Η Αρσεναλ δεν κατάφερε να κερδίσει την Λίβερπουλ και θα λεγα πως μάλλον πρέπει να είναι ευχαριστημένη με τον βαθμό της ισοπαλίας καθώς χάρη σε αυτόν κράτησε την διαφορά των 6 βαθμών από τους διώκτες της, δηλαδή την Μάντσεστερ Σίτι. Η ομάδα του Πεπ Γκουαρντιόλα δεν κατάφερε να κερδίσει για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι. Μετά τις ισοπαλίες με την Σάντερλαντ και την Τσέλσι ήρθε και μια ισοπαλία με την Μπράιτον. Αυτό το μπλοκάρισμα της Σίτυ που ξεκίνησε λίγο μετά τη στιγμή που αυτή είχε φτάσει ένα βήμα από το να προσπεράσει τους Λονδρέζους καθορίζει την εξέλιξη της Πρέμιερ λιγκ. Η Αρσεναλ κερδίζει τα ματς που πρέπει να κερδίσει: δεν κερδίζει όλα τα ματς. Αλλά δεν πετάει και τους βαθμούς που πετάει η ανταγωνίστρια της.  

Ας θυμηθούμε τι έγινε. Στις 5 Δεκεμβρίου η Αρσεναλ έχανε με περιπετειώδη τρόπο 2-1 από την Αστον Βίλα του Εμερι, την τρίτη διεκδικήτρια του πρωταθλήματος, που όμως είναι δύσκολο να την φανταστείς να το κατακτά. Η Μάντσεστερ Σίτι, που την ίδια αγωνιστική κέρδισε την Σάντερλαντ με 3-0, είχε φτάσει δύο μόλις βαθμούς από την Αρσεναλ και την κορυφή. Το Τσάμπιονς λιγκ θα σταματούσε εντός ολίγου, οι υποχρεώσεις των δύο ομάδων γίνονταν αυτομάτως λιγότερες και οι εκτιμήσεις ήθελαν την ομάδα του Γκουαρντιόλα να προσπερνά την πρωτοπόρο μέσα στο διάστημα των γιορτών καθώς το πρόγραμμά της έμοιαζε ευκολότερο. Αλλά η Άρσεναλ μετά την ήττα από την Αστον Βίλα και πριν το μεγάλο ματς με την Λίβερπουλ έτρεξε ένα σερί με πέντε νίκες. Ενώ η Σίτυ κόλλησε.

Ένα διδακτικό βίντεο

Κυκλοφορεί ένα βίντεο στο διαδίκτυο πάρα πολύ διαφωτιστικό και διδακτικό. Το έχουν τραβήξει στο ημίχρονο του παιχνιδιού της Μάντσεστερ Σίτυ με την Τσέλσι οι ίδιοι οι άνθρωποι της Σίτυ και το έδωσαν στην δημοσιότητα. Μολονότι η Μάντσεστερ Σίτυ κερδίζει την Τσέλσι με 1-0 ο Γκουαρντιόλα μιλά στους παίκτες του εκφράζοντας μεγάλα παράπονα για την απόδοσή τους. Τους λέει ότι ο τρόπος που παίζουν είναι πολύ κακός, ότι δε μοιάζουν να σέβονται τους οπαδούς στην εξέδρα, ότι δεν λαμβάνουν υπόψη τους ότι υπάρχουν άνθρωποι που ταξίδεψαν με το τρένο ώρες ολόκληρες για να έρθουν να δουν την ομάδα και ότι δεν φαίνεται να τους απασχολεί το γεγονός ότι χιλιάδες οπαδοί πληρώνουν για χάρη τους πανάκριβα εισιτήρια. Ο Γκουαρντιόλα δεν φωνάζει και δεν μοιάζει να προσπαθεί να ξυπνήσει τους παίκτες του. Δεν δίνει επίσης τακτικές οδηγίες. Εκφράζει απλά το παράπονο του για το γεγονός ότι η ομάδα δεν παίζει καλά και το κάνει αυτό ενώ η Σίτυ κερδίζει. Δεν μπορώ ούτε να φανταστώ ανάλογη σκηνή στα αποδυτήρια της Αρσεναλ με πρωταγωνιστή τον Ατρέτα.

Η πρωτοπόρος Άρσεναλ του Αρτέτα, μολονότι πρωταγωνιστεί δυο χρόνια τώρα στην Πρέμιερ λιγκ έχοντας μάλιστα ξοδέψει του κόσμου τα χρήματα, δεν είναι μια θεματική ομάδα. Εχει βέβαια πολλές αρετές. Σκοράρει εκμεταλλευόμενη πάρα πολύ τις στημένες φάσεις και δεν το κάνει τυχαία καθώς για αυτές κάνει ειδική προπόνηση. Εχει διαφορετικούς πρωταγωνιστές από ματς σε ματς. Εχει μεγάλο πάγκο. Κυρίως είναι μια ομάδα που μπορεί χωρίς τον παραμικρό δισταγμό να παίξει για να κρατήσει το γκολ με το οποίο προηγείται: οι νίκες της στο γκολ (με σκορ 1-0, 2-1 ακόμα και 3-2) μόνο λίγες δεν είναι. Εμφανώς από την αρχή της χρονιάς παίζει για τους βαθμούς. Ούτε τον Αρτέτα ούτε τους παίκτες του μοιάζει να τους απασχολεί πάρα πολύ το ποδόσφαιρο που η ομάδα τους παίζει. Θέλουν απλώς να κερδίζουν γιατί γνωρίζουν ότι μια νίκη, (κάθε νίκη), θα είναι ένα ακόμα βήμα προς την κατάκτηση ενός πρωταθλήματος. Που λείπει από την ομάδα είκοσι ένα χρόνια.

Η διαφορά των δύο

Αυτή είναι μια στοιχειώδης διαφορά ανάμεσα στην Άρσεναλ και την Μάντσεστερ Σίτι ή για να τα πούμε πιο σωστά ανάμεσα στον Γκουαρντιόλα και στον Αρτέτα. Ο Γκουαρντιόλα έχει κερδίσει του κόσμου τους τίτλους σε τρεις διαφορετικές χώρες: στην Ισπανία, στην Γερμανία και στην Αγγλία. Στην Μάντσεστερ Σίτυ έχει συμπληρώσει δέκα χρόνια παρουσίας. Έχει φτιάξει στο Μάντσεστερ τρεις τουλάχιστον ομάδες με εντελώς διαφορετικούς πρωταγωνιστές και διαφορετικά σχήματα. Κανονικά δεν θα έπρεπε να νιώθει την παραμικρή πίεση, ούτε αυτός, ούτε η ομάδα του. Θα πρεπε η Αρσεναλ να είναι πιο αγχωμένη. Αλλά μιλάμε για τον Γκουαρντιόλα.

Στο μυαλό του Καταλανού υπάρχει πάντα ένα και μόνο κεντρικό ζητούμενο: το πως θα βρει ένα τρόπο η ομάδα του να παίζει το καλύτερο ποδόσφαιρο που μπορεί. Οι τίτλοι και οι νίκες δεν του λείπουν, αλλά πάντα πίστευε πως αυτά είναι αποτελέσματα δουλειάς, συνέπεια του παιγνιδιού. Ο Αρτέτα από την άλλη δεν έχει κερδίσει κανένα πρωτάθλημα. Έχει ως πρώτος προπονητής δουλέψει μόνο στην Άρσεναλ από το 2019. Αυτή τη στιγμή χτίζει το όνομα του. Η κατάκτηση ενός τίτλου τον βάζει στο πάνθεον των μεγάλων προπονητών της εποχής μας στο οποίο ακόμα δεν ανήκει μολονότι προπονεί μια ομάδα με τεράστια ιστορία και φυσικά τεράστιο budget. Τα θέλω του μοιάζουν αρκετά με αυτά των παικτών του καθώς και αυτοί θέλουν να συνδέσουν την παρουσία του στο Λονδίνο με την κατάκτηση ενός ιστορικού πρωταθλήματος. Έχω μεγάλη αμφιβολία αν τα θέλω του Γκουαρντιόλα, που αφορούν το ποδόσφαιρο κι όχι τις νίκες, τα αντιλαμβάνονται οι παίκτες της Σίτυ και μάλιστα οι καινούριοι. Στο βίντεο από τα αποδυτήρια βλέπεις παίκτες που ακούνε τα παράπονα του με περιέργεια. Δεν κατανοούν τι ακριβώς τους ζητά. Και όχι τυχαία η παραπονιάρικη ομιλία του κόουτς δεν είχε αποτέλεσμα. Η Σίτυ δεν κέρδισε τελικά την Τσέλσι καθώς δέχτηκε ένα γκολ στις καθυστερήσεις.     

Φεύγει όταν…

Πέρυσι η μέτρια απόδοση της Σίτυ εξηγούνταν με αναφορές στην απουσία του Ρόντρι. Φέτος τέτοιες εξηγήσεις δεν κυκλοφορούν. Νομίζω ότι αυτό που ζούμε φέτος είναι ο επίλογος της σχέσης του Πεπ με την Μάντσεστερ Σίτυ: θα είναι πιθανότατα ένα παράξενο τέλος που θα το αποφασίσει ο προπονητής κι όχι η ομάδα. Ο Γκουαρντιόλα μοιάζει να μην μπορεί να βρει παίκτες που να τον καταλαβαίνουν: του λείπουν εκείνοι που είχαν την ίδια αντίληψη του ποδοσφαίρου που είχε κι αυτός. Δεν είναι ζήτημα ποιότητας: κι αυτοί που έχει τώρα μια χαρά είναι. Αλλά η χημεία, δηλαδή η κοινή αντίληψη, λείπει. Ο Γκουαρντιόλα φεύγει πάντα από μια ομάδα όταν διαπιστώνει ότι τα δικά του θέλω και τα θέλω των παικτών (ή της διοίκησης) δεν είναι ακριβώς τα ίδια. Έφυγε από την Μπαρτσελόνα όταν διαπίστωσε ότι παίκτες όπως ο Μέσι, ο Ινιέστα, ο Τσάβι, είχαν γίνει πιο σημαντικοί από τον ίδιο πρώτα απ’ όλα στο μυαλό των οπαδών: δεν θα μπορούσε πια να τους ζητά τίποτα καινούργιο, τίποτα δικό του. Έφυγε από την Μπάγερν Μονάχου όταν κατάλαβε ότι η κατάκτηση του γερμανικού πρωταθλήματος, διαμέσου μάλιστα ενός πολύ επιθετικού ποδοσφαίρου, δεν αντιμετωπίζεται από την διοίκηση της ομάδας και τους οπαδούς ως κάτι το σπουδαίο καθώς επιτυχία τότε στην Βαυαρία θεωρούσαν μόνο την κατάκτηση του Τσάμπιονς λιγκ. Τώρα πιθανότατα θα φύγει από την Σίτυ για ένα πολύ πιο απλό λόγο. Γιατί οι παίκτες του δεν καταλαβαίνουν ότι για τον ίδιο το ποδόσφαιρο είναι σημαντικότερο από τα αποτελέσματα. Ανεξάρτητα από το πως θα ολοκληρωθεί η χρονιά μου μοιάζει δύσκολο ο Πεπ να συνεχίσει σε μια ομάδα που τον γεμίζει παράπονα. Νιώθει πολύ μεγάλος για τέτοια.