Από τα αποψινά ματς της Αγγλίας με την Νορβηγία και της Αργεντινής με την Ελβετία θα προκύψει το ζευγάρι του δεύτερου ημιτελικού του μουντιάλ. Πολλά μπράβο στους Ελβετούς και στους Νορβηγούς που έφτασαν τόσο μακριά: η επιτυχία τους δεν είναι τυχαία. Αλλά θα είμαι κρίμα κι άδικο να μην δούμε ένα Αγγλία – Αργεντινή στον ημιτελικό που θα ξυπνήσει μνήμες. Βέβαια ο Χαλααντ θα διαφωνεί. Κι αυτό είναι πρόβλημα.  

Ολοι είναι ήσυχοι

Η Αγγλία βρίσκεται πολύ κοντά να αγωνιστεί τουλάχιστον σε ένα τελικό παγκόσμιο κύπελλο και αυτό το καταλαβαίνει κανείς από το πόσο ήσυχα συμπεριφέρονται στο νησί όλοι όσοι νομίζεις ότι υπάρχουν μόνο και μόνο για να δημιουργούν προβλήματα στην Εθνική των Τριών Λιονταριών. Αυτή τη φορά είναι ήσυχοι και οι υπεύθυνοι των ταμπλόιντ που είναι πάντα έτοιμοι να ανακαλύψουν προβλήματα και σκάνδαλα στο εσωτερικό της ομάδας, αλλά και οι παντοδύναμοι σχολιαστές και που συνήθως είναι πρώην ποδοσφαιριστές που έχουν πιάσει στασίδι στα διάφορα τηλεοπτικά σόου. Αν κανείς δεν μιλάει με τις συνηθισμένες αγγλικές υπερβολές είναι γιατί όλοι καταλαβαίνουν ότι η ομάδα του Τούχελ είναι πολύ κοντά στο να αλλάξει τη μοίρα της.

Η Αγγλία έχει κάνει καλά και λιγότερο καλά παιχνίδια στο παγκόσμιο κύπελλο αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Αυτό που έχει σημασία στην περίπτωσή της είναι ότι δεν βλέπουμε στο μουντιάλ την συνηθισμένη νευρωτική ομάδα που έχουμε συνηθίσει στις μεγάλες διοργανώσεις είτε τα πηγαίνει καλά, είτε όχι. Η Αγγλία μπορεί να παίξει επίθεση και να χαρεί το παιχνίδι όπως είδαμε στο εναρκτήριο ματς με την Κροατία. Μπορεί να κάνει μια ανατροπή και να κερδίσει ένα παιχνίδι εξαιρετικά πολύπλοκο όπως έχει συμβεί στο ματς με το Κονγκό. Μπορεί να παίξει άμυνα με την ψυχή της για να κρατήσει με τα δόντια ένα αποτέλεσμα με παίκτη λιγότερο όπως με το Μεξικό. Δεν έχει ένα τρόπο να κερδίζει αλλά πολλούς.  

Είναι επίσης μια ομάδα με ξεκάθαρη δομή. Στην επίθεση βασίζεται στο πολύ καλό δίδυμο Μπέλιγχαμ Χάρι Κέιν, αλλά καλό μουντιάλ κάνει και ο Γκόρντον πχ. Στη μεσαία γραμμή κάνουν πολλή δουλειά ο Αντερσον και ο Ντέγκλαν Ράις και ο Τούχελ προβληματίζεται πάντα για τους εξτρέμ (και γιατί έχει πολλούς) αλλά και για τους ακραίους μπακ (και γιατί δεν έχει κάποιους που ξεχωρίζουν). Αυτός ο προβληματισμός είναι χρήσιμος. Οδηγεί υποχρεωτικά σε κάποιου είδους ανάλυση του αντιπάλου. Ψάχνοντας την καλύτερη εντεκάδα ο Γερμανός προπονητής μελετάει πάρα πολύ και τον αντίπαλο και αυτό είναι μια διαφορά της εθνικής Αγγλίας από τα προηγούμενα χρόνια. Εννοώ μια διαφορά που φαίνεται.

Μοιάζουν πολύ μεταξύ τους

Η δυσκολία των Άγγλων έγκειται στο ότι η Νορβηγία είναι μια ομάδα με συναφή αγωνιστικά χαρακτηριστικά. Ο Μπέλιγχαμ και ο Κέιν είναι καθοσριστικοί για το παιγνίδι της Αγγλίας αλλά αν στο τουρνουά δεν υπήρχε ο Μέσι η Νορβηγία θα ήταν η κατεξοχήν ομάδα του ενός παίκτη που κάνει την διαφορά: όλοι παίζουν για τον Χάλααντ και αυτός καθαρίζει για όλους. Και ο κόουτς Σολμπάκεν δεν κάνει μεγάλες και πολλές αλλαγές στην ενδεκάδα - αν εξαιρέσει κάνεις την χρησιμοποίηση της αναπληρωματικής εντεκάδας στο παιχνίδι με τους Γάλλους. Και η Νορβηγία όπως και η Αγγλία έχει μια εσωτερική ιεραρχία: ο Σάντερ και ο Πάτρικ Μπέργκ, ο Έντγκααρντ και ο Νούσα πρέπει να δουλέψουν πολύ στο γήπεδο ενώ η άμυνα αποτελείται από τους ίδιους πάντοτε παίκτες (Άγιερ, Βολφ, Πέντερσεν (ή Ριέρσον) και Χέγκεμ), πράγμα που σημαίνει πως έχει και μια σχετική ομοιογένεια χωρίς ωστόσο να είναι η καλύτερη γραμμή της ομάδας – το ίδιο ισχύει και για την αγγλική άμυνα στην οποία λογικά απόψε θα ξεκινήσει ο Στόουνς.

Οι Νορβηγοί δεν φοβούνται τον Αγγλους αλλά και οι Αγγλοι δε νομίζω ότι τρομάζουν από τον Χάαλαντ που γνωρίζουν πάρα πολύ καλά. Αυτό νομίζω ότι θα κάνει τη διαφορά απόψε: μια Αγγλία που δεν φοβάται είναι δύσκολο να αποκλειστεί από μια καλή ομάδα μεν, ποιοτικά κατώτερη δε. Και δεν μπορώ να πιστέψω πως ο τερματοφύλακας Νίλαντ θα κάνει ένα δεύτερο παιγνίδι όπως αυτό που έκανε με τους Βραζιλιάνους: και οι ωραίες ιστορίες έχουν ένα τέλος.

Όλα λίγο πιο ζόρικα

Η Αργεντινή μου φαίνεται μπλεγμένη σε μια πιο ζόρικη περιπέτεια. Ο Σκαλόνι έχει τους πονοκεφάλους του πριν το ματς με την Ελβετία. Θα έπρεπε αυτοί να αφορούν την άμυνα αφου η Αργεντινή του έχει δεχτεί 4 γκολ στα ματς με την Αίγυπτο και το Πράσινο Ακρωτήρι, αλλά παραδόξως διαβάζω ότι αφορούν κυρίως την επίθεση. Ισως ο κόουτς πιστεύει ότι στην άμυνα δεν έχει άλλες λύσεις, ίσως να πιστεύει πως είμαστε πολύ μακριά στο τουρνουά για να τολμήσει αλλαγές: όπως και να χει αν με την Αίγυπτο δεν υπήρχε το καταπληκτικό κόψιμο του Παρέδες στην πάσα του Ζίκο στον Τρεζεγκέ δεν ξέρω αν η Αργεντινή θα έφτανε στην ανατροπή.

Η Αργεντινή κόντρα στην Αίγυπτο έπαιξε καλύτερα από τα προηγούμενα ματς έχοντας τον Αλβαρες στην επίθεση: απλά ο φορ της Ατλέτικο Μαδρίτης ήταν άτυχος και άστοχος. Αλλά ο κόουτς δεν μπορεί να αφήσει εύκολα στην άκρη τον Λαουτάρο. Η παρουσία του στην ενδεκάδα του επέτρεψε να βρει την επίθεση που έφερε την ανατροπή από το 0-2.

Η βελτιωμένη Ελβετία

Μετά τη διακοπή του δευτέρου ημιχρόνου, ο Σκαλόνι άλλαξε την ομάδα του. Με τον Μέσι ως «δεκάρι» ή δεξιό εξτρέμ (έχει το ελεύθερο να κινείται ενστικτωδώς…) τον Λαουτάρο στο κέντρο για να τραβάει την προσοχή των στόπερ και τον Άλβαρες δίπλα του αλλά και με κίνηση ανάμεσα στις γραμμές για συνεργαστεί με τον Νίκο Γκονζάλες, η Αργεντινή έσωσε την παρτίδα με τρία γκολ σε δεκατρία λεπτά. Αλλά μπορεί να πάρει τέτοια ρίσκα με αντιπάλους που λέγονται ΕμΠολό, Βάργκα και Ντόι; Ανησυχώ και δεν το κρύβω…

Η Ελβετία που συνεχώς βελτιώνεται έδειξε προσωπικότητα απέναντι στην Κολομβία και σίγουρα δεν φοβάται τους Λατινοαμερικάνους. Η άμυνα της έχει βελτιωθεί από το ξεκίνημα, ο Κόμπελ είναι καλός, ο ΕμΠολό στους κενούς χώρους μπορεί να κάνει ζημιές. Ο Γιακίν ξέρει από μονά ματς: οι Ελβετοί ήταν καλύτεροι σε αυτά από όσο στα ματς των ομίλων.  

Βέβαια η Αργεντινή έχει κάνει απέναντι στην Αυστρία ένα από τα καλύτερα παιγνίδια της: το ό,τι θα έχει αντίπαλο από την Ευρώπη τουλάχιστον θα την κάνει να σοβαρευτεί. Αλλά αν δώσει στους χώρους τους χώρους που έδωσε στο Πράσινο Ακρωτήρι και κυρίως στην Αίγυπτο το μεγάλο ματς με την Αγγλία δεν θα το δούμε ποτέ. Και θα είναι κρίμα…