Μου κάνει εντύπωση που τις τελευταίες μέρες διαβάζω δεξιά κι αριστερά διάφορα για τον Ταρέμι: διάφοροι ανησυχούν για την ψυχολογία του, για το πόση όρεξη μπορεί να έχει για ποδόσφαιρο, για το πως νιώθει μπροστά σε όσα συμβαίνουν στη χώρα του. Χθες έκανε μια ανάρτηση σαν να ήθελε να απαντήσει σε πολλά που γράφουν όσοι ενδιαφέρονται για την κατάσταση της ψυχοσύνθεσής του, τα οποία νομίζω πως ο ίδιος αγνοεί – μάλλον είναι τα τελευταία που τον ενδιαφέρουν. Ο 33χρονος παίκτης του Ολυμπιακού έγραψε το εξής: «Κανένα παιδί δεν πρέπει να είναι θύμα του πολέμου. Ούτε στο Ιράν. Ούτε πουθενά. Είναι αθώα και αξίζουν την ειρήνη». Θυμίζω πως λίγες μέρες πιο πριν δεν είχε πανηγυρίσει το γκολ που πέτυχε στο ματς του Ολυμπιακού με τον Ατρόμητο. Αλλά συνέχισε να αγωνίζεται κανονικά. Και νομίζω ότι το ίδιο θα κάνει και τώρα. Όχι γιατί είναι σκληρός και άκαρδος, αλλά γιατί είναι καλός επαγγελματίας. Και πολλές φορές ο καλός επαγγελματίας για να κάνει μια δουλειά πρέπει να σφίγγει και τα δόντια.

Τι θα γίνει στο μουντιάλ

Τις τελευταίες μέρες ο διεθνής Τύπος αρχικά και ο ελληνικός στην συνέχεια ασχολήθηκε πολύ με το κατά πόσο ο πόλεμος στο Ιράν θα επηρεάσει διάφορες διοργανώσεις που υπάρχουν μπροστά μας – πρώτα από όλα το μουντιάλ του επόμενου καλοκαιριού. Η FIFA στην κλήρωση της διοργάνωσης έδειξε μια επιπολαιότητα ασυγχώρητη. Ως γνωστόν το μουντιάλ διοργανώνεται σε τρεις χώρες: στις ΗΠΑ, στον Καναδά και στο Μεξικό. Η παγκόσμια ομοσπονδία έχασε την ευκαιρία να τοποθετήσει την Εθνική του Ιράν σε ένα όμιλο που θα φιλοξενήσει ο Καναδάς ή το Μεξικό: θα είχε σήμερα λιγότερα προβλήματα από όσα έχει από την στιγμή που το Ιράν έχει τοποθετηθεί σε όμιλο που θα φιλοξενηθεί στις ΗΠΑ. Αν υπάρχει εμπόλεμη κατάσταση μέχρι το καλοκαίρι (τίποτα δεν αποκλείεται αφού η εξίσωση της Μέσης Ανατολής δύσκολα λύνεται) δεν αποκλείεται το καλοκαίρι οι Ιρανοί να μην βρεθούν στις ΗΠΑ. Είτε γιατί δεν θα πάρουν βίζα (δεν βλέπω το πως ο Τραμπ δεν θα εκμεταλλευτεί την ευκαιρία για να δημιουργήσει μια αναστάτωση με τον ίδιο πρωταγωνιστή) ή γιατί θα αρνηθούν οι ίδιοι να λάβουν μέρος.

Η FIFA θα περιμένει και μάλιστα πάρα πολύ να πάρει μια τελική απόφαση. Ο Ινφαντίνο και οι συνεργάτες του δεν βιάζονται. Αν δηλώσουν οι ίδιοι οι Ιρανοί ότι δεν θέλουν να πάρουν μέρος το πράγμα αλλάζει. Αλλά το να δηλώσει ομάδα ότι δεν θέλει να πάει στο μουντιάλ έχει να συμβεί δεκαετίες. Η τελευταία φορά που χώρες αποσύρθηκαν οικειοθελώς από το Παγκόσμιο Κύπελλο συνέβη το 1950. Ενώ είχαν ολοκληρωθεί τα προκριματικά, εκείνη τη χρονιά, η Σκωτία και η Τουρκία αποσύρθηκαν πριν από την κλήρωση, ενώ η Ινδία και η Γαλλία αποσύρθηκαν μετά από την κλήρωση. Και κάπως έτσι το πρώτο μουντιάλ μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε τελικά με τη συμμετοχή μόνο 13 ομάδων. Αλλά από τότε άλλαξαν πολλά.

Ο Ινφαντίνο θα αποφασίσει την τελευταία στιγμή ελπίζοντας ότι ο χρόνος θα είναι σύμμαχός του. Αν υπάρξει τελικά αδυναμία συμμετοχής του Ιράν (για τον όποιο λόγο) η αντικατάσταση του λογικά θα αποφασιστεί το πολύ ένα μήνα πριν (προβλέπω…) και θα υπάρξει κάποιο μπαράζ για να προκύψει η ομάδα που θα  αντικαταστήσει τους Πέρσες. Συνέβη και στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων πέρσι το καλοκαίρι. Η FIFA απέκλεισε την μεξικάνικη Λεόν, η οποία είχε προκριθεί, αλλά είχε υποπέσει σε παραβίαση κανονισμών στο μεξικανικό πρωτάθλημα. Ακολούθησε ένας μεγάλος δικαστικός αγώνας των Μεξικάνων που αποκλείστηκαν τελεσίδικα με δικαστική απόφαση στις 6 Μαΐου. Η FIFA – αφού συζήτησε εναλλακτικές προτάσεις για πολύ καιρό – αποφάσισε ένα μπαράζ ανάμεσα στην Κλαμπ Αμέρικα που ήταν μεξικανική ομάδα με τα καλύτερα διεθνή αποτελέσματα μετά την Λεόν και τους Los Angeles FC που ήταν η ομάδα που έχασε από την Λεόν δύο χρόνια νωρίτερα στον τελικό του CONCACAF. Οι δυο τους αγωνίστηκαν στις 31 Μαΐου, η Los Angeles FC κέρδισε και αντικατέστησε την Λεόν στον 4ο όμιλο. Όποιος έχει αποκλειστεί από το Ιράν μπορεί να βρεθεί σε ένα μπαράζ, αλλά είναι νωρίς για εκτιμήσεις.  

Τι έκανε η Ευρωλίγκα

Όλα αυτά τα διάβαζα στον διεθνή Τύπο την περασμένη Δευτέρα δυο μέρες μετά την έναρξη του πολέμου. Την επόμενη διάβασα και για την σύσκεψη της Ευρωλίγκας που αποφάσισε τι θα γίνει με την Μακάμπι και την Χάποελ αλλά και με την ομάδα του Ντουμπάι. Η Ευρωλίγκα είναι ιδιωτική επιχείρηση: δεν μπορεί να αποβάλει τις ομάδες αυτές, (και μάλιστα μεσούσης της περιόδου) όπως έκανε με τις ρωσικές πχ, αν δεν υπάρχουν προηγουμένως διεθνείς κυρώσεις στο Ισραήλ ή στο Ντουμπάι. Ως γνωστόν δέχτηκε η Μακάμπι να επιστρέψει στο Βελιγράδι, η Χάποελ στη Σόφια και η Ντουμπάι που δεν φταίει και σε τίποτα να αγωνιστεί στο Σεράγιεβο. Αλλά κάπου αλλού θέλω να καταλήξω. Πιστεύει κανείς πως όλοι αυτοί που ασχολούνται με αυτά είναι άκαρδοι άνθρωποι, κλεισμένοι στο θερμοκήπιό τους και χωρίς την παραμικρή ευαισθησία για ένα (ακόμη) πόλεμο και τις συνέπειές του; Μια χαρά άνθρωποι είναι – είμαστε. Αλλά κάνουμε μια δουλειά. Όπως και ο Ταρέμι. Τον οποίο καταλαβαίνω ολόψυχα.

Με κανένα από τους δύο

Διαβάζω επίσης πολλά για το με ποιον πρέπει σε αυτή την ιστορία να είμαστε. Προσωπικά δεν μπορώ να συντάσσομαι σε τίποτα με το καθεστώς του Ιράν. Δεν υπάρχει πιθανότατα τίποτα πιο σκληρό, αντιδυτικό, αντιφιλελεύθερο από ένα καθεστώς βασισμένο στην πιο σκοτεινή θεοκρατία. Αν υπάρχει κάτι που με τρομάζει είναι μια χώρα σαν το Ιράν, που δεν αναγνωρίζονται ούτε τα πιο στοιχειώδη δικαιώματα, που εκτελούνται νέοι διαδηλωτές, που κορίτσια αντιμετωπίζονται περίπου σαν ζώα στο όνομα ενός υποτίθεται θρησκευτικού κώδικα ηθικής – με πιάνει τρόμος. Όμως από την άλλη η αμερικανική επίθεση στο Ιράν δεν είναι παρά μια ακόμη εισβολή επίδειξης δύναμης, σαν αυτή που έκανε ο Πούτιν στην Ουκρανία. Ο Τραμπ που τον Πούτιν δεν κρύβει πως τον καταλαβαίνει κάνει το κομμάτι του πριν τις ενδιάμεσες αμερικανικές εκλογές και στέλνει μηνύματα παντοδυναμίας παίζοντας με τους Κινέζους – όπως έκανε και στην απαγωγή του Μαδούρο πχ. Διαλέγει ένα αληθινά κακό για να δικαιολογήσει ωστόσο κάτι αδικαιολόγητο. Το να σκοτώνεις τους ηγέτες ενός αντίπαλου κράτους, ρεζιλεύοντας σίγουρα ένα αυταρχικό καθεστώς, παραμένει ωστόσο μια άδικη πράξη. Και είναι και σημάδι μίας νέας εποχής στην οποία κανένα Κράτος δεν θα τολμά να αντιμιλήσει στις υπερδυνάμεις: όποιος έχει διαβάσει το 1984 καταλαβαίνει τι ανασύρεται σιγά σιγά. Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία για εισβολές και επιδείξεις δύναμης. Και δεν ακούω δικαιολογίες: πάντα τις χρησιμοποιούν όλοι οι εισβολείς, είτε ήταν οι Τούρκοι όταν μπήκαν στην Κύπρο, είτε ήταν ο Χίτλερ που ξεκίνησε ένα παγκόσμιο πόλεμο με ανάλογους τρόπους.

Θα μου πείτε, είναι τρομερά επικίνδυνο ένα Ιράν με πυρηνικά, ικανό να καταστρέψει χώρες εξαιτίας του θρησκευτικού φονταμενταλισμού του. Το ακούω. Ωστόσο είναι βασικό και να διατηρήσουμε ζωντανή την έννοια του διεθνούς δικαίου, βάση του οποίου είναι και η καταδίκη κάθε βίαιης επέμβασης στα εσωτερικά ενός άλλου κράτους. Οι υπερδυνάμεις μπορούν να ασκούν επιρροή με άλλους τρόπους - όχι όμως με επιθέσεις, με δολοφονίες, με βομβαρδισμούς. Μπορούμε να μην είμαστε με τους μουλάδες και να μην είμαστε και με τον Τραμπ. Να είμαστε με τον Ταρέμι.