Οι προημιτελικοί ξεκινούν με ένα μεγάλο ματς ή μάλλον καλύτερα με μια μεγάλη ερώτηση: μπορεί το Μαρόκο να σταματήσει την Γαλλία που μοιάζει η καλύτερη ομάδα του μουντιάλ; Η απάντηση μοιάζει εύκολη: μάλλον όχι. Το λένε τα προηγούμενα των δυο ομάδων: σε πέντε αναμετρήσεις οι Γάλλοι έχουν μόνο νίκες με το Μαρόκο. Το υπαγορεύει ως απάντηση και η ίδια η παρουσία των δυο ομάδων στο μουντιάλ. Πολύ καλό είναι το Μαρόκο, αλλά η Γαλλία κάνει γενικά απίθανα πράγματα. Ωστόσο υπάρχουν και μερικά άλλα δεδομένα που αφορούν τους Μαροκινούς που δεν γίνεται να τα παραβλέψουμε όσο φαβορί κι αν μοιάζει η ομάδα του Ντιντιέ Ντεσάν, όχι για την πρόκριση αλλά για τη κατάκτηση του εφετινού παγκοσμίου κυπέλου.    

Καλύτεροι από μουντιάλ σε μουντιάλ

Τις προάλλες έγραφα ότι σε ένα τόσο μεγάλο σε διάρκεια παγκόσμιο κύπελλο οι ομάδες που συνεχώς βελτιώνονται είναι αυτές που έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να το κερδίσουν: περισσότερο από ποτέ θα έχει σημασία όχι το πως αρχίζεις μια διοργάνωση αλλά το σε ποια κατάσταση την ολοκληρώνεις. Στην περίπτωση του Μαρόκου υπάρχει κάτι πιο ενδιαφέρον: η συνεχής βελτίωσή του από μουντιάλ σε μουντιάλ. Το 2018 πήγε στη Ρωσία με μια πολύ καλή ομάδα που έμοιαζε ικανή για διάκριση. Είχε προπονητή τον Ρενάρ και αστέρια τον Ζίγιεζ και τον Μπελχαντά στην μεσαία γραμμή, τον Μπενατιά στην άμυνα, τον Αμραμπατ, τον Μπουσουφά και τον Μπουνταϊντ στην επίθεση. Είχε νεότατους τους Χακίμι και ΕλΚαμπί – έμοιαζε ομάδα έτοιμη να δείξει πολλά. Κι αποκλείστηκε άδοξα από τον πρώτο γύρο χάνοντας από την Πορτογαλία και το Ιράν με 1-0 στις λεπτομέρειες, καλά καλά χωρίς να καταλάβει πως.

Επέστρεψε το 2022 με πολλούς από τους αποτυχημένους του 2028 αλλά και με πολλούς καινούργιους. Με μπροστάρηδες τον τερματοφύλακα Μπονού, τον Σοφιάν Αμπραμπατ, τον Ουναϊ, τον ΕλΝεσίρι και φυσικά τον Χακίμι πέταξε εκτός διοργάνωσης τους Ισπανούς κι έγινε η πρώτη χώρα της Αφρικής που έφτασε στα ημιτελικά. Και φέτος εμφανίστηκε έτοιμο να δώσει συνέχεια: έπαιξε στα ίσια την Βραζιλία κι απέκλεισε τους Ολλανδούς. Δηλαδή είναι μια ομάδα που δεν φοβάται.      

Πολλές δουλειές,

Αυτό που έμαθαν στο μεταξύ οι Μαροκινοί είναι η δύναμη της άμυνας, αλλά και η αξία του να μην είσαι προβλέψιμος. Το Μαρόκο δεν παίζει για να κρατήσει το μηδέν, όμως και τους Βραζιλιάνους και τους Ολλανδούς στη μεσαία γραμμή τους απονεύρωσε. Την ίδια στιγμή στα παιγνίδια αυτά (που μοιάζουν με το ματς κόντρα στην Γαλλία αν και φυσικά η Γαλλία του Ντεσάν είναι πιο δυνατή) φάνηκε πολύ η δυνατότητα των παικτών του Ουάχμπι να κάνουν πολλές δουλειές. Ο Σαϊμπάρι έπαιξε το ρόλο του «ψευτοεννιαριού» ίσως καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο σε αυτό το μουντιάλ γιατί γύριζε και πάρα πολύ,  ο Ελ Κανούς ξεκινώντας στη θεωρία ως εξτρέμ ένωνε τις γραμμές, ο Ουναϊ ήταν παντού. Δεν είναι εύκολο να αντιμετωπίσεις μια τέτοια ομάδα. Οι παίκτες συνεργάζονται και κινούνται στο γήπεδο και όταν έχουν, αλλά και όταν δεν έχουν την μπάλα. Το Μαρόκο, ειδικά στο ματς με τον Καναδά, έδειξε ότι δεν χρειάζεται να κάνει κατοχή μπάλας για να σκοράρει, αλλά ούτε και να αμυνθεί μαζικά για να μην δεχτεί γκολ.

Σε ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό

Οι καλύτερες κινήσεις των Βορειοαφρικανών, στα ματς με την Ολλανδία και την Βραζιλία δεν έγιναν όταν η ομάδα ήταν σε θέση άμυνας. Ήταν οι γρήγορες μεταβάσεις αυτές που έκαναν το παιγνίδι του Μαρόκου όμορφο και αποδοτικό γιατί σε αυτές συμμετέχουν πολλοί παίκτες: με την Ολλανδία ισοφαρίζει ένας στόπερ που κινείται σαν φορ – ο Ντιόπ.

Στην άμυνα την διαφορά την κάνει η ένταση και η προσοχή κι αυτό είναι η απόδειξη του πόσο ανταγωνιστική έχει γίνει η Εθνική ομάδα του Μαρόκου αλλάζοντας νοοτροπία. Οι Μαροκινοί χαιρόντουσαν με τους παίκτες της Εθνικής τους γιατί σε αυτή πάντα υπήρχαν τεχνικά προικισμένοι παίκτες, καλλιτέχνες στην δημιουργία, οι οποίοι, ωστόσο, συχνά χωρίς την μπάλα δεν βοηθούσαν. Σήμερα, οι προικισμένοι παίκτες αυτής της εθνικής ομάδας, έχουν την ίδια νοοτροπία που μας είχαν δείξει και πριν από τέσσερα χρόνια στο Κατάρ: η ποιότητα πάει στην άκρη όταν την μπάλα την έχει ο αντίπαλος και η ομάδα ξέρει πως για να είναι ανταγωνιστική πρέπει να τρέξει, να πρεσάρει και να προσέχει. Ολο αυτό ίσως έχει να κάνει και με το ότι η ομάδα δεν αποτελείται μόνο από παίκτες που παίζουν στο γαλλικό πρωτάθλημα, όπως παλιότερα. Υπάρχουν κι αυτοί που κάνουν καριέρα στην Ισπανία, στο Βέλγιο και στην Ολλανδία. Και κυρίως που παίζουν σε ομάδες που κάνουν πρωταθλητισμό.  

Γυρω γύρω από τον Ντίαζ

Το Μαρόκο είναι μια από τις ομάδες που κυκλοφορούν περισσότερο την μπάλα στο τουρνουά: η εθνική ομάδα του Μοχάμεντ Ουαχμπι είναι τρίτη στην κατάταξη σε ότι έχει να κάνει με τις σωστές πάσες, πίσω μόνο από την Αργεντινή και την Ισπανία. Αυτό οφείλεται κυρίως στη μεσαία γραμμή που σχεδίασε ο Μαροκινός προπονητής, ο οποίος κράτησε τα καλύτερα από τον προκάτοχό του.

Το Μαρόκο είναι κατά βάση σχεδιασμένο στη μεσαία γραμμή ώστε να αναδεικνύει τις ικανότητες του Μπραχίμ Ντίαζ, ο οποίος τρέχει λιγότερο, αλλά γίνεται εύκολα και τρίτος κυνηγός και πέμπτος χαφ. Απόντος του Σαϊμπάρι θα είναι εναντίον της Γαλλίας ο παίκτης κλειδί: υπάρχει ανάγκη για μια δική του πολύ καλή εμφάνιση γιατί η Γαλλία παίζοντας με δυο μόνο χαφ πίσω από τους Ολίσε, Ντεμπελέ, Μπαρκολά και ΕμΠαπέ μπορεί να του το επιτρέψει. Το ενδιαφέρον είναι ότι γύρω του υπάρχουν παίκτες με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ο Μπουαντί τρέχει για όλους. Ο ΕλΑνουί έχει τακτική σοφία. Ο ΕλΚανούς είναι εγκεφαλικός και γρήγορος. Ο Ουναϊ στήνει το φλιπεράκι μοιράζοντας την μπάλα γρήγορα. Κι όταν υπήρχε ο Σαϊμπάρι αυτός ήταν που είτε παίζοντας με την πλάτη στην εστία είτε τρέχοντας κάθετα γινόταν σημείο αναφοράς πολύ μακριά από την αντίπαλη περιοχή. Και το σπουδαιότερο; Ολοι αυτοί είχαν το μυαλό τους και στις δεύτερες μπάλες. Οι ίδιοι έπρεπε να φτιάξουν την τύχη τους.   

Η ώρα του Ραχίμι

Η απουσία βέβαια του Σαϊμπάρι είναι μεγάλη. Ο Ουαχμί εξετάζει τις επιλογές για να τον αντικαταστήσει εναντίον της Γαλλίας και από αυτά που διαβάζω το πιο πιθανό είναι όπως και κόντρα στο Καναδά όταν ο Σαϊμπάρι τραυματίστηκε να χρησιμοποιήσει τον Σοφιάν Ραχίμι. Ο 30χρονος επιθετικός της Αλ Άιν πέτυχε το τρίτο γκολ, ενώ είχε σκοράρει και εναντίον της Αϊτής όταν πάλι πέρασε στο ματς ως αλλαγή. Ο Ραχίμι είναι ένας από τους μόλις επτά παίκτες που γεννήθηκαν στο Μαρόκο και αγωνίζονται στην Εθνική ομάδα. Ξεκίνησε στις ακαδημίες της ομάδας Ράτζα με έδρα την Καζαμπλάνκα και εκπλήρωσε το όνειρο του πατέρα του Γιουάρι, ενός τερματοφύλακα του οποίου η καριέρα έληξε νωρίς όταν έσπασε πόδια και χέρια σε ένα τροχαίο ατύχημα.

Στο Κατάρ στον ημιτελικό με τους Γάλλους, που είναι το τελευταίο ματς μεταξύ των δύο ομάδων, δεν υπήρξε ματς. Οι Γάλλοι είχαν κερδίσει εύκολα με 2-0 χωρίς να βάλει γκολ ο ΕμΠαπέ: την δουλειά είχαν κάνει ο Τέο Ερνάντεζ και ο Ράνταλ Κόλο Μουανί. Προηγουμένως όμως οι Μαροκινοί είχαν αποκλείσει την Ισπανία κρατώντας την στο μηδέν. Την τέχνη των νοκ άουτ την ξέρουν. Και βελτιώνονται συνεχώς.