Ηθελα να καταθέσω σήμερα κάποιους προβληματισμούς για την Εθνική και το μέλλον της γιατί φοβάμαι πως μετά το ματς με την Σερβία η φασαρία που θα υπάρξει δεν θα αφήσει και πολλά περιθώρια για ψύχραιμες τοποθετήσεις – το αποτέλεσμα του ματς θα βάλει την όποια συζήτηση σε άλλη βάση. Αν η Εθνική μας με κάποιο τρόπο προκριθεί στα προημιτελικά (μέσω Ολλανδίας – αφού για να συμβεί αυτό πρέπει οι Γερμανοί να μην κερδίσουν) είναι δεδομένο ότι η επτάρα στο Αμστερνταμ θα θεωρηθεί μια κακή στιγμή κτλ κτλ. Αν η Εθνική μας αποκλειστεί, πάλι οι συζητήσεις θα είναι δύσκολες αφού θα αφορούν αποτελέσματα. Ενώ πολύ φοβάμαι πως το πρόβλημα αυτής της ομάδας είναι πιο σύνθετο.
Να το δεχτούμε πρώτα
Υπάρχει πρόβλημα με την Εθνική; Αν δεν το παραδεχτούμε είναι δύσκολο να το προσεγγίσουμε. Αντίθετα από αυτούς που λένε πως «η Εθνική αυτή έχει μέλλον», πως έχει «μια καταπληκτική φουρνιά παικτών που δεν είχε ποτέ» κτλ εγώ ακούω μόνο καμπανάκια συναγερμού μετά το Αμστερνταμ. Και διαβάζω και τον ξένο Τύπο που πραγματικά μας έκανε πλάκα. Δεν μας μισούν οι ξένοι όταν γράφουν ότι στην Γιόχαν Κρόιφ Αρένα κατέβηκε η Ελλάδα μεταμφιεσμένη σε Σαν Μαρίνο: την αλήθεια γράφουν. Και το ματς αυτό δεν είναι ένα στραβοπάτημα που βασίζεται σε συμπτώσεις: είναι ενδεικτικό κάποιων ορίων. Όταν πας στην Ολλανδία με στόχο τρία αποτελέσματα και γυρνάς με ένα διασυρμό δεν επιτρέπεται να κάνεις ότι δεν έγινε τίποτα. Γιατί το κακό θα το βρεις πάλι μπροστά σου.
Μετά το ματς με την Ολλανδία η εικόνα της ομάδας ήταν τόσο αποκαρδιωτική που εγώ τουλάχιστον δεν είχα και μεγάλη όρεξη να μιλήσω για ποδόσφαιρο – δηλαδή για το τι έγινε. Επειδή όμως γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά θέλω να κάνω μια – δυο επισημάνσεις για να μην κερδίσουν οι φαντασιώσεις την πραγματικότητα.
Η Εθνική μας δεν έχασε στην Ολλανδία γιατί έπαιξε ανοιχτά και επιθετικά: πριν ανοιχτεί και κάνεις τρεις – τέσσερις ευκαιρίες ήταν ήδη εκτός ματς. Βρέθηκε να χάνει με 3-0 όχι στο 75΄αλλά στο 18΄που σημαίνει πως στο παιγνίδι δεν μπήκε ποτέ. Όταν αυτό συμβαίνει, συμβαίνει γιατί μια ομάδα είναι απροετοίμαστη αλλά και γιατί η απόδοση των παικτών της δεν είναι η πρέπουσα: ούτε το Σαν Μαρίνο με το οποίο κοροϊδευτικά μας σύγκριναν δεν χάνει με 3-0 στο 18΄.
Η Εθνική μας προφανώς και εμφανίστηκε με μια ενδεκάδα που ήταν δύσκολο να υπερασπιστεί το αρχικό σχέδιο, αλλά το αρχικό σχέδιο δεν ήταν να παίξει επιθετικά: ήταν να παίξει άμυνα, όπως στην Γερμανία πχ. Μόνο που η άμυνα απαιτεί συγκέντρωση, κατάθεση ενέργειας, θέληση. Η Εθνική μας έχει δεχτεί 6 από τα συνολικά 7 γκολ μέσα από την μικρή περιοχή και το 7ο , το γκολ του Μάλεν που ολοκλήρωσε τον διασυρμό, έχει μπει με ένα σουτ εντός περιοχής από πλάι. Η Εθνική μας δεν έχει δεχτεί γκολ από αντεπιθέσεις γιατί ήταν άδεια στο χώρο της μεσαίας γραμμής: πληρώνει ατομικά λάθη, από παίκτες που δεν είχαν την απόδοση που η περίσταση απαιτούσε.
Δεν είναι θέμα επιλογών
Η βασική ερώτηση είναι για μένα γιατί συνέβη αυτό, καθώς αυτό δεν συμβαίνει για πρώτη φορά. Η ομάδα αυτή όταν βρίσκει μια δυσκολία που δεν έχει ζυγίσει σωστά καταρρέει. Το έπαθε με την Δανία στο Καραϊσκάκη και την Σκοτία εκτός έδρας στα προκριματικά του μουντιάλ και το έπαθε και την Παρασκευή το βράδυ. Το πρόβλημα της δεν σχετίζεται με τακτικές, αλλά με το μυαλό των παικτών της. Και οι συζητήσεις για το αν έπρεπε να παίξουν άλλοι είναι άτοπες: το πρόβλημα της Εθνικής στο Αμστερνταμ δεν ήταν ότι δεν ξεκίνησε ο Κωστούλας ή ο Δουβίκας ή δεν ξέρω ποιος άλλος: ήταν ότι οι Ολλανδοί έβαλαν έξι γκολ από πέντε μέτρα γιατί έφταναν απέναντι από τον Τζολάκη ανενόχλητοι κι ενώ απέναντί τους υπήρχε μια ομάδα που τους περίμενε. Δεν βρήκαν κενούς χώρους: την έλλειψη αντίστασης εκμεταλλεύτηκαν. Διέλυσαν μια ομάδα που στο μυαλό της είχε άλλα ενδεχόμενα για όσα θα συνέβαιναν στο γήπεδο - μια ομάδα που πίστευε πως θα την φοβηθούν οι Ολλανδοί έχοντας ξεχάσει εντελώς το δεύτερο ημίχρονο στο ματς της Τούμπας. Μια ομάδα που είχε την ίδια συμπεριφορά και στο ματς με την Δανία στο Καραϊσκάκη: απλά τότε η κατάρρευση ήρθε στο τέλος.
Τα όρια του Ιβάν Γιοβάνοβιτς
Πολύ φοβάμαι πως το ματς αυτό είναι αποκαλυπτικό και για τα όρια του Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Είναι κωμικό να σταυρώνουμε τον Ιβάν κάθε φορά που η Εθνική μας χάνει και να αποδίδουμε τις νίκες της ομάδας στους παίκτες της όταν αυτή κερδίζει. Δεν είναι ο Γιοβάνοβιτς ένα είδος αιώνιου φταίχτη: το πρόβλημα είναι ότι προφανώς αυτά τα παιδιά δεν χρειάζονται ένα καλό πατερούλη που τους εμπιστεύεται, αλλά κάποιον που κομμάτι να τον φοβούνται. Ακούω πχ πολλούς να αναρωτιούνται γιατί δεν έγιναν δυο αλλαγές στο ημίχρονο – έτσι για τα μάτια του κόσμου. Μα δεν έγιναν γιατί στο ημίχρονο ο Γιοβάνοβιτς προφανώς προσπαθούσε να υπενθυμίσει στους παίκτες του το πόσο τους στηρίζει και τους εμπιστεύεται: βάζω στοίχημα πως αυτό που προσπαθούσε στα αποδυτήρια είναι να κεντρίσει το φιλότιμό τους λέγοντάς τους να θυμηθούν πόσο καλοί παίκτες είναι. Πολύ φοβάμαι όμως ότι αυτή η πρακτική με τα συγκεκριμένα παιδιά δεν αποδίδει. Η Εθνική αυτή, και γιατί έχει πολλούς παίκτες που αισθάνονται φτασμένοι, πρέπει να έχει ένα προπονητή που να είναι σταρ ο ίδιος ή έτσι να νοιώθει. Κάποιον που να τους κοιτάζει τους παίκτες κι αυτοί να χαμηλώνουν τα μάτια τους. Όχι να τον χτυπάνε στοργικά στην πλάτη και να του ζητάνε συγνώμη ή να τον παρηγορούν.
Κάποτε ο Ρεχάγκελ
Όταν κάποτε ήρθε ο Οτο Ρεχάγκελ η Εθνική του ομάδα στο πρώτο ματς έχασε 5-1 από την Φιλανδία: ο διασυρμός ήταν ανάλογος. Η ομάδα που είχε κατεβάσει ο Γερμανός (με τον Γρηγόρη Γεωργάτο στόπερ πχ) ήταν πραγματικά χωρίς λογική. Αλλά ο Ρεχάγκελ προτίμησε να δείξει το θυμό του κι αντί να κάνει αυτοκριτική έδιωξε μερικούς πολύ καλούς παίκτες. Και οι εναπομείναντες τρόμαξαν γιατί κατάλαβαν πως ο Οτο δεν μετρά τίποτα πέρα από την απόδοση. Και μέχρι να γίνουν παιδιά του και να παίζουν για να του ανταποδώσουν την εμπιστοσύνη, σκιζόντουσαν σε κάθε ματς από φόβο μήπως αυτό θα είναι το τελευταίο τους. Και παίζανε και σε θέσεις που δεν παίζανε στις ομάδες τους: ο Γιαννακόπουλος πχ για να είναι στην Εθνική έπαιζε αριστερό χαφ. Αναρωτιέμαι τι από αυτά θα μπορούσε να κάνει ο καλός Γιοβάνοβιτς και πολύ φοβάμαι πως δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα.
Είναι οι τρόποι αποδοτικοί;
Να τον διώξουμε λοιπόν; Δεν λέω απαραίτητα αυτό. Αλλά πρέπει λίγο να προβληματιστούμε. Μπορεί ένας προπονητής με τους τρόπους του Γιοβάνοβιτς να κάνει τους συγκεκριμένους παίκτες να καταλάβουν ότι σε κάθε ματς πρέπει να δίνουν τα πάντα; Μπορεί να γίνει σκληρός με κάποιους που είναι ήδη φτασμένοι χωρίς στο βιογραφικό τους να έχουν τίτλους; Μπορεί να είναι τόσο ακριβοδίκαιος ώστε να μετατρέπει κάθε ματς σε σκληρή διαδικασία κρίσης; Μπορεί και να αδικήσει κάποιους, αλλά να το κάνει για να τρομάξει τους υπόλοιπους; Εχω αμφιβολίες.
Δεν ξέρω τι θα κάνει η Εθνική μας με την Σερβία. Μπορεί να κερδίσει και να προκριθεί, μπορεί να αντιδράσει θεαματικά και να κάνει ένα σπουδαίο ματς και να μην προκριθεί. Αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία και είναι το παράδοξο της υπόθεσης. Η Εθνική μας είχε δεχτεί επτά γκολ και το 1989 από την Δανία. Σε εκείνη την ομάδα παίζανε θρύλοι του ποδοσφαίρου μας. Ο Μανωλάς. Ο Σαραβάκος. Ο Αποστολάκης. Ο Τάσος Μητρόπουλος. Αλλά τον Αντώνη Γεωργιάδη που ήταν προπονητής τον φωνάζανε «πασά» γιατί έτσι τους αποκαλούσε κι αυτός. Και η Εθνική εκείνη, όπως και καμία στον κόσμο, δεν είχε ανάγκη από «πασά», ούτε από πασάδες παίκτες. Τον Ιβάν τον σέβονται – κανείς δεν τον αποκαλεί «πασά». Αλλά δεν βλέπω και να τον φοβούνται: ο Κωνσταντέλιας πχ είπε πολύ εύκολα φεύγω γιατί ο προπονητής δεν μου κάνει. Κι αυτό είναι πρόβλημα. Που δεν ξέρω πως ο Γιοβάνοβιτς μπορεί να το λύσει…
Gazzeta.gr, Νοέμβριος του 2026
