Το παιγνίδι της Κηφισιάς με τον Ολυμπιακό μοιάζει να είναι το πρώτο τακτικά μέτριο ματς του Ολυμπιακού στην περίοδο του Ιμανόλ Αλγουαθίλ, αλλά δεν είναι έτσι ακριβώς: θα έλεγα ότι είναι το πρώτο ματς που διάφορες αδυναμίες της ομάδας που έχουν φανεί στο προηγούμενο διάστημα επανεμφανίστηκαν, αλλά σε μεγαλύτερη διάρκεια. Ο Ολυμπιακός είχε νεκρά διαστήματα απόδοσης αλλά και κάποιες ενδείξεις κακής νοοτροπίας και σε προηγούμενα ματς, απλά οι νίκες δυσκόλευαν τις επισημάνσεις: και που γίνονταν κανείς δεν τις έπαιρνε στα σοβαρά – κυρίως οι παίκτες. Ο προπονητής κάνει δεδομένα ότι καλύτερο μπορεί, χωρίς να σημαίνει πως δεν έχει κι αυτός κάποια κολλήματα που οι αντίπαλοι αρχίζουν σιγά σιγά να καταλαβαίνουν – ο Λέτο πχ τα εκμεταλλεύτηκε πολύ καλά. Η νίκη του Ολυμπιακού – ειδικά με τον τρόπο που ήρθε – είναι πολύτιμη, πλην όμως είναι κυρίως ευκαιρία για μια αποτίμηση λαθών και προβλημάτων – θέλω να πω πως ενόψει της δύσκολης συνέχειας ο Ολυμπιακός (συνολικά κι όχι μόνο ο προπονητής του) έχει μια ωραία ευκαιρία για να προβληματιστεί: αν δεν το κάνει θα βρει τα επαναλαμβανόμενα λάθη του μπροστά του.

Λες και κατέκτησε το Τσάμπιονς λιγκ

Ο Ολυμπιακός πριν καν αρχίσει το ματς με την Κηφισιά φλέρταρε με ένα κακό ματς κι όποιος τον ξέρει το καταλάβαινε έχοντας δει απλά το ματς με την Μαρκό που προηγήθηκε στο κύπελο, αλλά και το ματς με τον Παναιτωλικό που ήταν το τελευταίο του εκτός έδρας για το πρωτάθλημα. Ναι, με την Μαρκό οι αναπληρωματικοί ήταν πολλοί, αλλά αυτό δεν σημαίνει πάντα κάτι: ο τρόπος που προσεγγίζονται τα ματς δεν έχει να κάνει με «αναπληρωματικούς» και «βασικούς», αλλά με πολλά άλλα όπως η σοβαρότητα, η έπαρση, η προσοχή, η διάθεση κτλ. Στο ματς με την Μαρκό πχ δεν υπήρχε καμία ιδιαίτερη όρεξη για ποδόσφαιρο πρώτα από όλα από τους ελάχιστους βασικούς που χρησιμοποιήθηκαν: όρεξη είχαν μόνο παίκτες όπως ο Σάλιακας και ο Κάρμο που πάντα περιμένουν κάθε ευκαιρία. Αλλοι όχι.     

Με την απόδοσή του ο Ολυμπιακός είχε δείξει ανησυχητικά σημάδια και στο Αγρίνιο – περισσότερο από όσα στην Λειβαδιά πχ κι ας είχε κερδίσει κι εκεί στο τελευταίο λεπτό: στη Λειβαδιά έψαχνε την νίκη, στο Αγρίνιο είχε μια κάκιστη συνολική συμπεριφορά μετά την έξοδο του Κώστα Φορτούνη και μέχρι τις αλλαγές του Ιμανόλ, συμπεριφορά που απλά ο γηπεδούχος Παναιτωλικός δεν τιμώρησε: η Κηφισιά που είναι καλύτερη ομάδα το έκανε και θα μπορούσε να είχε αποσπάσει την ισοπαλία αν ήταν απλά προσεχτική στο τέλος και αν στη φάση της ισοφάρισης του Σόουζα στο 92΄δεν έμπαινε στο γήπεδο όλος ο κόσμος για να πανηγυρίσει, λες και η ομάδα κατέκτησε το Τσάμπιονς λιγκ. Αυτό υποχρέωσε τον διαιτητή Τσέτσιλα να δώσει δυο λεπτά παιγνιδιού παραπάνω γεγονός που η Κηφισιά πλήρωσε αφού ο Ζέλσον βρήκε γκολ στο 95΄. Αλλά η Κηφισιά, έστω κι αν έχασε, έκανε ένα σπουδαίο ματς: ο Ολυμπιακός όχι.

Προβλήματα στο μυαλό και στο γήπεδο

Ο Ολυμπιακός πήγε στο παιγνίδι αυτό με δυο προβλήματα στο μυαλό κι ένα στο γήπεδο. Στο μυαλό το ένα του πρόβλημα ήταν ότι είχε κατά κάποιο τρόπο πειστεί από τα προηγούμενα καλά αποτελέσματα του ότι δεν χρειάζεται να παίξει και πολύ καλά για να κερδίσει και ότι του αρκεί απλά να κρατήσει το μηδέν. Όταν πήγε στο 0-2 χάρη στα γκολ του Ρόκα στο 46΄και του Μάριους στο 71΄ πίστεψε ότι το ματς τελείωσε όχι γιατί ο χρόνος που απέμεινε ήταν λίγος, αλλά γιατί όλοι οι παίκτες του νόμιζαν πως οι γηπεδούχοι δεν μπορεί να βάλουν γκολ. Ο Ολυμπιακός ήταν σαν να προκαλούσε σε όλο το ματς τους παίκτες του Λετο να σκοράρουν παίζοντας με τα νεύρα τους. Η Κηφισιά πριν την ισοφάριση είχε τεράστιες ευκαιρίες με τον Χριστόπουλο, είδε τον Ορτέγκα να κάνει τον Νίκο Σαργκάνη στην Κοπεγχάγη σε κανά δυο περιπτώσεις, είχε δοκάρι με τον Πόμπο και κυρίως όλα αυτά τα έκανε πολύ μεθοδικά. Μπλόκαρε τον Ολυμπιακό πρεσάροντας ψηλά αρχικά και τον χτύπησε πολύ από τα πλάγια στη συνέχεια και ειδικά στο τέλος, όταν ο Ζόρντι Μπουλά έμοιαζε στα 20 λεπτά που αγωνίστηκε κράμα Βινίσιους και Ολίσε. Ειδικά ο Τικνιζιάν υπέφερε τόσο, ώστε είναι να απορείς γιατί ο Ιμανόλ τον κράτησε στο ματς και δεν έβαλε τον Μπρούνο κάνοντας μια αλλαγή στα ακραία μπακ που κάνει πάντα. Αν αυτό δεν συνέβη είναι γιατί ο Βάσκος δεν ήξερε ποιον να πρωτοβγάλει. Οι παίκτες του Ολυμπιακού έπαιζαν με μια ασυγχώρητη έπαρση κι αυτό ήταν το δεύτερο πρόβλημα που κουβαλούσαν στο μυαλό τους: έμοιαζαν να πιστεύουν πως οι αντίπαλοι απλά θα τους ζητούσαν αυτόγραφα. Ειδικά η συμπεριφορά των μέσων ήταν κάκιστη αφού ούτε την μπάλα κρατούσαν, ούτε κάλυπταν.

 Ο Βάσκος είναι τυχερός

Ο Ιμανόλ αγαπάει τα χαφ πιο πολύ από οποιοδήποτε άλλο προπονητή έχει δουλέψει στον Ολυμπιακό τελευταία. Η προσδοκία του για την βελτίωση της εικόνας χθες αφορούσε την βελτίωση της μεσαίας του γραμμής, για αυτό άλλωστε και τρεις από τους πέντε που χρησιμοποίησε ως αλλαγές (Εσε, Σα και Φορτούνης) ήταν μέσοι. Είναι τυχερός γιατί τα γκολ του τα έδωσαν τελικά οι άλλοι δυο: ο Μάριους μετά από κόρνερ και ο Ζέλσον με το γκολ της καριέρας του στο 95΄.

Αλλά αν κάτι φωνάζει το χθεσινό ματς είναι ότι ο κόουτς (που κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί) είναι νωρίς για να έχει καταλήξει σε μια ενδεκάδα και κυρίως σε μια μεσαία γραμμή που δεν αλλάζει ποτέ. Οι τρεις που ξεκίνησαν και πάλι χθες (Φρόιλερ, Πουέρτα, Τσικίνιο) δεν ασχολήθηκαν καθόλου με τον Πόμπο όταν όλοι ξέρουμε πως αυτό πρέπει να κάνει όποιος αγωνίζεται με την Κηφισιά κι αν δεν το κάνει το πληρώνει. Ο Ιμανόλ από την μέρα που ήρθε έψαξε πολύ να βρει (χωρίς δυνατότητα προετοιμασίας και χωρίς φιλικά ματς) μια μεσαία γραμμή που να ανταποκρίνεται στο παιγνίδι του, αλλά για διαφορετικούς λόγους οι παίκτες που την αποτελούν δεν είναι και οι πιο σταθεροί κι αυτό πρέπει να τον προβληματίσει. Ο Φρόιλερ είναι ένας εξαιρετικός καθηγητής με την μπάλα που όμως χρειάζεται κάποιον να τρέχει για λογαριασμό του: στα ευρωπαϊκά ματς το έκανε πολύ καλά ο Εσε – στο πρωτάθλημα, πλην του ματς με τον ΠΑΟ, δεν το έκανε κανείς. Ο Τσικίνιο μπορεί να πατάει μέρη του γηπέδου που δεν συνήθιζε πριν τον ερχομό του Ιμανόλ, αλλά δύσκολα θα βάλει στο μυαλό του ότι θα πρέπει να κερδίζει δεύτερες μπάλες και να κυνηγάει αντίπαλους μέσους. Κι ο Πουέρτα, που έχει αγωνιστεί πολύ στο μουντιάλ, πληρώνει φανερά την ελλιπέστατη καλοκαιρινή προετοιμασία γιατί οι μεταπτώσεις του είναι μεγάλες.

 Πρέπει να ασχολείται

Το ματς με την Κηφισιά φωνάζει ότι ο Ολυμπιακός θέλει καλύτερη προετοιμασία των παιγνιδιών του γιατί κουβαλάει τον σταυρό του μαρτυρίου πέντε χαμένων βαθμών (με τον ΟΦΗ και το Βόλο) πράγμα που σημαίνει πως κάθε στραβοπάτημα μπορεί να τον αφήσει πολύ πίσω από τον ΠΑΟ που δεν πετάει βαθμούς. Ο Ιμανόλ είπε ότι η Ρεάλ Μαδρίτης και η Μπαρτσελόνα είναι μεγάλες ομάδες γιατί κερδίζουν και όταν δεν είναι καλές. Πολύ σωστά. Αλλά το κάνουν και γιατί έχουν τον Γιαμάλ, τον Ραφίνια, τον ΕμΠαπέ, τον Μπέλιγχαμ κτλ. Αν τους είχε κι αυτός θα είχε κάθε δικαίωμα να μην ασχοληθεί και πολύ με τον Πόμπο, τον Σαγκάλ, τον Σόουζα, τον Μπουλά. Τώρα δεν τους έχει. Και πρέπει να ασχολείται. Κυρίως γιατί είναι πιο σοβαρός από πολλούς παίκτες που υπάρχουν στην ομάδα του και χθες φάνηκε να πιστεύουν πως  επειδή έβαλαν πέντε γκολ στην Καλαμάτα έλυσαν όλα τα προβλήματα…