Η ιστορία χρωστούσε ένα θρίαμβο στην Εθνική πόλο, στον Θοδωρή Βλάχο και στα παιδιά του – στους παιδαράδες του. Ηταν χρόνια τώρα ένα βήμα από την μεγάλη διάκριση και πάντα κάτι συνέβαινε την κρίσιμη τελευταία στιγμή. Ο σημερινός της θρίαμβος οφείλεται πάρα πολύ στις φοβέρες αντοχές της. Στην ικανότητα όλων αυτών που την απαρτίζουν να ξεπερνούν τον αβάστακτο πόνο όχι της αποτυχίας, αλλά της μη δικαίωσης: είναι κάτι διαφορετικό. Αποτυχίες δεν έχει αυτή η ομάδα γιατί δεν είναι αποτυχία να διεκδικείς μετάλλια σε Ολυμπιακούς αγώνες και σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Αλλά το να μην δικαιώνεσαι για την προσπάθεια όταν μάλιστα είσαι άψογος και τα έχεις δώσει όλα είναι κάτι που μπορεί να σε τσακίσει. Αν είσαι μια απλά καλή ομάδα. Όχι η τρομερή αυτή ομάδα του Θοδωρή Βλάχου.

Ένα μόλις χρόνο πριν

Θυμηθείτε τι είχε γίνει ένα χρόνο πριν στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα. Η ομάδα αυτή δεν κατάφερε να φτάσει στον τελικό μετά από ένα ματς σπάνιο και αληθινά απερίγραπτο. Ηττήθηκε στα πέναλτι από τους Ισπανούς – ο κανονικός αγώνας τελείωσε 7-7.  Αλλά όποιος είχε δει τον δραματικό εκείνο ημιτελικό που η ομάδα έδωσε κόντρα στην Ισπανία δύσκολα θα τον ξεχάσει στη ζωή του. Οι Ισπανοί ισοφάρισαν στο τελευταίο δευτερόλεπτο του ματς έχοντας στη διάθεσή τους μόνο τέσσερα δευτερόλεπτα για να βρουν ένα σουτ και χωρίς ο προπονητής τους να έχει τάιμ άουτ για να οργανώσει μια τελευταία επίθεση. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό που πόνεσε: πόνεσε πιο πολύ ότι η Εθνική μας έχασε ένα ματς στο οποίο είχε κάνει μια απίστευτη υπέρβαση. Κράτησε τους Ισπανούς παίζοντας με παίκτη λιγότερο για τέσσερα λεπτά μετά την αποβολή του Χαλυβδόπουλου. Δέχτηκε μόλις 6 γκολ μέχρι το τελευταίο μοιραίο δευτερόλεπτο. Δεν επέτρεψε στους Ισπανούς να σκοράρουν σε όλο το δεύτερο ημίχρονο – κάτι απίστευτο. Παρά τις επιθετικές της δυσκολίες, αφού και οι αντίπαλοι έπαιξαν μια άμυνα εξαιρετική, κατάφερε να ανατρέψει το σε βάρος της 6-2 και να περάσει μπροστά. Οταν χάνεις μια νίκη σε ένα τέτοιο ματς μέσα από τα χέρια σου το μοιραίο δευτερόλεπτο που την είδες τη νίκη να χάνεται μπορεί να στοιχειώσει το μυαλό σου. Όχι όμως αν είσαι αληθινή ομάδα.  

Δύο μόλις χρόνια πριν

Πρέπει να μας καταπλήξει η νίκη κόντρα στην Ουγγαρία που έδωσε ένα τίτλο ένα χρόνο μετά από ένα τρομακτικό ψυχόδραμα; Και ναι και όχι. Ναι γιατί είναι μια νίκη απέναντι σε ένα αντίπαλο που δεν αφήνει κανένα τρόπαιο και που οι ήττες του είναι μετρημένες. Κι όχι γιατί η ιστορία αυτής της ομάδας είναι μια ιστορία συνεχόμενων επιστροφών που δείχνουν το σπάνιο μεταλλό της. Η παρουσία της στο δραματικό ματς με την Ισπανία πέρυσι ήρθε μετά από ένα άλλο δράμα. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες η συγκεκριμένη ομάδα είχε χάσει μια πρόκριση στους ημιτελικούς από την Σερβία με το γκολ του Γιάκσιτς με σουτ απόγνωσης από το κέντρο της πισίνας δυο δευτερόλεπτα πριν από το τέλος του ματς (!): όποιος αυτό το έχει δει πιστεύει πραγματικά ότι τα έχει δει όλα και ψάχνει καταφύγιο σε μεταφυσικές εξηγήσεις και παρηγοριές. Σημειωτέον οι Σέρβοι που μας είχαν κερδίσει με αυτό τον τρόπο πήραν στο τέλος και το χρυσό στους Ολυμπιακούς Αγώνες: αλλά αυτό δεν αποτελεί παρηγοριά. Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι ότι η Εθνική μας είχε φτάσει σε αυτό το καταραμένο ματς όταν πάλι ένα χρόνο πριν, στο προηγούμενο Παγκόσμιο κύπελλο η Εθνική μας είχε χάσει πάλι στα πέναλτι – εκείνη την φορά στον τελικό από τους Ούγγρους. Τότε είχε βγει ο ομοσπονδιακός προπονητής Θοδωρής Βλάχος και είχε αναλάβει την ευθύνη λέγοντας ότι φταίει αυτός για ένα τάιμ άουτ με το οποίο έκοψε μια κόντρα επίθεση της ομάδας 30 δευτερόλεπτα πριν από το τέλος. Αλλά αν δεις όλα αυτά από ένα άλλο πρίσμα, αφήνοντας στην άκρη θεωρίες για κατάρες, καταλαβαίνεις από την παράθεση των γεγονότων πως αυτή η ομάδα έχει μια συνέπεια παρουσίας σε σπουδαία ματς που είναι μοναδική. Κι αυτή η δύναμη της συνέπειας είναι που της έδωσε τον χθεσινό τίτλο.

Τα συγχαρητήρια και το βλέμμα  

Διάβαζα μετά τον χθεσινό θρίαμβο τις περσινές δηλώσεις του Βλάχου μετά το ματς με τους Ισπανούς. Αφού μίλησε για το φινάλε του ματς και αφού μας έδωσε να καταλάβουμε το πόσο το αποτέλεσμα ον πόνεσε είχε δώσει συγχαρητήρια στα παιδιά – συγχαρητήρια γεμάτα από μια ειλικρίνεια που μπορούσε να σε κάνει να δακρύσεις. «Είχαν τρομερά όλοι ψυχικά αποθέματα, έγινε τρομερή ομαδική προσπάθεια στην άμυνα, αλλά και στην επίθεση όσο μας επέτρεψε η ομάδα αυτή γιατί έχει πολύ καλά αμυντικά χαρακτηριστικά. Συγχαρητήρια στα παιδιά. Θα ήταν η μεγαλύτερη ανατροπή που έχει γίνει ποτέ σε έναν ημιτελικό και θα ήμασταν στον τελικό να διεκδικήσουμε αυτό που θέλαμε να κατακτήσουμε» είπε. Πιο πολύ από τα λόγια του μιλούσε το βλέμμα του. Είχε δει ένα «ματς – εποποιία», μια προσπάθεια της ομάδας του πέρα από τα συνηθισμένα, κι έπρεπε να σχολιάσει μια ήττα. Τότε είχα γράψει πως μόνο αυτή η στιγμή μαρτυρούσε το είδος της καταραμένης δουλειάς που ο κόουτς πρέπει να κάνει: αυτό ναι και είναι κατάρα. Αλλά ένα χρόνο μετά καταλαβαίνω πως εκείνα τα ειλικρινά συγχαρητήρια δεν ήταν λόγια παρηγοριάς: ήταν παραινέσεις για την ανάγκη η ομάδα να συνεχίσει τον δρόμο της. Γιατί η συνέπεια δεν θα μπορούσε παρά να δικαιωθεί. Κι έτσι κι έγινε.

Η ευτυχία σαν εξορκισμός

Η τελευταία επίθεση της ομάδας στον τελικό είναι όλη η ιστορία της. Η Εθνική μας έχει παίτη παραπάνω και απομένουν τριάντα δευτερόλεπτα. Αλλά στην πραγματικότητα η επίθεση αυτή διαρκεί τέσσερα μεγάλα χρόνια. Ο Βλάχος φωνάζει «όλο το χρόνο, όλο το χρόνο»: τα μάτια του έχουν δει τα πάντα και ανάποδά τους, αλλά όλα μα όλα απλά έχουν δυναμώσει την πίστη του. Η μπάλα γυρίζει βασανιστικά, τόσο ώστε όσοι αγαπάμε την ομάδα και το σπορ να θυμόμαστε τους πέντε χαμένους τελικούς που η ομάδα κουβαλάει στις πλάτες της. Και που είναι για όποιον καταλαβαίνει η μοναδική της δύναμη, η απόδειξη της συνέπειας της. Ο Αργυρόπουλος αποφασίζει το τελικό σουτ. Είναι εναντίον των Ισπανών, των Σέρβων, των ίδιων των Ούγγρων κυρίως – όχι των χθεσινών όλων όσων έχουν καταφέρει κατά καιρούς να μας πικράνουν. Δεν είναι σουτ: είναι εξορκισμός. Αλλά και πάλι έφτασα στο μεταφυσικό. Ενώ ο Βλάχος απλά ισχυρίζεται πως με δουλειά, πίστη και κυρίως συνέπεια γίνεσαι μεγάλος. Κι αν γίνεις μεγάλος θα γίνεις και παγκόσμιος πρωταθλητής. Αυτή τη φορά όταν είπε «συγχαρητήρια στα παιδιά» ήταν ένας ευτυχισμένος άνθρωπος ανάμεσα σε ευτυχισμένους παιδαράδες. Η ευτυχία είναι η απόδειξη ότι ο εξορκισμός ήταν απλή υπόθεση.   

(Gazzeta.gr, Iούλιος 2026)