Ο Παναθηναϊκός κέρδισε τον Ολυμπιακό στο τέταρτο ματς των τελικών της Α1 και ισοφάρισε την σειρά σε 2-2. Η νίκη του με 93-86 προέκυψε μετά από δυο παρατάσεις, γεγονός που από μόνο του δείχνει πως είναι πολύ σκληρός για να πεθάνει. Για δεύτερο ματς στο ΟΑΚΑ κράτησε πολύ χαμηλά τον Ολυμπιακό στην κανονική διάρκεια του ματς επιτρέποντάς του να βρει μόνο 69 πόντους. Αν δεν τον κέρδισε πριν τις παρατάσεις με τόσο αποτελεσματική άμυνα είναι γιατί έχασε νωρίς τον ασταμάτητο χθες Ναν που τον κουβαλούσε σε όλο το ματς. Αλλά ο Αταμάν, που κάνει σπουδαία δουλειά στα ματς των τελικών βρίσκοντας τρόπους να κρύψει τις πολύ μεγάλες απουσίες του Σλούκα, του Οσμαν και χθες και του Ρογκαβόπουλου, πήρε πολλά από τον πάγκο του επιστρατεύοντας τον Καλαϊτζάκη (που αγωνίστηκε ακόμα και στη θέση 3), τον Μήτογλου, που είχε περισσότερο χρόνο συμμετοχής από κάθε άλλο ματς και στο τέλος τον Τολιόπουλο που πήρε το παιγνίδι στη δεύτερη παράταση απέναντι σε σκασμένους από το τρέξιμο περιφερειακούς του Ολυμπιακού. Κυρίως ο Αταμάν βρήκε στη σειρά των τελικών τρόπους διεκδίκησης νίκης που εμφανώς τον Ολυμπιακό τον έχουν εκπλήξει: αν ο ΠΑΟ παίξει το Σάββατο στο ΣΕΦ ανάλογα καλά στην άμυνα δεν αποκλείεται να κάνει την έκπληξη και να βγει πρωταθλητής γιατί ένα ή δυο παίκτες να τραβήξουν την επίθεσή του τους βρίσκει κι εύκολα χάρη στον τρόπο που έχει να παίζει επίθεση.

Σαν περίληψη προηγουμένων

Ο Ολυμπιακός, χωρίς να είναι καλός αλλά απλά γιατί ήταν πιο γεμάτος,  πέταξε χθες δυο ματς μπολ: δεν κατάφερε να κλείσει καλά το παιγνίδι στην κανονική του διάρκεια κι ενώ είχε επιθέσεις και χρόνο για να το κάνει (η τελευταία επίθεσή του στο ματς είναι ανεκδιήγητη…), και δεν κατάφερε να υπερασπιστεί μια διαφορά έξι πόντων δυο λεπτά πριν το τέλος της πρώτης παράτασης κι ενώ ο ΠΑΟ είχε χάσει και τον Γκραντ. Όλα αυτά μπορεί να του στοιχίσουν. Ο Μπαρτζώκας είπε στο τέλος πως η ομάδα του έχει ανάγκη από τις εφεδρείες της: να δούμε τι μπορεί να αλλάξει στον τελικό στο ΣΕΦ. Χθες στο τελευταίο διάστημα της κανονικής περιόδου και στο τέλος της πρώτης παράτασης ήταν απών. Περίμενε από τον Φουρνιέ κυρίως να πάρει το ματς μόνος του: πολλά θύμισαν τον χαμένο ημιτελικό με την Μονακό στο περσινό Final 4 της Ευρωλίγκας αλλά και άλλα ματς ανάλογα που ο Ολυμπιακός δεν είχε καθαρό μυαλό να κλείσει.           

Δεν θέλω να σταθώ πολύ σε όσα είδαμε χθες γιατί πολλά ήταν σαν περίληψη προηγούμενων. Αυτό που έχω να πω πριν τον τελικό – και με βάση όχι μόνο το χθεσινό αλλά και τα τέσσερα προηγούμενα ματς – είναι ότι αυτή την φορά όλα θα κριθούν από τον τρόπο που η μια ομάδα θα αντιμετωπίσει τις δυσκολίες που τις βάζει η άλλη: η δυσκολία αντιμετώπισης αυτών των δυσκολιών κρίνει μέχρι τώρα τα ματς κι όχι τόσο οι αγωνιστικές αρετές των δυο.  

Χωρίς απάντηση στο γρήγορο μπάσκετ

Ας δούμε τις δυσκολίες που βάζουν ο ένας στον άλλο. Ο Ολυμπιακός δυσκολεύεται πάρα πολύ όταν ο Παναθηναϊκός παίζει πραγματικά γρήγορο μπάσκετ. Όταν ο Σορτς και ο Ναν αποφασίζουν να πάνε γρήγορα, στήνοντας επιθέσεις στα 10 δευτερόλεπτα πχ, ο Ολυμπιακός έχει πρόβλημα. Χθες στο πρώτο ημίχρονο η άμυνα του απέναντι στον Ναν πελάγωσε: ο Αμερικάνους έβαλε 15 από τους 40 πόντους του ΠΑΟ κι αυτό τα λέει όλα. Η άμυνα απέναντι στο γρήγορο μπάσκετ του ΠΑΟ γίνεται δύσκολη ειδικά αν μάλιστα βρισκόμαστε σε ένα σημείο του παιχνιδιού που ο Ολυμπιακός έχει αποφασίσει αυτός να πάει αργά στην επίθεση: αυτός είναι ο βασικός λόγος που ο Ολυμπιακός χάνει διαφορές – και το έχει πάθει σε όλα τα ματς, αν και κατά ένα παράδοξο τρόπο αυτό το πρόβλημα, που είναι το δυσκολότερο που αντιμετωπίζει, έχει φανεί στις δύο νίκες του. Και στις δύο  ο Ολυμπιακός κέρδισε γιατί άντεξε στην πίεση που του έβαλε ο Παναθηναϊκός στο τέλος. Στην πρώτη του νίκη έχασε μια διαφορά 17 πόντων αλλά και στην νίκη του την περασμένη Δευτέρα το βράδυ στο ΣΕΦ, ο Ολυμπιακός πάλι επέτρεψε στον Παναθηναϊκό να επιστρέψει από διψήφιες διαφορές και μάλιστα τρεις φορές. Σε κάθε περίπτωση το πρόβλημα του ήταν αυτό. Όταν αυτός πάει αργά και ο Παναθηναϊκός πάει γρήγορα δείχνει να βραχυκυκλώνει: του συνέβη χθες δυο λεπτά πριν το τέλος της πρώτης παράτασης όταν με τα σουτ του Βεζένκοφ και του Γουόκαπ βρέθηκε στο +6.

Τα δυο προβλήματα του Αταμάν

Ο Αταμάν από την άλλη σε κάθε ματς έχει μεγάλη ανάγκη να λύσει δύο τουλάχιστον προβλήματα που του βάζει ο Ολυμπιακός. Το πρώτο είναι αναμφίβολα ο Φουρνιέ. Ο Γάλλος σφράγισε τις νίκες στο ΣΕΦ με μεγάλες εμφανίσεις: επιθετικά κυρίως. Στο πρώτο παιχνίδι χτύπησε πραγματικά ανελέητα και τον Τολιόπουλο και τον Σορτς. Πάνω στον Σορτς έκανε τις περισσότερες επιθέσεις του και στο πρώτο ματς στο ΟΑΚΑ αλλά και χθες. Ο Αταμάν χθες έλυσε εν μέρει το πρόβλημα στέλνοντας συνεχώς δεύτερο παίκτη πάνω του: τον Γκραντ (κυρίως) βοήθησαν σε αυτό κι ο Ντέιβις και ο Χουάντσο – ο σκοπός ήταν να στείλουν τον Γάλλο όσο πιο αριστερά γινόταν για να τον αναγκάσουν είτε σε μια προβλεπόμενη πάσα, είτε σε ένα κακό σουτ. Στο τέλος βέβαια τον Γάλλο τον εξάντλησε η κόπωσή του: ο Μπαρτζώκας δεν τόλμησε στο δεύτερο ημίχρονο να δώσει χρόνο συμμετοχής στον ανέτοιμο Ντόρσεϊ, αλλά ούτε και στον Λαρεντζάκη κυρίως γιατί δεν είχε σε καλό βράδυ τους Βεζένκοφ και Πίτερς. Ο Αταμάν έμοιαζε να πιστεύει πως δεν μπορεί να χάσει ματς από τον Γουόκαπ, και παραλίγο να το χάσει, αλλά η τύχη του ήταν ότι πλην του Γάλλου και του Τεξανού κανείς άλλος παίκτης του Ολυμπιακού δεν κατάλαβε πως με φορτωμένους φάουλ τους Ναν, Γκραντ και Σορτς χρειαζόταν απλά διεισδύσεις – ο Γουόρντ που αυτό μπορεί να το κάνει δεν το έκανε ποτέ, ενώ ο ΜακΚίσικ είναι εκτός ομάδας.   

Το δεύτερο πρόβλημα που έχει ο Αταμάν είναι φυσικά ο Μιλουτίνοφ. Ο Σέρβος ξέρει καλά τον Παναθηναϊκό και δεν υποφέρει καθόλου την φροντ λάιν του, μπορεί να έχει δεχτεί μερικά τρίποντα από τον Μήτογλου που τον τρέχει και μπορεί να κουράζεται στις αλλαγές κυνηγώντας παίκτες όπως ο Σορτς κι ο Ναν. Αλλά κάνει δυο τεράστιες ζημιές στον Παναθηναϊκό. Πρώτα απ’ όλα γεμίζει πάρα πολύ τις ρακέτες και κυριαρχεί στα ριμπάουντ  -πράγμα που υποχρεώνει τους ψηλούς του Παναθηναϊκού να ξοδέψουν φάουλ στον περιορισμό του. Κι έπειτα έχει το χάρισμα να τελειώνει φάσεις. Καρφώνοντας μάλιστα: για αυτό και τα μεγάλα του ποσοστό στο δίποντο. Ολα αυτά όμως με μια προϋπόθεση: ότι θα έχει ενέργεια να το κάνει. Ο Αταμάν έστειλε πάνω του χθες τους πάντες: Λεσόρτ, Ντέιβις, Χουάντσο, Μήτογλου ασχολήθηκαν πολύ στην άμυνα μαζί του κόβοντας το κεντρικό πικ εν ρολ, αλλά την μεγάλη ζημιά στο σέντερ του Ολυμπιακού την έκανε ο Ταρίκ Τζόουνς που αδυνατώντας να ελέγξει τα νεύρα του έπαιξε ελάχιστα. Και τον Μιλουτίνοφ, όπως και τον Φουρνιέ, τον έφθειρε ο πάρα πολύς χρόνος που έμεινε στο παρκέ.

Το Σάββατο το τέλος       

Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει τι είδους ματς θα είναι ο τελικός του Σαββάτου. Ο Αταμάν είπε χθες ότι η βασική θέληση των παικτών του και του ίδιου ήταν να μην αφήσουν τον Ολυμπιακό να πανηγυρίσει ένα τίτλο ακόμα μέσα στο σπίτι τους: τέτοιο κίνητρο δεν υπάρχει στο ΣΕΦ. Αλλά ο ΠΑΟ έχει καταφέρει στην διάρκεια των τελικών να ανατρέψει πολλά από τα δεδομένα της σεζόν: έχει πλέον κι αυτός την συνταγή του και απομένει να δούμε αν μπορεί να είναι αποτελεσματικός και εκτός έδρας – στο γήπεδό του όπου σε εποχές που τα γήπεδά είναι γεμάτα κάμερες οπαδοί χαστουκίζουν (!) διαιτητές μια χαρά τα κατάφερε. Ο Ολυμπιακός από την άλλη το Σάββατο θα χρειαστεί την αύρα της απόρθητης στο πρωτάθλημα έδρας του. Και κάποιο τρόπο να διαχειριστεί το άγχος του, που στην διάρκεια των τελικών έχει μεγαλώσει…