Η Ισπανία κέρδισε το Βέλγιο (2-1) και θα είναι συνεπής στο ραντεβού με τους Γάλλους στο Ντάλας στις 14 Ιουλίου. Δυο αλλαγές έκριναν τον δεύτερο προημιτελικό του μουντιάλ αυτόν ανάμεσα στην Ισπανία και στο Βέλγιο – κατά κάποιο τρόπο υποχρεωτικές. Ο Ρούντι Γκαρσία υποχρεώθηκε να βγάλει τον βασικό τερματοφύλακα της ομάδα του Τιμπόρ Κουρτουά: το Βέλγιο έχασε κάμποση από την σιγουριά του στα μετόπισθεν και ο Λάμενς που μπήκε στην θέση του ευθύνεται για το δεύτερο γκολ των Ισπανών, που έκρινε και το ματς.

Κι ο Ντε λα Φουέντε από την μεριά του χρησιμοποίησε υποχρεωτικά τον Μερίνο, που τους είχε δώσει την νίκη με την Πορτογαλία – ίσως μάλιστα να άργησε και λίγο να το κάνει. Στον Ισπανό μέσο της Αρσεναλ, που έχει πάει σε άλλα επίπεδα τον όρο «χρυσή αλλαγή» χρειάστηκαν αυτή την φορά μόλις 115 δευτερόλεπτα για να βρει το γκολ της νίκης. Με την Πορτογαλία μπήκε στο 85΄ και σκόραρε στο 91΄. Χθες του μια δίλεπτη παρουσία του ήταν αρκετή για να πάρει το καθοριστικό ριμπάουντ και να σκοράρει μετά την κακή επέμβαση του Λάμενς στο σουτ του Κομπαρσί: στο 86΄μπήκε και στο 88΄πανηγύρισε. 

Παραλίγο να μην ήταν εκεί

Το κατόρθωμα του Μερίνο κάνει πολλούς να αναρωτιούνται γιατί ο ήρωας των Ισπανών και στο Euro2024 που κατέκτησαν στην Γερμανία, δεν αγωνίζεται πιο πολύ: θυμίζω ότι στο Πανευρωπαϊκό με ένα δικό του γκολ ένα λεπτό πριν το τέλος μιας περιπετειώδους παράτασης οι Ισπανοί είχαν αποκλείσει τους γηπεδούχους. Η αλήθεια είναι πως η παρουσία του στην ομάδα της Ισπανίας οφείλεται κυρίως σε αυτή την προηγούμενη προσφορά του και όχι σε όσα έχει κάνει μέσα στην σεζόν: ίσως με ένα άλλο προπονητή ο Μερίνο να μην ήταν καν στις ΗΠΑ.

Στις 25 του περασμένου Ιανουαρίου, ο Μερίνο, αφού μπήκε στον αγωνιστικό χώρο και σκόραρε εναντίον της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ (πάλι ως αλλαγή…), ο παίκτης της Άρσεναλ βγήκε από το γήπεδο  λόγω αφόρητου πόνου στο δεξί του πόδι. Τον ενοχλούσε καιρό, αλλά κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει τι συνέβαινε. Μετά από ένα πλήθος εξετάσεων οι γιατροί της Αρσεναλ ανακάλυψαν ότι είχε υποστεί ένα σπάνιο κάταγμα κόπωσης στο κοίλωμα του δεξιού του ποδιού. Δεν ήξεραν αν έπρεπε να τον χειρουργήσουν: η απόφαση πάρθηκε στις αρχές Φεβρουαρίου κι αφού ο Μερίνο συμβουλεύτηκε και τους γιατρούς της Εθνικής Ισπανίας. Κανείς δεν ήξερε για πόσο καιρό θα έμενε εκτός δράσης. «Η αβεβαιότητα ήταν τρομερή», είπε στην El Mundo πριν από λίγες ημέρες. «Ήταν απίστευτα δύσκολο αρχικά το να διαχειριστώ το να μην ξέρω τι είχα. Και μετά πάλευα με την αβεβαιότητα της επιστροφής».

Τον Φεβρουάριο, τον Μάρτιο, τον Απρίλιο και τον Μάιο, ο Μερίνο δεν αγωνίστηκε καθόλου. Για εβδομάδες του απαγορευόταν ακόμα και να πατάει με δύναμη το πόδι του (!). Ακολούθησαν προπονήσεις αποκατάστασης, με τη σύζυγό του, που ήταν και έγκυος, να τον συνοδεύει παντού και να τον κρατά να κατεβαίνει σκάλες: σε μια φωτογραφία των δυο που δημοσιεύτηκε τον περασμένο Απρίλιο ο Μερίνο φαινόταν εντελώς αδύναμος. Επέστρεψε στο γήπεδο για 28 λεπτά στις 24 Μαΐου εναντίον της Κρίσταλ Πάλας. Είδε τον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ ως θεατής, αλλά τουλάχιστον είχε τη χαρά να πανηγυρίσει την κατάκτηση της Πρέμιερ Λιγκ από την Αρσεναλ μετά από 22 χρόνια αναμονής. Αλλά όπως λέει «ποτέ δεν θα έλειπε από το Παγκόσμιο Κύπελλο». «Ο Λουίς Ντε λα Φουέντε ήταν εξαιρετικός, στοργικός, ανήσυχος, και πάντα κοντά μου. Με έπαιρνε συχνά τηλέφωνο και ήρθε τρεις φορές στο Λονδίνο για να με δει» λέει. Του έδωσε μια θέση στην αποστολή της ομάδας στι ΗΠΑ, στοιχηματίζοντας ότι κάτι μπορεί να προφέρει μετά την ανάρρωσή του. Τίποτα δεν ήταν σίγουρο.

Παίζοντας πάντα λίγο 

Στην επιστροφή στην Εθνική Ισπανίας ο Μερίνο έχει αγωνιστεί σε έξι αγώνες, δύο φιλικούς και τέσσερις στο Παγκόσμιο Κύπελλο, παίζοντας πάντα διαστήματα 10, 20 και 30 λεπτών: μόνο εναντίον της Ουρουγουάης ξεκίνησε βασικός, έμεινε στο γήπεδο για μια ώρα, αλλά δεν έδειξε έτοιμος. Κάθε παρουσία του είπε «ήταν μια μικρή δοκιμασία» - όχι μόνο για να ξαναβρεί τη φόρμα του αλλά και την αίσθηση του χιούμορ του γιατί όπως λέει «χωρίς αισιοδοξία και χιούμορ δεν γίνεται τίποτα». Μετά την επιστροφή του και μέχρι το ματς με την Πορτογαλία δεν είχε πετύχει γκολ. Αλλά ο Ντε λα Φουέντε δεν τον ξέχασε κι ο ίδιος δεν ξέχασε την τέχνη του γκολ που έμαθε όταν μικρός ξεκίνησε ως σέντερ φορ. Κι ένα δικό του γκολ, που θυμίζει γκολ σέντερ φορ (ριμπάουντ και άμεση εκτέλεση) έφερε τους Ισπανούς στον ημιτελικό με την Γαλλία. Απέναντι στην οποία ο Μερίνο όπως ο ίδιος είπε στο τέλος του ματς είναι καλύτερο να ρθει πάλι από τον πάγκο. «Βάζω στο μυαλό μου ότι θα μπω και θα σκοράρω κι έτσι γίνεται» είπε στην ισπανική τηλεόραση. «Δεν λένε πως γίνεται αυτό που θέλεις πολύ;».

Η ζωή χωρίς τον Κουρτουά

Ο Τίμπο Κουρτουά από την άλλη δεν ήθελε ποτέ να γίνει αλλαγή κι αυτό φάνηκε. Στο 66΄έπιασε το πόδι του και κάθισε στο χόρτο. Ένα λεπτό μετά, στην διάρκεια του break, μίλησε με τον προπονητή του. Όπως είπε στο τέλος του ματς του εξήγησε πως αισθάνεται ενοχλήσεις όταν κλωτσάει δυνατά την μπάλα και πως θα μπορούσε να συνεχίσει αν δεν χρειαζόταν να κάνει τις επαναφορές από τα άουτ. Ο Γκαρσία, σύμφωνα με τον Κουρτουά, του είπε ότι δεν τον βλέπει 100% υγιή και θα τον αλλάξει: δεν ξέρω τι σκέφτηκε όταν είδε την αλλαγή του, τον Λέμενς, να χάνει την μπάλα μετά το σουτ του Κομπαρσί πριν ο Μερίνο σκοράρει και καταδικάσει το Βέλγιο. Κι ο Κουρτουά φέρει ευθύνη για το πρώτο γκολ των Ισπανών, αλλά μετά είχε τέσσερις επεμβάσεις. Και είναι ο Κουρτουά. Ο Λάμενς, που έκανε μια καλή σεζόν στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ για να γίνει Κουρτουά έχει πολύ δρόμο ακόμα.  

Η μόνη δικαιολογία

Βέβαια η αλλαγή του Κουρτουά ήταν κάτι λιγότερο ανεξήγητο από άλλες επιλογές του Γκαρσία. Ο προπονητής του Βελγίου άλλαξε την ενδεκάδα της ομάδας που απέκλεισε τους Αμερικάνους κι επανάφερε τον Ντοκού και κυρίως τον Ντε Μπρόιν που μοιάζει μια περίπτωση Ρονάλντο του Βελγίου: τον ήθελαν όλοι στην ενδεκάδα μολονότι έβλεπαν πως δεν μπορούσε να προσφέρει πολλά. Μόνη δικαιολογία του κόουτς οι τραυματισμοί του Ονάνα και του Τίλεμανς που στάθηκαν αιτία για να εμφανιστεί το Βέλγιο με μια light μεσαία γραμμή που υπέφερε την ισπανική πίεση. Εστω κι έτσι όμως αν το Βέλγιο είχε λίγο περισσότερο κουράγιο να επιτεθεί θα μπορούσε να προβληματίσει την ισπανική άμυνα που μόνο άψογη δεν ήταν: ο τερματοφύλακας Σίμον που δέχτηκε από τον Ντε Κατελάρε το πρώτο γκολ στο μουντιάλ έκανε πολλά. Το Βέλγιο έπαιζε στο δεύτερο ημίχρονο μονότονα με τον Ντοκού κι έγινε μάλλον χειρότερο μετά τις αλλαγές του Γκαρσία: ο Λουκάκου πχ δεν έμοιαζε να μπορεί να υπηρετήσει ένα ματς αντεπιθέσεων.

Ενώ ο Ντε λα Φουέντε έβαλε τον Μερίνο. Και μας θύμισε ότι το ποδόσφαιρο μπορεί να είναι κι ένα απλό παιγνίδι: με την κατάλληλη αλλαγή κερδίζεις, ακόμα κι αν ο Γιαμάλ ζορίζεται, ο Οργιαθάμπαλ δεν έχει πάρει την μπάλα, ο Ολμο και ο Πέδρι έχουν φτάσει ελάχιστες φορές σε θέση βολής και η συνολική εικόνα των Ισπανών είναι μετριότατη. Αλλά με την Γαλλία θα είναι άλλο ματς. Και η παράδοση είναι μαζί τους: μην το ξεχνάτε…