Νομίζω ότι είναι περιττό να πω ότι αυτά που συμβαίνουν στο ελληνικό μπάσκετ δεν έχουν προηγούμενο. Εννοείται πως δεν έχει ξανασυμβεί σύλληψη προέδρου ομοσπονδίας στα ελληνικά μας χρονικά. Το ότι εκτός από τον κ. Βαγγέλη Λιόλιο συνελήφθησαν και διαιτητές  καθιστά την ιστορία από τις σπάνιες. Η δε σύλληψη φίλου του Λιόλιου που δηλώνει πρώην μπασκετμπολίστας και επιχειρηματίας είναι ένδειξη πως η όποια έρευνα, ειδικά για τον πρόεδρο της ΕΟΚ που σήμερα δήλωσε ότι εγκαταλείπει το μπάσκετ, έχει γίνει σε βάθος. Εχει όμως γίνει έρευνα; Και τι είδους; Επειδή γράφονται και λέγονται πολλά θα προσπαθήσω να εξηγήσω τι συμβαίνει με βάση τα όσα έχω καταλάβει. Με ερωτήσεις που κάνουν όλοι και απαντήσεις που δίνουν λίγοι.

Τι έχει γίνει στην συγκεκριμένη ιστορία; Δικαστική έρευνα για να καθαρίσει το μπάσκετ; Όχι ακριβώς. Εχει υπάρξει μια καταγγελία και ανάμεσα στην έρευνα και στην καταγγελία υπάρχει μια μικρή διαφορά. Μια καταγγελία, που μάλιστα έχει οδηγήσει σε συλλήψεις, είναι μια αναφορά αξιόποινων πράξεων που τελούν υπό διερεύνηση. Η έρευνα που αφορά ένα χώρο (το μπάσκετ ή το ποδόσφαιρο κτλ), είναι κάτι άλλο. Προκύπτει μετά από εισαγγελική παραγγελία, κινητοποιούνται αρχές όπως η αστυνομία ή και η ΚΥΠ, και αφορά μια προσπάθεια αποκάλυψης παράνομων πράξεων που έχει ξεκινήσει εξαιτίας ενδείξεων που έχουν υποπέσει στην αντίληψη των αστυνομικών ή των δικαστικών αρχών. Πολλοί ρωτάνε γιατί δεν εξετάζονται όσα έχουν γίνει επί Βασιλακόπουλου κτλ. Δεν εξετάζονται γιατί δεν υπάρχει εντολή, δηλαδή δικαστική έρευνα που να αφορά συνολικά το μπάσκετ. Ερευνώνται όσα τώρα καταγγέλλονται.

Στην Ελλάδα, μέχρι τώρα, πολλές από τις ιστορίες που έχουν ξεκινήσει από καταγγελίες, με κορυφαίο παράδειγμα το περίφημο «σκάνδαλο Κοριόπολις», έχουν καταλήξει άσχημα: αυτοί που αθωώθηκαν (και κατά συνέπεια «λασπώθηκαν») ήταν πολλοί περισσότεροι από τους ελάχιστους που καταδικάστηκαν. Γιατί συμβαίνει αυτό; Διότι οι εισαγγελικές αρχές στην συνηθέστερη των περιπτώσεων δέχονται τις καταγγελίες ως ορθές και προσπαθούν να «δέσουν» τα κατηγορητήρια. Από το πόσο «δεμένα» είναι αυτά θα εξαρτηθεί και πόσο σοβαρή είναι τελικά αυτή η ιστορία. Οι δικηγόροι των μεν λένε «ναι», οι δικηγόροι των κατηγορούμενων λένε «όχι». Αλλά οι δικηγόροι κάνουν την δουλειά τους. Και η αξιοπιστία των μαρτύρων θα κριθεί στις δικαστικές αίθουσες: για την ώρα οι εισσαγγελείς τις καταθέσεις τις δέχτηκαν χωρίς να έχουν σταθεί στο από ποιους έγιναν. 

Εχει εμπλοκή στην συγκεκριμένη περίπτωση η κυβέρνηση και οι ελεγκτικές της αρχές; Όχι. Υπάρχει μια ξεκάθαρη τοποθέτηση του Υφυπουργού Αθλητισμού κ. Γιάννη Βρούτση που μάλιστα κομμάτι με προβλημάτισε. «Ως Υπουργείο Αθλητισμού κάναμε απόλυτα το καθήκον μας. Όταν ήρθαν οι καταγγελίες στο Υπουργείο Αθλητισμού, με πολύ θεσμικό και ακέραιο τρόπο μεταβιβάσαμε αυτές τις καταγγελίες και στην Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού, όπως έπρεπε να κάνει (sic) ο υπουργός Αθλητισμού, και από την άλλη στην Επιτροπή Ακεραιότητας, την ονομαζόμενη ΕΠΑΘΛΑ, μέσα από την οποία διαβιβάστηκαν στον αθλητικό εισαγγελέα», είπε και πρόσθεσε πως «οι καταγγελίες  στις οποίες αναφέρομαι ήρθαν τον Απρίλιο του 2026». Τι με προβληματίζει; Πως ενώ οι καταγγελίες έπρεπε να γίνουν λόγος για να υπάρξει έρευνα για το τι συμβαίνει στο ελληνικό μπάσκετ τα δέκα τελευταία χρόνια (εντός δηλαδή της περιόδου που θα μπορούσαν να έχουν εντοπιστεί παρανομίες που δεν έχουν παραγραφεί) προτιμήθηκε να υπάρξει διερεύνηση των πεπραγμένων του Λιόλιου (και κατά πως φαίνεται κάποιων ανθρώπων του) με βάση τις καταγγελίες. Όχι ότι δεν θα έπρεπε να γίνει κι αυτό. Αλλά όταν ασχολείσαι με ζητήματα διαφθοράς δεν μπορεί να το κάνεις επιλεκτικά. Το επισημαίνω αυτό γιατί υπάρχει ακόμα χρόνος για να υπάρξει πραγματική έρευνα. Αλλιώς πολύ φοβάμαι πως όλο αυτό θα γίνει απλά ένας λόγος για να πανηγυρίζουν όσοι δεν ήθελαν τον Λιόλιο στην ομοσπονδία και τα έχουν με διαιτητές που έχουν στοχοποιήσει καιρό τώρα και την καρατόμηση των οποίων επιθυμούν. Κι αυτό δεν θα είναι παρά μια χαμένη ευκαιρία για να υπάρξει κάθαρση.

Υπάρχει περίπτωση να προχωρήσει η έρευνα και σε άλλους; Πρακτικά ναι. Αν υπάρξουν στην πορεία της ανάκρισης νέα ονόματα (ακόμα και από την μεριά των κατηγορουμένων…) και η εισαγγελία θέλει να ερευνήσει, μπορεί να το κάνει. Για την ώρα δεν φαίνεται να υπάρχει κρατική βούληση (μοιάζουν όλοι να θέλουν η ιστορία να περιοριστεί εδώ) και οι όποιες νέες ανακριτικές πρωτοβουλίες (έλεγχος πόθεν έσχες κτλ) μοιάζουν να περιορίζονται στους συγκεκριμένους. Υπάρχει μια έντονη φημολογία (κυρίως από πολλούς που κάνουν δικαστικό ρεπορτάζ) ότι θα έχουμε και νέες συλλήψεις και ότι θα κληθούν αρκετοί του χώρου (όχι μόνο διαιτητές, αλλά και παράγοντες ακόμα και δημοσιογράφοι) για να δώσουν καταθέσεις. Αλλά όλα αυτά μπορεί να είναι και οι συνηθισμένες υπερβολές που αναπαράγονται στα δημοσιογραφικά γραφεία.      

Παράγει αυτή η ιστορία αποτελέσματα; Προφανώς και ναι. Πρώτα από όλα οι κατηγορούμενοι διαιτητές βγαίνουν από τους πίνακες όποιας διοργάνωσης κι αν βρίσκονται. Ο Λιόλιος ήδη παραιτήθηκε. Η κυβέρνηση (ίσως και η ΕΟΕ) πρέπει να κινήσουν διαδικασία τοποθέτησης  διοικούσας επιτροπής που να προκηρύξει εκλογές: για προφανείς νομίζω λόγους δεν μπορεί να υπάρξει αντικατάσταση προέδρου από το υπάρχων σχήμα – για αθλητική ομοσπονδία μιλάμε, όχι για την Pizza Fun. Προσωπικότητες το ελληνικό μπάσκετ έχει, αν και όπως μαθαίνω υπάρχει τεράστια απροθυμία απο παλιούς θρύλους να αναλάβουν, αφού η ανοχή στις παραγοντικές συμπεριοφορές από την πλευρά του Κράτους είναι τεράστια και κανείς δεν θέλει να τον βρίζουν στο Instagram. Aλλά η κυβέρνηση κάτι πρέπει να κάνει. Αποφάσεις όπως η διακοπή της χρηματοδότησης της ΕΟΚ έχουν βάση και λογική αλλά δεν φταίνε τα ερασιτεχνικά σωματεία για την εξέλιξη.     

Με ποια στοιχεία έγιναν οι συλλήψεις; Οι συλλήψεις έγιναν με βάση μαρτυρίες, με βάση sms που έχουν κατατεθεί και είναι μέρος της δικογραφίας και με βάση χρήματα τα οποία βρέθηκαν στα σπίτια κάποιων από τους συλληφθέντες.   Για την ώρα υπάρχουν κάποια απλά δεδομένα. Αν υπάρχει ένας κερδισμένος από την ιστορία είναι ο πρόεδρος της ομάδας του Αμαρουσίου κ. Δήμος Στασινόπουλος που είχε προβεί στις αρχικές καταγγελίες. Κι αν υπάρχει ένας χαμένος είναι ο Λιόλιος που έπρεπε να έχει παραιτηθεί από  πρόεδρος της ομοσπονδίας, ήδη όταν καταδικάστηκε από την αρμόδια Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού που μετά την καταγγελία του Στασινόπουλου έκρινε ότι είναι ο πραγματικός ιδιοκτήτης και Διευθύνων Σύμβουλος του Προμηθέα Πατρών. Αν το είχε κάνει πιθανότατα να μην υπήρχε καμία συνέχεια: το γάντζωμα στην καρέκλα έφερε τα υπόλοιπα.

Είναι αυτό το μόνο λάθος του Λιόλιου; Όχι. Εχει κάνει ένα μεγαλύτερο. Επειδή δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Λιόλιος είναι τόσο κουτός, εκτιμώ πως κάποιος τον καθησύχασε ότι δεν θα έχει πρόβλημα. Ποιος; Πιθανότατα ο ίδιος που συμβούλεψε τους συλληφθέντες να μην πάνε στον ανακριτή να δώσουν καταθέσεις ανωμοτί ενώ είχαν κληθεί. Αυτό είναι και ο βασικός λόγος που διαδικαστικά έμπλεξαν όλοι τους. Το ότι το έκαναν όλοι μαζί δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Μοιάζει να μιλάνε όλοι μεταξύ τους. Η μπορεί και να ακούνε τον ίδιο άνθρωπο που τους οδήγησε στο ίδιο λάθος. Όπως και να χει ποτέ δεν αρνείσαι να δώσεις κατάθεση όταν σε καλούν γιατί όταν το κάνεις προσβάλεις τον εισαγγελέα. Ποιόν άκουσαν; Δεν το ξέρω. Να άκουσαν τους δικηγόρους τους μου μοιάζει απίθανο. Συνήθως σε διαβεβαιώνουν κάποιοι που διατείνονται για τις καλές τους σχέσεις με την δικαιοσύνη ή με την κυβέρνηση. Η και με την δικαιοσύνη και με την κυβέρνηση. Όπως και να χει η άρνηση αυτή να δώσουν κατάθεση τους έμπλεξε περισσότερο από τις μαρτυρίες πρόθυμων μαρτύρων η αξιοπιστία των οποίων θα φανεί στις δικαστικές αίθουσες. Σας θυμίζω πως όσοι στο Κοριόπολις κατέθεταν στους ανακριτές, πήγαν στο δικαστήριο και έλεγαν άλλα.    

Πως θα ολοκληρωθεί η ιστορία; Ειλικρινά δεν ξέρω ποιες μπορεί να είναι οι ποινικές αποφάσεις.  Η πείρα με διδάσκει να κρατάω μικρό καλάθι όταν δεν υπάρχουν εισαγγελικές έρευνες, αλλά διερεύνηση καταγγελιών. Μου έκανε εντύπωση ότι η εισαγγελία λίγο μετά την ειδοποίηση για την έκδοση ενταλμάτων έκανε γνωστό ότι στα ύποπτα ματς δεν υπάρχει κανένα που να αφορά τον ΠΑΟ και τον Ολυμπιακό: το έκανε γνωστό η Ιωάννα Μάνδρου – η δικαστική συντάκτης του Βήματος. Η σπουδή μαρτυρά ότι και οι ανακριτές προσέχουν πολύ. Είναι επίσης από τις ελάχιστες φορές σε τέτοιες ιστορίες που έχουν βρεθεί χρήματα – κι όχι σε λογαριασμούς, αλλά μετρητά. Τόσα πολλά μετρητά, οδηγούν στην υποψία πως έχουμε να κάνουμε με στοιχηματισμό σε παιγνίδια: όταν κάποιος έχει 800 και 100 χιλιάδες στο σπίτι είναι γιατί δεν μπορεί να τα καταθέσει σε τράπεζα κι αν αυτό συμβαίνει είναι γιατί δεν μπορεί να τα δικαιολογήσει. Αν τα δικαιολογήσει όποιος τα έχει, προφανώς το πρόβλημα του είναι μικρότερο. Θυμίζω ότι στους διαιτητές (όπως και στους παίκτες και στους παράγοντες) το να παίζουν στοίχημα απαγορεύεται.

Η τραγικότερη των φημών που κυκλοφορούν είναι ότι υπήρχε εμπλοκή του κυκλώματος και σε ματς σχολικών πρωταθλημάτων. Δεν εκπλήσσομαι. Αλλά λυπάμαι τους γονείς των παιδιών που – κατά πως φαίνεται - μάλλον πλήρωναν για νίκες που ανοίγουν πόρτες στην Γυμναστική Ακαδημία. Κατά τα άλλα δεν χρειάζεται να βιαζόμαστε, αλλά το ρεζιλίκι είναι ρεζιλίκι. Και η δήλωση του Παναγιώτη Γιαννάκη, ότι αυτή είναι η πιο μεγάλη ήττα του ελληνικού μπάσκετ, είναι έκφραση αληθινής οδύνης από ένα άνθρωπο που σίγουρα αγαπάει το μπάσκετ. Πράγμα για το οποίο δεν είμαι βέβαιος για όσους το διοικούν χρόνια τώρα.