Ο ΠΑΟΚ γιόρτασε τα εκατό του χρόνια με μια μεγάλη γιορτή που διοργανώθηκε κυρίως στην πλατεία Αριστοτέλους, αλλά και στην Τούμπα: διάλεξε για αυτή το κέντρο της Θεσσαλονίκης και το κέντρο της ζωής του. Το έκανε μια μέρα μετά την ήττα από την ΑΕΚ που επι της ουσίας τον έθεσε εκτός πρωταθλήματος. Το έκανε θυμίζοντας κατά κάποιο τρόπο ότι δεν χρειάζεται να κατακτήσει τρόπαια για να γιορτάζει. Αν υπάρχουν οπαδοί μιας ομάδας που αυτό μπορούν να το ισχυρίζονται στην Ελλάδα προφανώς αυτοί είναι οπαδοί του ΠΑΟΚ. Η γιορτή του Παοκτζή είναι ο ίδιος ο ΠΑΟΚ.

Σκεφτόμουν τι να ευχηθώ στον ΠΑΟΚ με την συμπλήρωση εκατό χρονών ιστορίας. Αυτό που μου έρχεται πρώτο στο μυαλό ίσως είναι και το καλύτερο: θα του ευχόμουν να κρατήσει αλώβητη από οτιδήποτε την μαχητική ψυχή του.

Στην Ελλάδα υπάρχουν ομάδες που βασίζουν την ύπαρξή τους στην κατάκτηση τίτλων. Υπάρχουν άλλες στις οποίες είναι πολύ σημαντικό να υπάρχουν πρωταγωνιστές και μπροστάρηδες που λειτουργούν λιγάκι σαν μεσσίες, πίσω από τους οποίους οπαδοί τρέχουν προσδοκώντας θαύματα. Υπάρχουν ομάδες που αντιπροσωπεύουν πόλεις και υπάρχουν και ομάδες οι οπαδοί των οποίων ζουν με μνήμες ιστορικών και άλλων μεγαλείων ελπίζοντας πως οι μεγάλες μέρες θα ξαναγυρίσουν. Και υπάρχει και ο ΠΑΟΚ. Που μάχεται και μεγαλώνει συνεχώς από τότε που τον θυμάμαι. Και που η ιστορία του λέει πως μετέτρεψε τελικά σε ευκαιρία κάθε κρίση που του έτυχε. Και δεν πέρασε και λίγες.

Συνέπεια και συνέχεια πλέον

Στα είκοσι τελευταία χρόνια στην Ελλάδα η ποδοσφαιρική ομάδα που μεγάλωσε περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη, αλλάζοντας θεαματικά το status της, είναι φυσικά ο ΠΑΟΚ. Ο Ολυμπιακός έγινε ο πρώτος που κέρδισε ευρωπαϊκό τρόπαιο, η ΑΕΚ απέκτησε νέο γήπεδο αλλά σημασία έχει και η διαδρομή: ο ΠΑΟΚ πέρασε από το ένα βήμα πριν την χρεοκοπία στην καθιέρωσή του ως σταθερό διεκδικητή τίτλων. Στο διάστημα αυτό δεν είναι μόνο ότι κατέκτησε τίτλους που έλειπαν από την ιστορία του: πιο πολύ και από τις κατακτήσεις αυτές μετρά η συνέπεια και η συνέχεια. Στα μάτια μου μετράει σαφώς όσο ότι καθιερώθηκε ως διεκδικητής των εθνικών τίτλων και το ότι κυνηγάει και ευρωπαϊκές υπερβάσεις σταθερότατα πλέον. Όλο αυτό δημιουργήθηκε φυσικά χάρη στον ερχομό του Ιβάν Σαββίδη, αλλά βάσεις για μια γενικότερη πρόοδο είχε βάλει προηγουμένως και η διοίκηση Ζαγοράκη που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κράτησε τον ΠΑΟΚ και πρωταγωνιστή προτιμώντας να παλέψει για την παρουσία της ομάδας στην μεγάλη κατηγορία από την εξορία του στην τρίτη εθνική με σκοπό ένα restart χωρίς χρέη, όπως έκαναν άλλοι. Αυτή η παρουσία και η προσπάθεια έφεραν τον Σαββίδη. Και την αλλαγή της ιστορίας προς το καλύτερο.   

Σεβαστός και μεταμορφωμένος

Η πρόοδος του ΠΑΟΚ τον καιρό του Σαββίδη, που είναι από τους λίγους που στην Ελλάδα πλήρωσε χρέη που δεν δημιούργησε αφορά ωστόσο και αλλά πολλά. Τα τμήματα υποδομών λειτούργησαν καταπληκτικά: ο ΠΑΟΚ έδωσε τη δυνατότητα να δούμε Έλληνες ποδοσφαιριστές να εξελίσσονται και κάποιοι σήμερα κάνουν καριέρα στο εξωτερικό – ο Τζόλης είναι ο καλύτερος πρεσβευτής, αλλά κι ο Κουλιεράκης γράφει την ιστορία του και ο Τζίμας έρχεται. Οποιος περνά από τον ΠΑΟΚ θέλει στον ΠΑΟΚ να επιστρέψει κι αυτό μόνο τυχαίο δεν είναι: έχει συμβεί με τον Πάμπλο Γκαρσία, τον ίδιο τον Λουτσέσκου, τον Πέλκα, τον Μεϊτέ και θα γίνει και με τον Γιαννούλη για να μείνω μόνο στους τωρινούς πρωταγωνιστές. Ο ΠΑΟΚ ήταν πάντα οικογένεια, ακόμα και όταν οι οπαδοί του γυρνούσαν διαμαρτυρόμενοι γύρω από την Τούμπα απογοητευμένη από διοικήσεις και οικογένεια παραμένει. Η ίδια η ιστορία του εμβληματικού και υπέροχου Γιώργου Κούδα είναι μια ιστορία οικογενειακή: τον δέχτηκαν πίσω, τον συγχώρεσαν, τον έκαναν ηγέτη της ομάδας που την δεκαετία του 70 έπαιξε το καλύτερο ποδόσφαιρο στην Ελλάδα.    Σημαντικό είναι επίσης ότι ο ΠΑΟΚ, με τα όποια λάθη του, προοδεύει και παραγοντικά και έχει σήμερα στην ελληνική ποδοσφαιρική ομοσπονδία πρόεδρο ένα δικό του παιδί: τον πρώην αντιπρόεδρο του Μάκη Γκαγκάτση. Η παρουσία αυτή μαρτυρά και το πόσο επίσης αυτά τα τελευταία χρόνια ο ΠΑΟΚ κατάφερε να γίνει σεβαστός από όλους και να μεταμορφωθεί από μία ομάδα έδρας, σε ένα αληθινό ποδοσφαιρικό κολοσσό για τα ελληνικά μας δεδομένα. Όλα αυτά τα έφερε πρώτα απ’ όλα η πίστη του κόσμου του που δεν τον άφησε ποτέ στις πιο δύσκολες στιγμές του.

Αυτό θυμάμαι πάντα από τον ΠΑΟΚ: να παλεύει στα δύσκολα και να μην τα παρατάει ποτέ. Να μην αφήνει τον Ολυμπιακό να τον κερδίσει στην Τούμπα ούτε κι όταν μαχόταν να μείνει στην κατηγορία. Να παλεύει μόνος με τον Αρη του Γκάλη κόντρα στα γούστα όλης της Ελλάδας. Να βγάζει το λάδι της Μπάγερν Μονάχου. Να κερδίζει το πρωτάθλημα χωρίς να είναι φαβορί. Να δυναμώνει τόσο ώστε να κερδίζει ένα νταμπλ αήττητος παλεύοντας με ένα πολύ σκληρό αντίπαλο: τον εαυτό του. Ο ΠΑΟΚ είναι στα μάτια μου πάντα σκληρός, αλύγιστος, δυνατός, όπως οι ήρωες των Γιαπονέζων που δεν κάνουν μόνο ανδραγαθήματα αλλά φτάνουν στην κορυφή, πέφτουν και ξανασηκώνονται.   

Μια μεγάλη οικογένεια

Προφανώς όλοι στον ΠΑΟΚ θα ήθελαν φέτος η ομάδα να κερδίσει το πρωτάθλημα για να γιορτάσει τα 100 της χρόνια. Το ότι όμως δεν το κερδίζει, αλλά ο κόσμος της κατέβηκε στην πλατεία Αριστοτέλους για να γιορτάσει τα γενέθλια της ομάδας, μάρτυρα με τον πιο ωραίο τρόπο ότι η αγάπη για τον ΠΑΟΚ δεν έχει να κάνει τόσο με χαρές ή με λύπες. Ο ΠΑΟΚ είναι για τον κόσμο του κάτι μεγάλο και απαραίτητο στη ζωή του την ίδια, κάτι που ξεπερνά αποτελέσματα, χαρές και ήττες, κάτι που μοιάζει με αληθινή πίστη η οποία δεν στηρίζεται σε μεγαλεία και θαύματα: πηγάζει από τα μέσα σου. Αν στην ιστορία του ΠΑΟΚ υπάρχει ένα μεγάλο θαύμα είναι ότι τίποτα δεν μείωσε αυτή την αυθεντική, σπάνια, σπουδαία ανιδιοτελής και συχνά δοκιμαζόμενη αγάπη του κόσμου του. Ούτε οι δύσκολες στιγμές ούτε οι αποτυχίες. Παραφράζοντας εκείνο το παλιό ωραίο στίχο ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει ΠΑΟΚ.

Στον ΠΑΟΚ των εκατό χρονών εύχομαι λοιπόν να είναι πάντα αυτή η μεγάλη οικογένεια που πολλοί ζηλεύουν και λίγοι καταλαβαίνουν. Εύχομαι στην οικογένειά αυτή να μείνει πάντα συμπαγής, πάντα ενωμένη, πάντα έτοιμη για νέες περιπέτειες. Αν υπάρχει ένας κόσμος που αυτές τις περιπέτειες τις ζει με την καρδιά του είναι ο κόσμος του ΠΑΟΚ. Που κάθε αποτυχία την βλέπει σαν δοκιμασία πίστης. Μιας πίστης που εκατό χρόνια τώρα συνεχώς και δυναμώνει. Χρόνια πολλά ΠΑΟΚ. Σε έχουμε ανάγκη για να μας θυμίζεις ότι η πίστη είναι αυτό το κάτι βαθύ που ενώνει πιο πολύ από χαρές και λύπες. Αυτές είναι συμπτώματα, περαστικές ιστορίες γραμμένες, ξεχασμένες ή αξέχαστες. Η πίστη μόνο μετράει.