O Σάσα Βεζένκοφ ανακηρύχτηκε και φέτος ΜVP της Ευρωλίγκας. Η νίκη του προκάλεσε απορίες και συζητήσεις – δεν είναι παράξενο και συμβαίνει σχεδόν πάντα όταν ανακοινώνεται ο νικητής του συγκεκριμένου ατομικού βραβείου. Δεν θα μπορούσε να είναι και διαφορετικά καθώς το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα και δεν είναι εύκολο να βρεθούν πάντα οι λόγοι που κάποιος ξεχωρίζει – εκτός αν είμαστε μπροστά σε περιπτώσεις αθλητών που έχουν κάνει καταπληκτικά πράγματα και η ανάδειξή τους είναι αυτονόητη. Αλλά όσες και όποιες κι αν είναι οι συζητήσεις νομίζω πως ο Βεζένκοφ κέρδισε γιατί πληρούσε τις προϋποθέσεις. Και θα σας πω τους λόγους.

Φάνηκε από την πεντάδα

Ότι ο Βεζένκοφ θα ήταν κατά πάσα πιθανότητα ο τελικός νικητής φάνηκε από την ανάδειξη της καλύτερης πεντάδας: δεν θα μπορούσε ποτέ MVP να είναι κάποιος εκτός αυτής. Θυμίζω ότι την πεντάδα αυτή αποτελούν οι Βεζένκοφ και Μιλουτίνοφ (Ολυμπιακός), ο Φρανσίσκο (Ζαλγκίρις), ο Μπράιαντ (Χάποελ) και ο Μοντέρο (Βαλένθια). Δεν είναι καθόλου παράξενο ότι σε αυτή υπάρχουν δυο παίκτες του Ολυμπιακού. Ο Βεζένκοφ ήταν κορυφαίος σκόρερ της διοργάνωσης με μέσο όρο 19,4 πόντους ανά αγώνα ενώ ήταν πολύ ψηλά σε μέσους όρους και στο σύστημα αξιολόγησης. Ο Μιλουτίνοφ, ήταν ο κορυφαίος ριμπάουντερ με 7,1 ανά παιχνίδι, ενώ ήταν συγχρόνως αυτός με τα πιο πολλά επιθετικά ριμπάουντ ανά ματς στη διοργάνωση – είχε μέσο όρο με 3,1. Λογικές και οι επιλογές των υπολοίπων. Ο Φρανσίσκο πήγε την Ζαλγκίρις όσο πιο ψηλά μπορούσε αυτή να τερνατίσει: η πέμπτη θέση της είναι σαν πρωτιά. Ο Μοντέρο οδήγησε στην δεύτερη θέση την Βαλένθια που κατά γενική ομολογία είναι η ομάδα που από την αρχή της περιόδου παίζει σταθερά το πιο καλό μπάσκετ. Κι ο Μπράιαντ στην Χάποελ έκανε την καλύτερη σεζόν της καριέρας του. Αλλά η διαφορά του Βεζένκοφ από τους τέσσερις άλλους συμπαίκτες του είναι απλή: κανείς από τους άλλους δεν είχε να επιδείξει τα δικά του εφετινά κατορθώματα. Ηταν όλοι καλοί, αλλά κρίθηκε τελικά πως αυτός είναι λιγάκι καλύτερος.

Γιατί όχι οι άλλοι

Ας τους πάρουμε με την σειρά. Ο σπουδαίος φέτος Μιλουτίνοφ ήταν καταλυτικός και χρήσιμος σε πολλά ματς, αλλά όχι σε τόσα πολλά ώστε να διεκδικήσει τον τίτλο του ΜVP: δεν τον βοηθάει και η θέση καθώς η Ευρωλίγκα δεν είναι η διοργάνωση των σέντερ όσο κι αν αυτοί είναι απαραίτητοι.

Ο Μοντέρο ήταν μια από τις αποκαλύψεις της σεζόν όμως δεν ήταν παρά ο κουμανταδόρος μιας καλής ομάδας. Οι επιτυχίες και η πρόοδος της Βαλένθια πιστώθηκαν στον προπονητή της: ο Μαρτίνεθ όχι τυχαία πήρε τον τίτλο του καλύτερου της χρονιάς γιατί βοήθησε την ομάδα να τρυπήσει το ταβάνι της. Στη θέση του Μοντέρου θα μπορούσαν να είναι κι άλλοι παίκτες της Βαλένθια καθώς η πρόοδος ήταν συνολική κι αυτό αδυνατίζει λίγο την υποψηφιότητα του.

Ο Μπράιαντ στην Χάποελ έκανε ένα καταπληκτικό πρώτο γύρο, όπως άλλωστε και η ομάδα του. Αλλά η απόδοσή του έπεσε στο δεύτερο γύρο και ήταν ίσως (και) αυτός ο λόγος που η Χάποελ βρέθηκε τελικά εκτός πρώτης τετράδας. Στην σχετική ψηφοφορία για τον MVP ήταν τρίτος.

Δεύτερος και κοντά σε ψήφους στον Βεζένκοφ ήταν ο Φρανσίσκο της Ζάλγκιρις που είχε πολλά από τα εχέγγυα για να βγει MVP: ομολογώ πως αν ψήφιζα σε αυτόν θα έδινα την ψήφο μου. Οδήγησε την Ζάλγκιρις στην καλύτερη δυνατή θέση που μπορούσε να πάρει, έκρινε ματς ο ίδιος (όχι μόνο με την απόδοσή του αλλά και με τις επιλογές του στο τέλος), είχε μέσα στη χρονιά μια εντυπωσιακή πρόοδο. Αλλά ο Βεζένκοφ ήταν πρώτος σκόρερ (κι αυτό μετράει πολύ) και πρώτος στην αξιολόγηση (που σημαίνει ότι η προσφορά του ήταν πολυποίκιλη – ήταν για παράδειγμα πέμπτος στα ριμπάουντ). Κι αγωνίζεται και σε μια ομάδα όπως ο Ολυμπιακός που έκλεισε την κανονική περίοδο στην πρώτη θέση της βαθμολογίας χωρίς μάλιστα να κάνει περιπάτους.

Ο Ολυμπιακός ξεκίνησε την σεζόν με δυσκολίες, ανέβηκε σταδιακά για λόγους που έχουν να κάνουν κυρίως με την πληρότητα του και έκλεισε πρώτος με ένα τελικό ντεμαράζ την ώρα που άλλες ομάδες κατέρρεαν – η Φενέρ, η Μονακό και η Χάποελ πχ, - ή δυσκολεύονταν να βρουν σταθερότητα: συνέβη φέτος όχι μόνο με την Ρεάλ Μαδρίτης που δεν μπορεί να κερδίσει εκτός έδρας, αλλά και με την ίδια την Βαλένθια που είχε σκαμπανεβάσματα και τον ΠΑΟ που μπήκε στα play off αλλά μετά κόπων και βασάνων. Το κατόρθωμα του Ολυμπιακού πιστώθηκε (και) στον Βεζένκοφ. Διότι υπήρξε ο πιο σταθερός παίκτης μιας ομάδας που ζορίστηκε στη διαδρομή και που τελικά κατάφερε να τερματίσει πρώτη.

Με χαρακτηριστική άνεση

Ο Βεζένκοφ φέτος κέρδισε το βραβείο όχι μόνο γιατί ήταν μεγάλος πρωταγωνιστής του πρώτου στην κανονική περίοδο Ολυμπιακού, αλλά και γιατί ήταν εκεί και στα δύσκολα. Εχει σε ένα και μόνο ματς κάτω από 10 πόντους: στην ήττα του Ολυμπιακού από την Αρμάνι. Σε βραδιές που ο Ολυμπιακός δεν κερδίζει (με την Μονακό στο ΣΕΦ πχ) παραδίνεται τελευταίος. Στα περισσότερα ματς ο αντίπαλος προπονητής έχει σχεδιάσει όλη την άμυνα της ομάδας πάνω του διότι τον αντιμετωπίζει ως εν δυνάμει ΜVP: όλοι ξέρουν τι μπορεί να κάνει. Ο Μοντέρο κι ο Φρανσίσκο χτίσανε φέτος κατά κάποιο τρόπο το όνομά τους. Εκαναν χρονιές καριέρας που λίγοι πραγματικά περίμεναν – για αυτό άλλωστε και οι δυο αγωνίζονταν σε ομάδες που στην αρχή τα χρονιάς λίγοι περίμεναν ότι θα είναι πρωταγωνίστριες. Ο Μπράιαντ έδειξε για πρώτη ίσως χρονιά τα δικά του ηγετικά στοιχεία: ήταν σπουδαίος στην Εφές αλλά στη σκιά του Μίσιτς και του Λάρκιν. Ο Βεζένκοφ είναι τα τρία τελευταία χρόνια σταθερότατα πρωταγωνιστής: και στα εύκολα, αλλά κυρίως στα δύσκολα. Και σαφώς δεν πέρασε απαρατήρητο ότι είχε κι ένα τραυματισμό που τον ξεπέρασε με χαρακτηριστική άνεση επιστρέφοντας πιο δυνατός.

Το ωραίο παράδοξο  

Υπάρχει ένα παράδοξο την περίπτωσή του. Ο Βεζένκοφ δεν είναι ο XFactor του εφετινού Ολυμπιακού: πρόπερσι πχ έπαιξε καλύτερο μπάσκετ. Αυτός που φέτος αποδείχτηκε στην διάρκεια της σεζόν κάτι σαν παίκτης παραπάνω είναι ο Ντόρσεϊ. Η δική του χρονιά είναι που σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό, όταν σκέφτεσαι όλα όσα προηγήθηκαν. Αλλά αυτοί που ψηφίζουν για το βραβείο (προπονητές, δημοσιογράφοι και μπασκετόφιλοι – όχι ευτυχώς με τους ίδιους ψήφους) βλέπουν την μεγάλη εικόνα, δηλαδή την εικόνα της διοργάνωσης, κι όχι την μικρή εικόνα, δηλαδή την εικόνα του Ολυμπιακού. Και ξεχωρίζουν τον Σάσα για την ποιότητα, την προσωπικότητα και κυρίως την σταθερότητα. Βλέπουν κάποιον που είναι πάντα παρών. Και στις νίκες της ομάδας του που τερμάτισε πρώτη, αλλά κυρίως και στις δύσκολες βραδιές της. Κι επιβραβεύουν την επιμονή, την διάθεση που ο Βεζένκοφ έχει να βγαίνει μπροστά και την θέλησή του να ξεχωρίζει χωρίς να υπερβάλει. Κυρίως αυτό το μαγικό χάρισμα να βάζει είκοσι πόντους χωρίς να τον έχει πάρει είδηση κανείς…