Το έγραφα και στην εφημερίδα πριν λίγες μέρες και το σκέφτομαι κάθε φορά που σε αυτό το μουντιάλ τον βλέπω: για την ανάμνηση που θα μας αφήσει ο Λίο Μέσι, όταν κάποτε πει αντίο στο ποδόσφαιρο, η συμμετοχή του σε αυτό το μουντιάλ είναι αρκετά χρήσιμη – θα λεγα απαραίτητη για να έχουμε μια ολοκληρωμένη εικόνα του. Στις ΗΠΑ βλέπουμε συγχρόνως και την ανθρώπινη και την εξωπραγματική του υπόσταση – θα έλεγα ότι βλέπουμε ένα απλό άνθρωπο να μεγαλώνει τον μύθο του. Δίπλα σε στιγμές που σε αφήνουν με ανοιχτό το στόμα, όπως πχ τα γκολ του, παρακολουθούμε και στιγμές που μαρτυρούν πως ο Μέσι δεν είναι ούτε αλάνθαστος, ούτε εξώκοσμα άψογος: η χαρισματικότητα του δεν έχει να κάνει με κάποιου τύπου σπάνια χαρακτηριστικά, αλλά με την δουλειά και μόνο.

Κόντρα στην Αλγερία στην πρεμιέρα της Αργεντινής θα μπορούσε να έχει πάρει μια κόκκινη κάρτα για ένα απρόσεκτο μαρκάρισμα – το ότι δεν την πήρε δείχνει ότι και οι διαιτητές σέβονται τον μύθο του κι αυτό είναι σαφώς κάτι που δεν του χαρίστηκε, αλλά το κέρδισε. Στο ματς με την Αυστρία ξεκινά το ματς χάνοντας ένα πέναλτι: μπορεί να συμβεί στον καθένα που δεν είναι αλάνθαστος. Η ικανότητα του Μέσι έγκειται στο ότι το ξεπερνά το λάθος σε χρόνο ρεκόρ. Σκοράρει, σχεδόν από το σημείο του πέναλτι στην δεύτερη ευκαιρία του και βάζει τέλος στο ματς στις καθυστερήσεις παίρνοντας ένα ριμπάουντ μετά από μια δική του άτσαλη τελική προσπάθεια στην οποία έχει φτάσει παίρνοντας ένα ριμπάουντ. Αυτά τα οποία καταθέτει στις ΗΠΑ είναι κυρίως αποδείξεις ανθρώπινων αρετών – για το εξωπραγματικό του ταλέντο μας έχει πείσει προηγουμένως.

Η ανθρώπινη διάσταση

Τώρα βλέπουμε κυρίως πείσμα, ψυχραιμία και πάθος ενώ παράλληλα υπάρχουν και αδυναμίες. Η έκρηξη δεν είναι αυτή που ήταν κάποτε. Υπάρχει πιο πολύ επίδειξη ποιότητας, παρά ανάληψη ηγεσίας όπως στο μουντιάλ του Κατάρ πχ. Και υπάρχει και μια σχετική ανεμελιά για την δημόσια εικόνα του: στο ματς με την Αυστρία τσακώθηκε με τον πάγκο των Αυστριακών – δεν έχει λόγο πια να κρατάει τίποτα μέσα του. Είναι σαν τους φτασμένους καλλιτέχνες που σκέφτονται φωναχτά χωρίς να τους νοιάζει πλέον η εικόνα που έχει για αυτούς στα μάτια του το κοινό τους.  

Κόντρα στο Πράσινο Ακρωτήρι η δοκιμασία είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Απέναντί του βρίσκει μια υπέροχη ανέμελη ομάδα, αθλητική, γρήγορη, γεμάτη από άγνωστους παίκτες που ζουν την στιγμή τους. Το γήπεδο είναι όλο δικό του καθώς το ματς γίνεται στο Μαϊάμι. Σκοράρει στην πρώτη του τελική στην εστία σβήνοντας μια μπάλα που κατεβαίνει από τον ουρανό: σκοράρει με το αριστερό. Αλλά δεν έχει συμπαράσταση από τους επιθετικούς της Αργεντινής (Λαουτάρο, Αλμάντα είναι εκτός παιγνιδιού, ο Γκονζάλες είναι πιο κεφάτος αλλά δεν σουτάρει, ο Αλβαρεζ μικρή σχέση έχει με τον καταπληκτικό φορ που είδαμε στο Κατάρ) κι όταν ο φοβερός Βοζίνια τον σταματά και του βγάζει δυο – τρεις εκτελέσεις φάουλ, όλα γίνονται περίπλοκα. Αλλά στην παράταση εκτελεί δυο κόρνερ από τα δικά του: δεν είναι χτυπήματα «επιδείξεις τεχνικής» αλλά κάνουν την δουλειά γιατί δυο στόπερ (ο Μαρτίνεζ και ο Ρομέρο με την βοήθεια του Μπόρτζες) κάνουν την δουλειά. Ο Μέσι συνεχίζει το βράδυ που έμοιαζε πιο πολύ αβοήθητος, πιο πολύ στρυμωγμένος, πιο πολύ αγχωμένος.     

Τα δύσκολα φινάλε

Εχω μεγάλη περιέργεια για το πως θα τελειώσει ο Μέσι αυτό το παγκόσμιο κύπελλο γιατί ομολογώ ότι με τρομάζουν λίγο τα προηγούμενα φινάλε αντίστοιχα σπουδαίων ποδοσφαιριστών. Η τελευταία εικόνα του Μαραντόνα, πάλι στις Ηνωμένες Πολιτείες, ήταν απολύτως γκρίζα: θυμάμαι μια νοσοκόμα να τον παίρνει από το χέρι και να τον οδηγεί στο αντιτόπινιγκ κοντρόλ στο τέλος του παιχνιδιού της Αργεντινής με την Εθνική μας. Ο Ζιντάν ολοκλήρωσε την καριέρα του με την περίφημη κουτουλιά στον Ματεράτσι: τίποτα το ηρωϊκό. Ο Πλατινί αποκλείστηκε με τη Γαλλία του από τους Γερμανούς στον ημιτελικό του Μουντιάλ του 1986, πήρε ένα αυτοκίνητο γυρνούσε όλη νύχτα στην πόλη του Μεξικού μόνος κι όταν επέστρεψε στο ξενοδοχείο ανακοίνωσε το αντίο του στο ποδόσφαιρο: ήταν μόλις 31 χρονών. Ο Ρόσι το 1986 ήταν βάρος για την Ιταλία. Κανείς δεν θυμάται το πώς ολοκλήρωσαν τις περιπέτειες τους στο μουντιάλ ποδοσφαιριστές που το κατέκτησαν, όπως ο Ματέους, ο Ροναλντίνιο, ο Ινιέστα, ο Τσάβι. Ο Νόγιερ, που το 2014 ήταν ο καλύτερος των Γερμανών, έκλεισε την καριέρα του φέτος αποκλεισμένος από την Παραγουάη. Αλλοι σπουδαίοι όπως ο Ρομάριο, ο Ρονάλντο, ο Ριβάλντο δεν ήταν παρόντες στην αποστολή της Βραζιλίας τέσσερα μόλις χρόνια μετά τους θριάμβους τους. Για τον Γκριεσμάν δεν βρέθηκε χώρος στην εφετινή αποστολή της Εθνικής Γαλλίας. Δεν κρύβω ότι φοβάμαι πως το φινάλε του Μέσι μπορεί να είναι πικρό.

Η Αργεντινή λέγαμε ότι έχει εύκολο δρόμο τουλάχιστον μέχρι τα ημιτελικά. Και αυτή η ευκολία είναι που με φοβίζει στην περίπτωση του Μέσι. Αν είναι αλήθεια ότι οι μεγάλοι τελειώνουν την καριέρα του στο παγκόσμιο κύπελλο πικρά, πολύ φοβάμαι πως μπροστά υπάρχει ένα δράμα κι όχι ένας θρίαμβος ακριβώς γιατί τα εύκολα φέρνουν χαλαρότητα. Κι ο ίδιος όσο κι αν προσπαθεί για τα πάντα χρειάζεται από την ομάδα του μια υποστήριξη που δεν έχει: όλοι περιμένουν συνεχώς θαύματα. «Θεός κι αν είναι…», που λέει κι ένα τραγούδι που αγαπάω πολύ, είναι πάντα σαράντα χρονών.

Καταπληκτικό Πράσινο Ακρωτήρι

Στο μεταξύ σώθηκε χθες από ένα κάζο. Το Πράσινο Ακρωτήρι πανικόβαλε την παγκόσμια πρωταθλήτρια προκαλώντας τα χειροκροτήματα της οικουμένης. Ο Ζιόβανε Καμπράλ έχει περάσει από τον Ολυμπιακό και δεν τον θυμάται κανείς: σήμερα είναι χωρίς ομάδα. Ο άλλος Καμπράλ, ο Σίντνεϊ, που πέτυχε το αριστουργηματικό 2-2 και μετά ανάγκασε τον .. στην επέμβαση της βραδιάς, ήταν αναπληρωματικός αριστερός μπακ της Μπενφίκα και μόλις πωλήθηκε στην Τραμπζονσπόρ: θα βρει εκεί τον Πίνα. Ο Ντερόι Ντουάρτε παίζει στην Λουντογκόρετς και ο Λαρός Ντουάρτρε στην Πούσκας Ακαντέμια. Ο Κόστα ήταν στην Σπόρτινγκ Λισαβόνας κάποτε με τον Κριστιάνο: είναι οκτώ χρόνια πιο μικρός του και του ζητούσε αυτόγραφα από τότε! Τρεις από τους 16 που χρησιμοποιήθηκαν έχουν περάσει από την Κύπρο: φυσικά και ο τερματοφύλακας Βοζίνια που μετά τους Ισπανούς σταμάτησε τρεις φορές και τον Μέσι. Το Πράσινο Ακρωτήρι προκάλεσε τον ίδιο θαυμασμό που είχε προκαλέσει το 1990 στην ποδοσφαιρική ανθρωπότητα το Καμερούν: η διαφορά είναι ότι το έκανε με ακόμα πιο άγνωστους παίκτες! Κι ένα προπονητή, που πέρασε ως παίκτης από την Ισπανία και την Πορτογαλία (για λίγο – στόπερ έπαιζε) και που χθες παρέδωσε μαθήματα. Το Πράσινο Ακρωτήρι ήταν συναρπαστικό μολονότι είναι η ομάδα που έφτασε σε μουντιάλ έχοντας την χαμηλότερη θέση στο FIFA ranking: μόλις 68^η ομάδα είναι. Ακόμα σας πειράζει που το μουντιάλ γίνεται με 48 ομάδες;

Ο Σαλάχ και η Κολομβία του 1-0

Τα άλλα δυο ματς είχαν προφανώς λιγότερες συγκινήσεις. Στο Αυστραλία – Αίγυπτος, πιο πολύ από την πρόκριση της ομάδας του Σαλάχ στα πέναλτι, θα θυμάμαι την ιδέα του προπονητή της Αυστραλίας Τόνι Πόποβιτς να αλλάξει τερματοφύλακα πριν την διαδικασία παριστάνοντας τον Φαν Γκααλ: αυτός που βγήκε (ο Πάτρικ Μπιτς) θύμωσε, αυτός που μπήκε (ο Μάθιου Ράιαν) δεν έπεσε μια φορά σωστά προς τη μπάλα! Οι Αιγύπτιοι ήταν αλάνθαστοι.

Στο τρίτο ματς η Κολομβία πέρασε εύκολα. Το γκολ του Αρίας με το οποίο το ματς κρίθηκε ήρθε πολύ νωρίς για ένα απλό λόγο: χτύπησαν κι έγιναν αλλαγή πριν το δεκάλεπτο ο φορ της Κολομβίας Κόρδοβα και ο δεξιός μπακ της Γκάνας Σεναγιά. Στη θέση του Κόρδοβα μπήκε ο Σάντσες που είναι πιο περιφερειακός παίκτης – μέχρι η άμυνα της Γκάνας να προσαρμοστεί είχε δώσει στον Αρίας την ασίστ για το 1-0. Τον οποίο Αρίας δεν μάρκαρε κανείς γιατί η έξοδος του Σεναγια είχε δημιουργήσει μια ακάλυπτη τρύπα στα δεξιά.

Η Κολομβία έχασε του κόσμου τα γκολ και δεν κινδύνευσε. Ο κόουτς Νέστορ Λορέντσο έβγαλε τον Χάμες Ροντρίγκεζ στο ημίχρονο: υπήρχε ανάγκη από μαχητές κι όχι από καλλιτέχνες. Η Κολομβία σκοράρει δύσκολα. Αλλά η τέχνη του να κερδίζεις με 1-0 και στα μουντιάλ είναι χρήσιμη…