Ηθελα να περιμένω λίγο για να σας γράψω για την απόλυση του Τσάμπι Αλόνσο από την Ρεάλ Μαδρίτης: ίσως μιλάμε για την μεγαλύτερη διπλή αποτυχία της σεζόν. Από τη μία υπάρχει η αποτυχία του Βάσκου προπονητή να πείσει την διοίκηση της Βασίλισσας να επενδύσει σε αυτόν και από την άλλη η αποτυχία της ίδιας της Ρεάλ Μαδρίτης να στηρίξει ένα προπονητή και να τον βοηθήσει να εξελιχτεί.  Σε κάθε περίπτωση μιλάμε για χρόνο. Τον χρόνο που η Βασίλισσα δεν έδωσε στον προπονητή και τον χρόνο που αυτός δεν κέρδισε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο εργαλείο για τον προπονητή από τον χρόνο. Αλλοι τον αξιοποιούν. Κι άλλοι τον βλέπουν να χάνεται γρήγορα. Σε κάθε ιστορία το θέμα είναι το γιατί.  

Οι τρεις εξηγήσεις

Όταν υπάρχει μια τέτοια θεαματική ιστορία κοιτάζω πάντα τι γράφει ο Τύπος στη χώρα που τα γεγονότα εξελίσσονται. Στην Ισπανία υπάρχει μια τριπλή άποψη για την απόλυση του Αλόνσο – πράγμα σπάνια. Υπάρχουν δυο διαφορετικές απόψεις που ανήκουν σε δημοσιογράφους (αναφέρομαι σε αυτούς που παρακολουθούν την καθημερινότητα της Βασίλισσας) και υπάρχει και μια τρίτη που έχει να κάνει με τους οπαδούς.

Η μια δημοσιογραφική άποψη – η κατά κάποιο τρόπο πιο κριτική απέναντι στην διοίκηση του Πέρεθ στην οποία πάντως κριτική δεν ασκεί κανείς - θέλει το εγχείρημα Αλόνσο καταδικασμένο από την πρώτη κιόλας μέρα για ένα απλό λόγο: γιατί του φόρτωσαν ένα στόχο πριν καλά καλά μάθει την ομάδα. Ο στόχος ήταν η κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων, που θα έφερνε στα ταμεία της Βασίλισσας χρήματα που είχε ανάγκη. Όπως τονίζεται η Ρεάλ Μαδρίτης ήθελε να ξεχαστεί γρήγορα μια σεζόν χωρίς τίτλους και με τέσσερις  ταπεινωτικές ήττες από την Μπαρτσελόνα. Το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων ήταν μια ξαφνική ευκαιρία για μια επιτυχία: η Μπάρτσα σε αυτό δεν υπήρχε καν. Το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων ο Αλόνσο δεν το κέρδισε και θα ήταν αδύνατο να το κερδίσει με μια ομάδα μπερδεμένη, με παίκτες των οποίων τα συμβόλαια έληγαν τον μήνα της διεξαγωγής του και των οποίων τα ονόματα καλά καλά δεν ήξερε. Αλλά όπως επισημαίνουν και στην Ισπανία δεν υπάρχει μια δεύτερη ευκαιρία για να κάνεις μια πρώτη εντύπωση. Ο Φλορεντίνο Πέρεθ, λένε, μετά την συντριβή της Ρεάλ από την Παρί Σεν Ζερμέν στα ημιτελικά μετάνιωσε για την επιλογή του. Στους μήνες που ακολούθησαν δεν υπήρξε λέξη υποστήριξης ή ενθάρρυνσης ή εμπιστοσύνης για τον Αλόνσο: ακόμα και ο Μπουτραγκένιο, ο οποίος συνήθως μιλάει με τα καλύτερα λόγια για κάθε προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης, παρέμεινε σιωπηλός. Ο Πέρεθ δεν πήρε το μέρος του προπονητή ούτε και όταν ο Βινίσιους άρχισε να φέρεται απρεπώς σε αυτόν και μάλιστα δημοσίως. Με απλά λόγια ο Αλόνσο και πολύ άντεξε.

Η δεύτερη εκτίμηση είναι αυτών που θεωρούν ότι ο Βάσκος δεν έδωσε τίποτα στην Βασίλισσα. Του καταλογίζουν λάθη στον σχεδιασμό και τονίζουν πως δεν είναι δυνατόν να μην ζητά και να μην ψάχνει το καλοκαίρι αντικαταστάτες των Κρος και Μόντριτς που είχε φανεί την προηγούμενη σεζόν πόσο έλειπαν. Του χρεώνουν ότι έδειξε αλαζονεία πιστεύοντας πως αρκεί η δική του παρουσία για να λυθούν όλα τα αγωνιστικά προβλήματα της Ρεάλ. Του καταλογίζουν πως το ό,τι δεν κατάφερε να κερδίσει τον σεβασμό των παικτών του ακόμα και μετά το εντυπωσιακό αρχικό του σερί νικών, (13 σε 14 αγώνες), είναι δικό του πρόβλημα καθώς φαινόταν παγιδευμένος στην αδυναμία του να πείσει ότι είναι απόλυτο αφεντικό. Δεν σήκωσε ποτέ το βάρος της Ρεάλ, λένε.

Ενδιαφέρον έχει και η άποψη των οπαδών. Σε ένα μεγάλο γκάλοπ της Μάρκα 570 χιλιάδες οπαδοί της Μπάρτσα αποδίδουν την αποκλειστική ευθύνη στους παίκτες και στην διοίκηση – αυτοί που θεωρούν υπεύθυνο τον Αλόνσο είναι μόλις το 6%! Η θέση αυτή βασίζεται κυρίως στο ότι η διοίκηση άφησε ατιμώρητες δηλώσεις και συμπεριφορές παικτών. Δεν είναι μόνο η περίπτωση του Βινίσιους ενδεικτική: υπάρχουν κι άλλοι. Ο Βαλβέρδε πχ δήλωσε μερικές μέρες μετά την ήττα από την Ατλέτικο Μαδρίτης ότι δεν είχε όρεξη να παίξει ως δεξιός μπακ. Ο Τσουαμενί είπε πως αν ο Αλόνσο τον βλέπει ως στόπερ καλύτερα να τον αφήσει να φύγει. Ο Εντρικ και ο Μασταντουόνο – παρά το νεαρό της ηλικίας τους -  μιλούσαν συνεχώς εναντίον του κόουτς. Η απομόνωσή του ήταν τόσο εμφανής όσο και η κακή απόδοση της ομάδας. Ο κόουτς για τους οπαδούς της Ρεάλ δεν στηρίχτηκε. Δεν αρέσει επίσης ότι απολύθηκε μετά από ένα χαμένο Σούπερ καπ. Το τρόπαιο είναι μικρό για να κρίνονται προπονητές.  

Που είναι η αλήθεια; Κάπου σε όλα αυτά. Ο Τσάβι πήγε στην Μαδρίτη έχοντας όλες κι όλες δυόμισι σοβαρές χρονιές ως προπονητής. Εκανε λάθος εκτιμήσεις ως προς το υλικό, δέχτηκε να καθίσει στον πάγκο της ομάδας στο ΠΚΣ ενώ δεν θα έπρεπε, δεν κατάφερε να διαχειριστεί σωστά κάμποσους κακομαθημένους αστέρες γιατί φανερά η διοίκηση προτιμούσε να παίρνει το μέρος των παικτών. Αλλά και το ποδόσφαιρο που (δεν) έπαιζε η Ρεάλ δεν του χάριζε πόντους. Αλλά υπάρχει πάντα κάτι χειρότερο από το να κρατήσεις ένα προπονητή που δεν ανταποκρίνεται σε όσα περίμενες: να τον διώξεις. Ο Πέρεθ έδιωξε τον Βάσκο κι ακολούθησε αμέσως ο αποκλεισμός από την Αλμπασέτε του Μπετανκούρ στο κύπελλο. Που σημαίνει πως ο Αλόνσο δεν ήταν το μεγάλο πρόβλημα.   

Αντσελότι θα λέτε…

Υπάρχει μια ερώτηση που έχει ενδιαφέρον. Πως είναι δυνατόν η Ρεάλ να μπορεί να φτιάξει ένα προπονητή (όπως έκανε κάποτε με τον Ζιντάν) και να αποτυγχάνει όταν προσπάθησε το ίδιο με τον Αλόνσο. Ο λόγος είναι απλός. Αν ο κόουτς είναι νέος και ξεκινάει την καριέρα του ακούει και μαθαίνει. Αν όμως είναι ένας όπως ο Αλόνσο, που έχει φτιάξει μια ομάδα πριν πάει στη Μαδρίτη, νομίζει πως τα έχει μάθει όλα. Και ξεχνάει ότι στη Μπάγερ Λεβερκούζεν το μυστικό της επιτυχίας του είναι ότι είχε χρόνο. Αυτόν δηλαδή που σε ομάδες όπως η Ρεάλ δεν στον δίνει κανείς αν δεν τον κερδίσεις. Στο Λεβερκούζεν ο Αλόνσο την πρώτη χρονιά βγήκε έκτος. Κατάλαβε το πρωτάθλημα, τις ανάγκες του, το υλικό του. Στη Μαδρίτη όμως δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει μια χρονιά για να μάθει – άσε που το πιθανότερο είναι πως πιστεύει ότι δεν έχει να μάθει και τίποτα. Και μετά υπάρχει και κάτι άλλο ή μάλλον κάποιος άλλος: ο Κάρλο Αντσελότι. Πέρυσι με μια κακοφτιαγμένη ομάδα είχε μια κακή σεζόν. Αλλά ο ίσκιος του είναι βαρύς και η ικανότητα του στην διαχείριση των παικτών μοναδική. Όχι όταν τα πράγματα πάνε καλά, αλλά όταν δεν πάνε καλά: ακόμα και στις χειρότερες περσινές στιγμές στη Βασίλισσα δεν υπήρχαν όσα είδαμε φέτος. Όχι γιατί ο Αντσελότι ήταν σκληρός, αλλά γιατί έχοντας κάνει παντού πρωταθλητισμό ήξερε από δύσκολους παίκτες.

Μετά τον αποκλεισμό από την Αλμπασέτε, η Ρεάλ Μαδρίτης θέλει λέει τον Γιούργκεν Κλοπ. Μακάρι να τον πείσουν να επιστρέψει γιατί μας έλειψε. Αλλά η πιθανότητα το κείμενο αυτό να είναι επίκαιρο κι απλώς να χρειάζεται να βάλει κανείς το όνομα του Κλοπ αντί του Αλόνσο δεν είναι μικρή, ειδικά αν η Μπαρτσελόνα γίνεται καλύτερη…