H AEK δεν έχασε χθες βράδυ στη Νέα Φιλαδέλφεια μια ευκαιρία για να πάρει μια πρόκριση στον ημιτελικό του Conference League, έχασε κατά την γνώμη μου μια ευκαιρία για να διεκδικήσει το ίδιο το ευρωπαϊκό τρόπαιο. Στα ημιτελικά θα έβρισκε μια καλή ομάδα όπως είναι η εφετινή γαλλική Στρασμπούρ η οποία όμως δεν έχει κι αυτή όπως και η Ράγιο Βαγιεκάνο τις μεγάλες ευρωπαϊκές παραστάσεις. Στην άλλη πλευρά του ταμπλό υπάρχουν η Κρύσταλ Πάλας, μια αγγλική ομάδα χωρίς τίτλους, και η Σαχτάρ που απέκλεισε το καλοκαίρι ο Παναθηναϊκός στο Γιουρόπα λιγκ. Το πιο σημαντικό δεδομένο όμως είναι ένα άλλο κι αφορά την ίδια την ΑΕΚ: με την χθεσινοβραδυνή της απόδοση έδειξε έτοιμη για το μεγάλο βήμα. Εκανε μια σπουδαία εμφάνιση. Αλλά ό,τι το πράγμα αποτελεί χαμένη ευκαιρία δεν το συζητάω καν. Η ΑΕΚ στην συνολική εικόνα των δύο ματς έδειξε ότι είναι καλύτερη από την Ράγιο. Αυτή στο δικό της κακό παιγνίδι στην Μαδρίτη είχε τέσσερις τουλάχιστον μεγάλες ευκαιρίες μετά την θύελλα που πέρασε στα πρώτα 20 λεπτά. Η ισπανική ομάδα είχε απλά χθες την ικανότητα να εκμεταλλευτεί μια φάση που της επέτρεψε να βρει μια πρόκριση που είχε ήδη χάσει. Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.
Ιδανικό ημίχρονο, κακό φινάλε
Η ΑΕΚ ήθελε το παιγνίδι αυτό τρία πράγματα: τα δυο σημαντικότερα ήταν λίγη τύχη κι ένα γρήγορο γκολ. Φάνηκε να τα βρίσκει αμέσως. Η ομάδα του Νίκολιτς άφησε στην Ράγιο την πρώτη ευκαιρία στο ματς μόλις στο 7’: ο Ράτσιου αστόχησε από κοντά μετά από ασθενή επέμβαση του Στρακόσια και δυο λεπτά αργότερα ο Γκαρθία πήγε να εκμεταλλευτεί το μοναδικό λάθος του Μάριν στο ματς σουτάροντας άουτ από διαγώνια θέση. Αλλά μετά το δεκάλεπτο η ΑΕΚ κάνει καταπληκτικά πράγματα. Της χρειάστηκαν 41 λεπτά μόλις για να φτάσει στο 3-0 και ειδικά στο πρώτο ημίχρονο, με όλους σχεδόν τους παίκτες της διακριθέντες, θα μπορούσε να έχει πάρει και σκορ πρόκρισης.
Όπως συμβαίνει στα σπουδαία ματς μιας ομάδας που ψάχνει μια ανατροπή στα γκολ που βρίσκει βλέπεις όλες τις αρετές της. Η Ενωση άνοιξε το σκορ νωρίς όπως ήθελε. Στο 13’ ο Ζίνι ξεμαρκαρίστηκε υπέροχα εντός περιοχής μετά από ένα πλάγιο του Πήλιου από τα αριστερά, και με το αριστερό σκόραρε: ο Ζίνι ήρθε από τον πάγκο για να παίξει στη θέση του Γιόβιτς και έδειξε σαν έτοιμος από καιρό, σημάδι ότι ο Νίκολιτς δουλεύει καλά και τους αναπληρωματικούς του. Η Ενωση συνέχισε με το πόδι από το γκάζι και στο 35’ ήταν η σειρά του Κοϊτά να μπει από αριστερά, να τρελάνει τον Φελίπε και να κερδίσει πέναλτι: ο Μαρίν έκανε το 2-0. Σε μια βραδιά που αυτό ήταν κυρίως απαραίτητο οι προσωπικότητες δεν έλειψαν. Στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου η ΑΕΚ μπήκε συγκεντρωμένη όπως τελείωσε το ημίχρονο. Στο 51’ ήρθε το 3-0 με το δεύτερο γκολ του Ζίνι - ένα χάρμα ιδέσθαι. Ο Κοϊτά βρήκε τον Κουτέσα μέσα στην περιοχή της Ράγιο, εκείνος σέντραρε, ο Ζίνι πήρε την κεφαλιά - όλα έγιναν με άνεση και φινέτσα, σαν στο ματς να μην υπήρχε πίεση. Αλλά αντί να βρεθεί το γκολ της πρόκρισης στα πάνω από 40 λεπτά που απόμειναν ήρθε κόντρα στην ροή του ματς το γκολ της Ράγιο.
Η ισπανική ομάδα δεν είναι μεγαθήριο. Αυτή είναι η δεύτερη μόλις παρουσία της στην Ευρώπη: η προηγούμενη ήταν το 2001. Ο σκοπός της είναι η παραμονή της στην Λα Λίγκα – στην Ευρώπη παίζει και χαίρεται. Η δύναμη της είναι η άμυνά της αλλά χθες η ΑΕΚ την ξεκλείδωνε εύκολα. Είναι όμως ισπανική ομάδα και ξέρει να χτυπά αδυναμίες. Η ΑΕΚ, λόγω της ανάγκης για ανατροπή, είχε χθες μια και μόνη: για να παίξουν μαζί ο Κοϊτά και ο Κουτέσα και για να πλαισιώσει ο Ζίνι τον Βάργκα έπρεπε το συνηθισμένο 4-4-2 του Νίκολιτς να είναι πιο επιθετικό, δηλαδή να μην υπάρχει αυτός ο τρίτος κρυφός μέσος (που άλλοτε λέγεται Γκατσίνοβιτς, άλλοτε Περέιρα, άλλοτε Λιούμπισιτς) και που αποστολή του είναι και να βοηθάει τους Πινέδα και Μάριν. Ο Μάριν κουράστηκε, ο Πινέδα δεν μπορούσε να τρέχει για όλους. Στην πρώτη ας πούμε οργανωμένη της επίθεση η Ράγιο είχε ένα παίκτη, τον Ντίαθ, που με φρεσκάδα και θράσος έτρεξε όλο το γήπεδο χωρίς κάποιος να ασχοληθεί μαζί του. Η πάσα του έβγαλε τον Παλαθόν απέναντι από τον Στρακόσα. Και το γκολ αυτό υποχρέωσε την ΑΕΚ να μπει μπροστά σε μια καινούργια αποστολή ακριβώς την στιγμή που πίστεψε ότι την έφερε σε πέρας: έπρεπε να ξαναισοφαρίσει το σκορ του πρώτου ματς για να πάει το παιγνίδι στην παράταση. Ο Ζίνι είχε δυο ευκαιρίες – η μια ήταν και μεγάλη. Αλλά συνολικά η απόδοση της ΑΕΚ μετά το γκολ που δέχτηκε θύμισε λίγο την απόδοσή της στη Μαδρίτη μετά το τρίτο γκολ που εκεί είχε δεχτεί: υπήρχε θέληση όχι όμως και ένταση. Και γιατί όποιοι ήρθαν από τον πάγκο έδωσαν λίγα. Ενώ οι αλλαγές του Ινίγο Πέρεθ βοήθησαν την Ράγιο να αλλάξει πολύ: ειδικά ο Αλεμάο, ο Ντίαθ και ο Βαλεντίν φρέσκαραν την μεσαία της γραμμή. Οι Ισπανοί αδυνατώντας να πάρουν το αποτέλεσμα που ήθελαν χάρη στην άμυνα, κράτησαν τη μπάλα πιο πολύ κι έδειξαν στο τέλος, αν μη τι άλλο, λίγο μεγαλύτερη σοβαρότητα στην διαχείριση της μπάλας. Εμοιαζαν πολύ στο τέλος σαν ομάδα του ελληνικού πρωταθλήματος που παίζει για να κρατήσει αποτέλεσμα εκτός έδρας ποντάροντας στο άγχος του γηπεδούχου που κάνει πρωταθλητισμό. Τα κατάφεραν με το μυαλό στο χρονόμετρο: μπήκαν μάλιστα στο γήπεδο και πανηγύρισαν την λήξη του ματς πριν αυτό ολοκληρωθεί.
Από την ΑΕΚ για να φτάσει στην υπέρβαση που θα της έδινε την πρόκριση έλειψε το να ανεβάσει στροφές στο τέλος. Μην ξεχνάμε ότι και ο Ολυμπιακός στο επος που του έδωσε το Conference League δηλαδή στην ανατροπή που έκανε στο ματς με την Μακάμπι γκολ δέχτηκε. Αλλά δεν βραχυκύκλωσε.
Τι μάθαμε από τους Ισπανούς
Φέτος υπήρξαν πολλές ελληνοισπανικές αναμετρήσεις. Οι Ισπανοί τα κατάφεραν πολύ καλά απέναντι στις δικές μας ομάδες. Η Μπαρτσελόνα και η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισαν τον Ολυμπιακό, η Μπέτις απέκλεισε τον ΠΑΟ, ο ΠΑΟΚ λύγισε στα ματς με τη Θέλτα Βίγκο, η Ράγιο σώθηκε στις αναμετρήσεις με την ΑΕΚ. Υπάρχει κάτι κοινό σε αυτά τα ματς: οι ελληνικές ομάδες φάνηκε λίγο σαν να λύγισαν απέναντι στην πρώτη δυσκολία. Ο Ολυμπιακός αδικήθηκε στο ματς με την Μπάρτσα αλλά έχασε και την συνοχή του μένοντας με παίκτη λιγότερο, όπως και κόντρα στην Ρεάλ στο δεύτερο μισό του πρώτου ημιχρόνου στο Καραϊσκάκη: ας πούμε πως σε αυτές τις περιπτώσεις υπήρξε και διαφορά επιπέδου. Στις άλλες το πράγμα ήταν κομμάτι πιο πικρό γιατί δεν υπήρξαν υποχρεωτικές αλλά και λογικές υπερβάσεις. Ο ΠΑΟΚ πλήρωσε λάθη στην Τούμπα κυρίως. Ο ΠΑΟ ήταν σαν να άφησε το ματς στο δεύτερο ημίχρονο κόντρα στην Σεβίλλη. Η ΑΕΚ και στη Μαδρίτη και στη Νέα Φιλαδέλφεια τελείωσε άσχημα και τους δυο αγώνες της, και δεν έπρεπε να το κάνει γιατί ήταν καλύτερη και ποιοτικότερη από την Ράγιο που αποδείχτηκε απλά πιο ανθεκτική. Εφταιγε και ότι ο πάγκος της στην Ευρώπη είναι μικρότερος: δεν υπάρχουν διαθέσιμοι ο Λιούμπισιτς κι ο Ζοάο Μάριο πχ.
Εγραφα ότι η ΑΕΚ για να φτάσει στην πρόκριση χρειαζόταν τρία πράγματα. Βρήκε λίγη τύχη στην αρχή κι ένα γρήγορο γκολ. Αλλά δεν τα κατάφερε στο τρίτο ζητούμενο που ήταν να μην δεχτεί γκολ. Όπως μας λέει εκ των υστέρων το ίδιο το ματς δεν έπρεπε να δεχτεί ειδικά αυτό το γκολ – το τελείως κόντρα στην ροή του ματς. Κρίμα…
