τα προσόντα είναι κάτι σημαντικότερο.   

Νομίζω ότι η καριέρα του Τζολάκη αρχίζει ουσιαστικά το καλοκαίρι του 2021. Με τον Σα να έχει τότε στο μυαλό του το πως θα φύγει για την Αγγλία, ο Μαρτίνς έπρεπε να έχει ένα τερματοφύλακα ετοιμοπόλεμο για τα καλοκαιρινά προκριματικά και όχι μόνο αφού ο αντικαταστάτης του Πορτογάλου μπορεί και να χρειαζόταν χρόνο προσαρμογής. Ο Μαρτίνς εμπιστεύθηκε τον Τζολάκη και δικαιώθηκε. Ο μικρός ήταν πανέτοιμος και το χε αποδείξει σε ένα ματς με την Νέφσκι στο Μπακού, που από αναπληρωματικός βρέθηκε βασικός και ήταν άψογος.

Το πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί κάποιος βασικός σε ευρωπαϊκό ματς θα το καταλάβει όποιος θυμάται την ιστορία του Αλεν: το καλοκαίρι του 2020, εν μέσω πανδημίας, χρειάστηκε να παίξει ένα ευρωπαϊκό παιγνίδι κόντρα στη Γούλβς. Παρά την εμπειρία του, μέχρι να βρει τα πατήματα του, είχε δεχτεί ένα γκολ (από πέναλτι που παραχώρησε ο ίδιος) το οποίο είχε στοιχίσει στον Ολυμπιακό μια πρόκριση.

Ο Τζολάκης κόντρα στην Νέφσκι ήταν πολύ καλός. Αλλά ακόμα πιο σημαντικό ήταν τα όσα ακολούθησαν.

Πάλι αναπληρωματικός

Μετά από εκείνο το παιχνίδι ο Τζολάκης ξανακάθισε στον πάγκο του Ολυμπιακού για να γίνει αναπληρωματικός του Βατσλίκ και μετά έγινε και αναπληρωματικός του Πασχαλάκη.  

Οι προπονητές που διαδέχτηκαν τον Μαρτίνς δεν είχαν το κουράγιο του Πορτογάλου. Δεν νομίζω ότι ο Τζολάκης ποτέ του πίστεψε πως είναι χειρότερος τερματοφύλακας από αυτούς τους δύο με τους οποίους πάντως είχε μια χαρά σχέση. Έγινε βασικός μόνο όταν ήρθε ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ ο οποίος και τον στήριξε. Υπάρχει βέβαια κάτι που είναι μάλλον άγνωστο στην συγκεκριμένη ιστορία. Όταν ήρθε ο Μεντιλίμπαρ ο Βαγγέλης Μαρινάκης του είπε ότι θέλει από αυτόν μια χάρη προσωπική: να δώσει ευκαιρίες στον Τζολάκη - ένα παιδί από τις Ακαδημίες στο οποίο η ομάδα έχει επενδύσει. Ο Βάσκος υποσχέθηκε ότι θα τον δοκιμάσει και αν ανταποκριθεί θα τον καθιερώσει. Το έκανε. Και ο Τζολάκης ένα βράδυ στην Κωσταντινούπολη κόντρα στην Φενέρ, πιάνοντας τα πέναλτι της πρόκρισης, έδωσε στην ομάδα το μισό Conference League.

Παράξενο δεν είναι, αλλά…

Το ότι φέτος ο Τζολάκης ζήτησε να φύγει από τον Ολυμπιακό δεν μου φαίνεται παράξενο. Έχει συμπληρώσει επτά χρόνια στην ομάδα, έγινε βασικός σε αυτή, αγωνίστηκε στο Τσάμπιονς λιγκ, κέρδισε τίτλους και ατομικές διακρίσεις και είναι τα δύο τελευταία χρόνια πιθανότατα ο σταθερότερος ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού: το λέω γιατί ο άλλος που μπορεί να πεις ότι έχει αυτό το χαρακτηριστικό, ο ΕλΚαμπί δηλαδή, πέρσι μετά τη συμμετοχή του στο Κόπα Αφρικα δεν έκανε τα καλύτερά του παιχνίδια. Αν μετά από όλα αυτά δεν θέλεις να κάνεις ένα βήμα μπροστά, είσαι παίκτης χωρίς φιλοδοξίες. Ο Τζολάκης έχει - όπως πρέπει να συμβαίνει με κάθε καλό ποδοσφαιριστή. Απλά δεν καταλαβαίνω -ομολογώ - την επιλογή του να πάει στη Χαλ.

Από κάποιους κοινούς μας φίλους ήξερα ότι ο Τζολάκης ήθελε να πάει στη Μπουντεσλίγκα. Του αρέσει το συγκεκριμένο πρωτάθλημα, του αρέσει ότι στη Γερμανία οι τερματοφύλακες συμμετέχουν πολύ στο build up, πίστευε πάντοτε ότι στη Γερμανία μπορεί να γίνει ακόμα καλύτερος. Αλλά διάλεξε τη Χαλ. Που παίζει στη λαμπερή Πρέμιερ λιγκ, αλλά από του χρόνου θα έχει ως βασικό στόχο να κερδίσει τις μάχες της παραμονής στην κατηγορία. Ο Τζολάκης έχει παίξει σχεδόν αποκλειστικά σε μία ομάδα όπως ο Ολυμπιακός που κάνει πρωταθλητισμό. Θα βρεθεί σε ένα ολότελα διαφορετικό περιβάλλον. Θα πρέπει να βοηθήσει την ομάδα του να μείνει στην κατηγορία σε μια χρονιά που είναι δεδομένο ότι οι «βομβαρδισμοί», που θα δεχτεί, θα είναι κάτι που μέχρι τώρα στην καριέρα του δεν του είχαν τύχει ποτέ. Θα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσουμε πως θα προσαρμοστεί σε ένα ολότελα διαφορετικό περιβάλλον. Αν τα καταφέρει έχει στοιχεία για να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους Ελληνες τερματοφύλακες όλων των εποχών.   

Από τον Ολυμπιακό στην Πρέμιερ λιγκ

Ο Τζολάκης είναι παίκτης με τεράστια αυτοπεποίθηση. Η επιλογή που κάνει είναι πραγματικά μια επιλογή με ρίσκο. Θα βρεθεί σε ένα πολύ δύσκολο πρωτάθλημα και σε μια πολύ δύσκολη αγωνιστική συνθήκη – για τον ίδιο μάλιστα και εντελώς καινούργια. Βέβαια έχει ένα αβαντάζ. Φεύγει από δω γνωρίζοντας ότι ο Ολυμπιακός είναι η οικογένειά του. Και ότι ακόμα κι αν τα πράγματα στην Αγγλία δεν εξελιχθούν όπως ακριβώς τα ονειρεύεται, πάντοτε εδώ η θέση του βασικού θα του Ολυμπιακού θα τον περιμένει.

Θα τον αντικαταστήσει εύκολα ο Ολυμπιακός; Παίρνει στη θέση του ένα εξελίξιμο νεαρό όπως ο Πόποβιτς και ένα βετεράνο γνώστη της θέσης όπως ο Ορτέγκα: θεωρητικά είναι καλυμμένος. Ωστόσο αν στην ιστορία υπάρχει μια ενδιαφέρουσα παράμετρος είναι η ευκολία με την οποία παίκτες του καταλήγουν στην Πρέμιερ λιγκ. Ο Μιραλάς, ο Χολέμπας, ο Μήτρογλου, ο Σα, ο Μιλιβόγεβιτς, ο Μαζουακού, ο Ποντένσε, ο Κωστούλας και φέτος ο Κοστίνια και ο Τζολάκης έχουν φτάσει μέσω του Ολυμπιακού στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου κι αφήνω έξω τις περιπτώσεις των παικτών που βρέθηκαν στην Νότιγχαμ. Το «αν θες να βρεθείς στην Πρέμιερ λιγκ, πέρνα από τον Ολυμπιακό» είναι το καλύτερο δέλεαρ. Και για Ελληνες μικρούς και για ταλαντούχους ξένους. Εχει μάλιστα ενδιαφέροπν ότι αυτοί που έφυγαν απο τον Ολυμπιακό και πήγαν εκεί - σχεδόν όλοι - έπαιξαν και πολύ καλά. Ενώ αυτοί που ήρθαν εδώ απο την Πρέμιερ λιγκ δεν έκαναν και ό,τι καλύτερο. Δεν είναι πάντως και παράξενο: ο Ολυμπιακός είναι δύσκολη ιστορία...