Με την Ευρωλίγκα να μπαίνει πια στην τελική της ευθεία είναι δεδομένο πλέον πως για διαφορετικούς λόγους κάθε ματς του Ολυμπιακού και του ΠΑΟ είναι σημαντικό για διαφορετικούς λόγους. Ο ΠΑΟ ψάχνει νίκες που μπορεί να τον φέρουν στην εξάδα – κυρίως πρώτα να τον βγάλουν από την δύσκολη θέση στην οποία βρίσκεται. Η νίκη του με την Ζαλγκίρις (92-88) είναι μια τέτοια: δεν είναι κάποιου τύπου εντυπωσιακό αποτέλεσμα αλλά θα ήταν καταστροφή αν έλειπε. ΚΙ ο Ολυμπιακός θέλει νίκες για να εδραιωθεί στην τετράδα: αν είχε κερδίσει στο γαλλικό του ταξίδι και την Μονακό μετά την Παρί η δεύτερη θέση θα ήταν σχεδόν κλειδωμένη. Αλλά στο τέλος ήταν απρόσεχτος και το πλήρωσε. Δεν θα αναφερθώ σε λεπτομέρειες αλλά στην μεγάλη εικόνα των δυο: αυτή την στιγμή είναι σημαντικότερη.

Η ζωή από τα 6,75

Τα δυο ματς του Ολυμπιακού στην Γαλλία είναι οι δυο διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος. Ο Ολυμπιακός έκανε ένα επιβλητικό ξεκίνημα κόντρα στην Παρί, πέτυχε 63 πόντους (!) στο πρώτο ημίχρονο, σούταρε δαιμονισμένα εύστοχα (και με πολλούς παίκτες) και την κέρδισε γιατί κάθε φορά που αυτή χάρη στο τρέξιμό της πλησίαζε είχε απαντήσεις. Ο ίδιος Ολυμπιακός (με τις γνωστές απουσίες του Γουόκαπ και του Βεζένκοφ) άρχισε άσχημα το ματς με την Μονακό, ίσως γιατί πίστευε πως εύκολα ή δύσκολα θα κερδίσει, ξόδεψε ενέργεια για να το γυρίσει και το έχασε γιατί τα κλειστά ματς που κρίνονται στο τέλος δεν του ταιριάζουν. Ο Ολυμπιακός, μετά τις προσθήκες που έκανε τον Ιανουάριο, είναι πολύ καλός όταν πατάει γκάζι, χτίζει διαφορές και τρέχει. Είναι λιγότερο καλός όταν τα ματς κρίνονται στις λεπτομέρειες του τέλους: δεν είναι τυχαίο πως από όλες τις ομάδες που βρίσκονται μέχρι την δωδέκατη θέση, εκτός έδρας έχει κερδίσει μόνο τον ΠΑΟ., ενώ και την Μακάμπι που είναι δέκατη τρίτη την κέρδισε στο Βελιγράδι στον πόντο. Γιατί υπάρχει αυτή η δυσκολία; Ο λόγος είναι πολύ απλός κι έχει να κάνει με την καθοδήγηση της ομάδας, όχι από τον Γιώργο Μπαρτζώκα, που πάντα τα ίδια ζητάει, αλλά από τους «άσους» της. Οι παίκτες αυτοί όσο η χρονιά τρέχει αποδεικνύονται βαρόμετρο. Με την Παρί, λόγω και του παιγνιδιού των Παριζιάνων, η Νιλικίνα και Τζόζεφ έκαναν ωραία πράγματα. Με την Μονακό, μπλέκοντας με την πίεση των γηπεδούχων, είχαν ελάχιστες ασίστ και λίγα σουτ. Το πρώτο είχε επίπτωση και στο επιθετικό παιγνίδι του Χολ και του Ταρίκ Τζόουνς: χωρίς πικ εν ρολ αυτοί είναι δύσκολο να έχουν σημαντική προσφορά – ειδικά εκτός έδρας που μέσα στις ρακέτες πέφτουν και κορμιά. Το δεύτερο, τα λίγα δικά τους σουτ, έχει ως αποτέλεσμα να παίρνουν περισσότερες επιθέσεις από όσες πρέπει ο Ντόρσεϊ και ο Φουρνιέ. Αν οι δυο σουτάρουν καλά, δεν τρέχει τίποτα: το οργανωτικό πρόβλημα κρύβεται. Αν λείπει η προσφορά του ενός από τους δυο υπάρχει παιγνίδι με την φωτιά. Με την Μονακό πχ ο Ολυμπιακός «κάηκε» γιατί δεν υπήρχε ο Φουρνιέ.

Τα δυο ματς στην Γαλλία έδειξαν και ότι ο Ολυμπιακός είναι θεαματικός και αποτελεσματικός όταν λειτουργεί το τρίποντο, αλλά κι αυτό το ξέραμε. Ο Ολυμπιακός φτιάχνει σουτ, όμως του δίνουν και σουτ: είναι η ομάδα της οποίας οι περιφερειακοί αντιμετωπίζονται σχεδόν όλοι με άμυνες under – βλέπουμε τέτοιες και στον Γουόκαπ και στον Νιλικίνα και στον Ζόζεφ και στον ΜακΚίσικ – ακόμα και στον Γουόρντ. Αλλά το θέμα είναι κυρίως οι επιλογές του τέλους κυρίως στην επίθεση αλλά και στην άμυνα. Ο Μπαρτζώκας είπε πως αναλαμβάνει την ευθύνη για την ήττα από την Μονακό: βρήκα την δήλωση μάλλον υπερβολική. Από την άλλη θα ήθελα να δω τον Ολυμπιακό σε μια τελευταία φάση, όπως το καλάθι του Στραζέλ, μια φορά να μην αλλάξει και να μην βγάλει ψηλό παίκτη τόσο νωρίς στην διείσδυση: καμιά φορά στην άμυνα πρέπει να συμβαίνει ό,τι και στην επίθεση, δηλαδή μια προσωπική ενέργεια σε ένα «ένας εναντίον ενός» να αποδεικνύεται λύση.

Ο Ολυμπιακός θα ήταν καλό να κερδίσει την Μονακό και για να μην την ξαναβρεί μπροστά του στα play off. Με την φυγή του Σπανούλη ίσως η Μονακό αυτοκαταστραφεί. Εχει ωστόσο παίκτες με μεγάλους εγωισμούς: αν μείνει ζωντανή θα είναι βάσανο. Εκτός από τον Τζέιμς υπάρχουν εκεί ο Ντιαλό, ο Μπλοσονγκέιμ, ο Τάις, ο Στραζέλ, ο Νέντοβιτς, ο Οκόμπο που χθες έλειπε: δεν είναι τυχαίο πως είναι η μόνη ομάδα που έχει κερδίσει τον Ολυμπιακό δυο φορές. Βραχυκυκλώνει τους «άσους» του και χτυπά τα «τεσσάρια» του. Παντού και πάντα.

Επιστροφή Λεσόρ, αλλά πολύ άγχος

Ο ΠΑΟ είχε την ανάγκη της νίκης κόντρα στην μαχητική Ζαλγκίρις. Τα κατάφερε πολύ δύσκολα, τόσο δύσκολα που αυτό που έχει να κρατήσει είναι την νίκη και σχεδόν τίποτα άλλο. Η αρχή του παιγνιδιού, με την Ζαλγκίρις να μαζεύει το ένα επιθετικό ριμπάουντ μετά το άλλο, ήταν εφιάλτης για την ψυχολογικά εύθραυστη ομάδα του Αταμάν που κουβαλούσε ένα σερί από ήττες, αλλά η τάξη αποκαταστάθηκε στο δεύτερο δεκάλεπτο, ενώ στο τρίτο κυρίως χάρη στον Σλούκα, που έβαλε το επιθετικό παιγνίδι σε μια σειρά και βρήκε και 8 πόντους που άλλαξαν το μομέντουμ ο ΠΑΟ άντεξε. Σε μια βραδιά που ο Ναν είχε 9 στα 20 σουτ κι ο ΠΑΟ ήταν πολύ διστακτικός στο τρίποντο (μόλις 11 σουτ από τα οποία 5 εύστοχα) έκαναν την διαφορά κάποιες λεπτομέρειες. Σίγουρα η ικανότητα του Οσμαν που ο Αταμάν σοφά άφησε στο ματς 35 λεπτά. Και σίγουρα το μεστό αμυντικό παιγνίδι του Χουάντσο που πήρε τα ριμπάουντ και έβαλε κι ένα μεγάλο σουτ. Φυσικά τα μάτια όλων ήταν στον Λεσόρ που γύρισε με κέφι αλλά θέλει ακόμα τον χρόνο του. Κι αυτό για μια ομάδα που αλλάζει διαρκώς δεν είναι κάτι απλό.

Ο ΠΑΟ ξεκίνησε την σεζόν και η βασική του προτεραιότητα έμοιαζε να είναι πως χάρη στην προσθήκη του Σορτς θα έχει την καλύτερη γραμμή γκαρντ στην Ευρώπη. Αποκτήθηκε ο Φαρίντ και το πράγμα άλλαξε αρκετά. Στην πορεία μετά τον τραυματισμό του Ναν ο ΠΑΟ έπρεπε να αλλάξει το επιθετικό του πλάνο και ριζικά αφού ο Αμερικάνος είναι ο κινητήριος μοχλός του Ηρθε ο Ντέιβις που χρειάζεται κι αυτός λεπτά συμμετοχής και plays. Tώρα μπαίνει και ο Λεσόρ μετά από περισσότερο από ένα χρόνο απουσίας. Ο ΠΑΟ είναι ομάδα μονάδων, όπως κάθε ομάδα του Αταμάν. Αλλά αυτό για να λειτουργήσει πρέπει οι ρόλοι να είναι συγκεκριμένοι – φέτος η ιεραρχία αλλάζει διαρκώς και στην πορεία δεν εμφανίζονται απλά παίκτες αλλά χάνονται κιόλας. Χθες ο Μήτογλου πχ δεν πάτησε το παρκέ.

Ο Αταμάν πιστεύει πάντα πως το μεγαλύτερο κίνητρο των παικτών του είναι η σπουδαιότητα των αγώνων του: στους σημαντικούς πρέπει να δίνουν το κάτι παραπάνω. Δυσκολεύεται όμως πολύ να τους πείσει πως όλα τα ματς πλέον είναι σημαντικά: και χθες η άμυνα δούλεψε άσχημα – το ματς δεν έχει μεγάλες διαφορές από αυτά που ο ΠΑΟ έχασε και έμπλεξε. Ο Τούρκος λέει ότι οι νίκες μόνο μπορεί να αλλάξουν την ατμόσφαιρα: δεν είναι θέμα παικτών ή τρόπων, αλλά διαχείρισης πίεσης. Θα δούμε αν έχει δίκιο. Για την ώρα δεν μπορεί να κρατήσει παρά μόνο την νίκη…