Η ΑΕΚ έχει απόψε στην τρίτη αγωνιστική της League Phase του Τσάμπιονς λιγκ ένα ματς με τη Μάντσεστερ Σίτυ εξαιρετικά δύσκολο – ίσως το δυσκολότερο που θα δώσει στην διοργάνωση. Η ΑΕΚ δεν έχει τίποτα να χάσει και με μια καλή εμφάνιση μπορεί να κερδίσει πολλά. Στο μεταξύ ας πούμε δυο πράγματα για την πιο παράξενη αυτό τον καιρό ομάδα στην Ευρώπη, την Μάντσεστερ Σίτυ. Που περιμένει μια ποινή μετά από μια δικαστική καταδίκη (χθες η Daily Mail προανήγγελλε υποβιβασμό…) και την ίδια στιγμή αγωνιστικά τα πάει μια χαρά.   

Καιρό ήθελα να γράψω κάτι για την νέα Σίτυ και το ματς είναι μια χαρά αφορμή. Ο κόουτς Ένζο Μαρέσκα ανέλαβε μια πολύ δύσκολη δουλειά: να διαδεχτεί τον Πεπ Γκουαρδιόλα. Από όποιον έχει αναλάβει κάτι ανάλογο (στην Μπαρτσελόνα και στην Μπάγερν Μοναχού παλιότερα) ο Ιταλός γνώστης της Πρέμιερ λιγκ έχει για την ώρα καλύτερα αποτελέσματα. Ο Μαρέσκα δεν γκρέμισε ό,τι βρήκε από τον Πεπ, αλλά έβαλε τις πινελιές του, εισάγοντας συγκεκριμένες, κομβικές αλλαγές που κάνουν τη φετινή Σίτι πιο απλή και ίσως πιο παραγωγική. Ας τα πάρουμε με την σειρά.

Μια άλλη επίθεση

Η επίθεση της Σίτυ εφέτος είναι πιο άμεση αλλά και πιο κάθετη – υπάρχει verticality, όπως λένε οι Αγγλοι. Ενώ ο Πεπ πάντα επέμενε σε μια πιο αργή, υπομονετική κυκλοφορία της μπάλας (ένα slow build-up που επέτρεπε στην ομάδα σταθερά να κερδίζει μέτρα και στα χαφ να πατάνε περιοχή), ο Μαρέσκα ζητά πιο γρήγορη μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση. Η Σίτι εξακολουθεί να έχει τεράστια ποσοστά κατοχής μπάλας στα παιγνίδια της, αλλά πλέον ψάχνει πολύ και τις βαθιές μπαλιές στην πλάτη της άμυνας ή τα «ένας εναντίον ενός».

Για να γίνεται αυτό το δεύτερο ειδικά ο Μαρέσκα έχει επιβάλει μια πολύ αυστηρή τοποθέτηση των εξτρέμ (παικτών όπως ο Ντοκού ή ο Σεμένιο) στις πλάγιες γραμμές. Τους ζητά να παίρνουν όλο το πλάτος του γηπέδου προκειμένου αυτό να οδηγεί σε πλάτιασμα και την αντίπαλη άμυνα: είναι δύσκολο να αμυνθείς απέναντι στην Σίτυ με τέσσερις αμυντικούς. Αντίθετα με τον Πεπ που τα τελευταία χρόνια ζητούσε συχνά από τους ακραίους του να συγκλίνουν προς τα μέσα (ή να υπερφορτώνουν το κέντρο γυρίζοντας) ο Μαρέσκα θέλει πλάτος.

Η μεγαλύτερη αλλαγή ωστόσο εντοπίζεται στην άμυνα. Η Σίτι του Γκουαρδιόλα έπαιζε αυστηρά ζώνη, με κύριο σκοπό να ελέγχει τους χώρους. Ο Μαρέσκα εφαρμόζει ένα πολύ πιο επιθετικό μαν του μαν, ένα είδος ατομικού πρεσαρίσματος των αντίπαλων χαφ, που θυμίζει τον τρόπο που έπαιζε η ΑΕΚ τον καιρό του Ματίας Αλμέιδα. Ο σχηματισμός μετατρέπεται συχνά σε 4-2-4 κι ο σκοπός είναι οι παίκτες να κυνηγούν τον προσωπικό τους αντίπαλο σε όλο το γήπεδο.

Ο Μαρέσκα έχει αποδειχθεί εξαιρετικός στο να αλλάζει τη ροή των αγώνων με τις αλλαγές του. Ενώ ο Πεπ ήταν γνωστός για την απροθυμία του να κάνει νωρίς διορθωτικές κινήσεις από τον πάγκο (ή και καθόλου…), ο Ιταλός έχει ήδη κερδίσει τουλάχιστον τέσσερα από τα εννέα πρώτα του παιχνίδια χάρη σε γρήγορες αλλαγές (όπως τα περάσματα στο ματς του Σερκί και του ΕνΝτιάι).

Ο νέος παλιός Χάαλαντ

Μια άλλη σημαντική αλλαγή είναι ο τρόπος που παίζει ο Χάαλαντ. Υπό τις οδηγίες του Πεπ, υπήρχε μια διαρκής πίεση στον Χάαλαντ να συμμετέχει περισσότερο στην ανάπτυξη, να κατεβαίνει προς την σέντρα και συχνά και να ανοίγει αντεπιθέσεις με γρήγορες πάσες και αλλαγές παιγνιδιού. Ο Μαρέσκα το άλλαξε αυτό ριζικά. Ο Ιταλός απελευθέρωσε τον Νορβηγό από τα καθήκοντα του δημιουργού. Του ζητά να μένει καρφωμένος ανάμεσα στα αντίπαλα στόπερ, λειτουργώντας ως ο φορ περιοχής. Καθώς η Σίτι παίζει πλέον πιο κάθετο ποδόσφαιρο, ο Χάαλαντ τροφοδοτείται άμεσα αντί να περιμένει την ομάδα να αλλάξει είκοσι πάσες. Ο Χάαλαντ απόψε δεν θα παίξει. Αυτό σίγουρα θα επηρεάσει την επίθεση της Σίτυ που είναι φέτος συνηθισμένη να τον έχει ως σημείο αναφοράς.

Η ανάγκη για μια άλλη μεσαία γραμμή

Ο Μαρέσκα δεν βρήκε μια ομάδα απολύτως έτοιμη. Για παράδειγμα μετά την φυγή του Ρόντρι (κι άλλων…) έπρεπε να σχεδιάσει μια νέα μεσαία γραμμή. Η λύση που βρήκε αρχικά βασίστηκε στη συνύπαρξη του Φιλ Φόντεν και του Ραγιάν Σερκί ως «δίδυμα δεκάρια». Αλλά η συνύπραξη υπήρξε δύσκολη και ο Μαρέσκα κατέληξε σε πιο ορθόδοξα σχήματα που προβλέπουν ένα «δεκάρι», τον Σερκί, και δυο εξτρέμ (τον Ντοκού και τον Σαβίνιο ή τον Σεμένιο τώρα που επέστρεψε από τραυματισμό) πίσω από τον Χααλαντ. Ωστόσο το δίδυμο Σερκί – Φόντεν ο Ιταλός το έχει πάντα στο μυαλό του.

Όταν η Σίτυ επιτίθεται, συχνά προκύπτει ένα 3-2-5 ή ένα 2-3-5. Ενώ τα εξτρέμ κρατούν το πλάτος, ο Σερκί (ή ο Φόντεν ή ο Κόβασιτς που παίζει σαν «οκτάρι») συγκλίνουν στα μεσοδιαστήματα και κινούνται ανάμεσα στις αντίπαλες γραμμές. Αυτό δημιουργεί τεράστιο πρόβλημα στους αντιπάλους, καθώς δεν ξέρουν ποιον να πρωτομαρκάρουν. Όταν ο Κόβασιτς (ή όποιος άλλος χαφ) ανεβαίνει για να πάρει την μπάλα, ή όταν κάποιος από τους εξτρέμ συγκλίνει, ο Σερκί ή ο Φόντεν κάνει αμέσως κίνηση επιθετικού στην αντίπαλη περιοχή: ο Φόντεν έτσι σκόραρε και εναντίον της Ίπσουιτς. Η κίνηση αυτή επαναλαμβάνεται συνεχώς: ο Μαρέσκα θέλει σταθερά πέντε παίκτες πίσω από τον Χαλαντ αλλά κοντά του γιατί η παρουσία του δημιουργεί χώρους σε όποιον ακολουθεί.    

Σε μεγάλα παιχνίδια (όπως στη νίκη με 1-0 επί της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ), όταν ο Φόντεν αποβλήθηκε νωρίς, ο Μαρέσκα μετατόπισε τον Σερκί στα πλάγια. Ο Γάλλος είναι λίγο ασταθής, αλλά ο Μαρέσκα τον χρησιμοποιεί σαν μπαλαντέρ. Στον Φόντεν από την άλλη έχει απόλυτη εμπιστοσύνη: δεν θα μου κάνει εντύπωση να παίξει φορ αυτός απόψε.

Μετά τη μεταγραφή του Ρόντρι στην Μπαρτσελόνα, ο Μαρέσκα κλήθηκε να βρει τον αντικαταστάτη του: το βάρος έχει πέσει στον Έλιοτ Άντερσον. Ο Άντερσον δεν παίζει ως κλασικό, «σκληρό», στατικό αμυντικό χαφ. Ο Μαρέσκα εκμεταλλεύεται την εξαιρετική του ικανότητα να υποδέχεται την μπάλα υπό πίεση (όπως έκανε και με την Εθνική Αγγλίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο). Τον χρησιμοποιεί ως συνδετικό κρίκο των γραμμών και βάζει καμιά φορά δίπλα του έναν δεύτερο ανασταλτικό χαφ (όπως ο Γκέι) με τους ακραίους μπακ (π.χ. Ρίκο Λιούις) να συγκλίνουν εσωτερικά. Αλλά δεν κάνει πάντα την επιλογή ενός δεύτερου κόφτη κι αυτό δυσκολεύει τον Αντερσον που στην Σίτυ δεν έχει ένα Ντέκλαν Ράις ικανό για πολλά. Ο νεαρός Μπουαντί τώρα μαθαίνει, ενώ ο Εντσο Φερνάντεζ και ο Κόβασιτς έχουν το μυαλό τους στην επίθεση.

Το μόνο ορατό πρόβλημα

Ένα πρόβλημα της Σίτυ είναι ότι επειδή παίζει για το γκολ χρησιμοποιώντας εώς και επτά (!) παίκτες στην κατασκευή φάσεων, συχνά ο Άντερσον μένει εντελώς μόνος για να καλύψει τεράστιους χώρους στο κέντρο, κάτι που εκμεταλλεύτηκε η Παρί Σεν Ζερμέν στο πρόσφατο 2-4. Οι πρωταθλητές Ευρώπης, σπάζοντας το πρέσινγκ, χτυπούσαν μια άμυνα εντελώς απροστάτευτη. Ο Αντερσον δεν μπορεί να τρέχει για όλους.  

Η ΑΕΚ πρέπει πρώτα από όλα να παίξει συνολικά καλύτερη άμυνα από αυτό που μας έδειξε στο ματς με την Σαχτάρ, στο οποίο δεν ήταν κακή αλλά επέτρεψε κάμποση κίνηση των Βραζιλιάνων της πρωταθλήτριας Ουκρανίας στο πλάι. Πρέπει επίσης να παίξει με ένταση για όλο το ματς κι όχι μόνο για 60-70 λεπτά όπως κόντρα στους Ουκρανούς. Αλλά κι αυτά να συμβούν δεν είναι δεδομένο ότι θα μπορέσει να κάνει αποτέλεσμα. Πρέπει ωστόσο η ΑΕΚ να φροντίσει στο τέλος του ματς να μην έχει παράπονα από τον εαυτό της. Και να φύγει από το γήπεδο με την σιγουριά ότι είναι ομάδα που μπορεί να προκριθεί στην επόμενη φάση του Τσάμπιονς λιγκ.