Η Βραζιλία δεν γνωρίζει ήττα σε πρεμιέρα της στο μουντιάλ από το 1934 και δεν έχασε και χθες από το Μαρόκο αλλά την τελική ισοπαλία τους (1-1) δεν μπορείς να την πεις έκπληξη: σε τελική ανάλυση το Μαρόκο αγωνίστηκε στους ημιτελικούς του Κατάρ, ενώ η Βραζιλία δεν έπαιξε ούτε στον τελικό του τελευταίου Κόπα Αμέρικα. Αλλά η εμφάνισή της δημιουργεί αμέσως μια απλή απορία: αν αυτό μπορεί, πως γίνεται η Βραζιλία να θεωρείται ένα από τα φαβορί για την κατάκτηση του μουντιάλ αν όχι και το μεγαλύτερο; Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι η ομάδα που είδαμε χθες μπορεί να φτάσει μέχρι το τέλος του δρόμου: ειδικά το ξεκίνημά της στο ματς ήταν μια θλίψη.

Βραζιλία το Μαρόκο

Εναντίον ενός δυνατού Μαρόκου, η Βραζιλία απέσπασε τελικά μια ισοπαλία μόνο και μόνο επειδή ο Βινίσιους, σε μια κρίση προσωπικής υπερηφάνειας, θυμήθηκε ότι θεωρείται ένας από τους κορυφαίους παίκτες στον κόσμο και βρήκε στο ημίωρο ένα σπανιότατο σουτ που ισοφάρισε το γκολ του Σαϊμπαρί. Ήταν ένα γκολ που έσωσε τη Βραζιλία, η οποία μέχρι τότε πελαγοδρομούσε απέναντι σε ένα κυριαρχικό, γρήγορο, και κεφάτο Μαρόκο, που μπήκε μάλλον υπερβολικά πολύ δυνατά στο πρώτο ημίωρο και για αυτό άλλωστε δυσκολεύτηκε να κρατήσει τον ρυθμό που επέβαλαν ο Ουνάι, ο Ελ Χανούς και ο Ντίαζ. Αλλά το πρόβλημα των Βραζιλιάνων δεν ήταν απλά το καλό Μαρόνο: ήταν η εμφάνισή τους και είναι πρόβλημα που ξεπερνά το αποτέλεσμα. Για τουλάχιστον 45 λεπτά δεν υπήρχε πραγματική ομάδα, η άμυνα φαινόταν ελάχιστα προστατευμένη, ο Κασεμίρο ήταν αργός, ο Πακέτα έδινε ένα μοναδικό ρεσιτάλ φλυαρίας, και στην επίθεση, οι Ιγκόρ Τιάγκο και Ραφίνια απλά δεν υπήρχαν. Η φτωχή σε πρωτοβουλίες και τρεξίματα ομάδα του Αντσελότι έκανε τους Μαροκινούς να μοιάζουν υπερπαίκτες. Μερικοί είναι. Ο Χακίμι πχ έμοιαζε ο γνωστός διάδοχος του Καφού και ο Σαϊμπαρί, ο οποίος άνοιξε το σκορ θύμισε γιατί τον θέλει η Μπάγερν Μονάχου. Αλλά ακόμα κι ο Μπουαντί, ο οποίος σε ηλικία δεκαοκτώ ετών, ανέλαβε να γεμίσει τη μεσαία γραμμή, ήταν εξαιρετικός. Όπως και συνολικά το Μαρόκο: ακόμα κι αν στο δεύτερο ημίχρονο δεν ήταν εξίσου θεαματικό ο τερματοφύλακας Άλισον χρειάστηκε να κάνει δύο αποκρούσεις στα δέκα λεπτά των καθυστερήσεων κι αυτό τα λέει όλα. Το Μαρόκο θύμισε πως είναι καλή ομάδα. Και η Βραζιλία πως έχει πολλά να διορθώσει. Και θα δούμε αν αυτό μπορεί να γίνει ακόμα και από τον Κάρλο Αντσελότι που χθες έκανε δυο αλλαγές στο ημίχρονο και που σίγουρα σκέφτεται πόσες αλλαγές θα χρειαστεί να κάνει στην αρχική ενδεκάδα στο δεύτερο ματς.

Αραγε αρκεί;

Ο Αντσελότι συνειδητοποίησε αμέσως ότι κάτι δεν πήγαινε καλά στη Βραζιλία. Η ανάπτυξη ήταν αργή και προβλέψιμη, και οι καλύτερες ευκαιρίες του Μαρόκου προήλθαν όλες από μπάλε που οι Μαροκινοί έκλεβαν ψηλά. Η μεσαία γραμμή του χάριζε επιθέσεις: ο Πακέτα στα δεξιά είχε σοβαρά προβλήματα, ο Καζεμίρο έμοιαζε πιο αργός από ποτέ και ο Μπρούνο Γκιμαράες δεν ήταν έτοιμος για την αποστολή. Δεν είναι πρόβλημα που οι Βραζιλιάνοι δεν κέρδισαν: το τουρνουά μόλις άρχισε. Πρόβλημα ωστόσο είναι ότι οι Ουναί, Ελ Χανούς και Μπουαντί φάνηκαν πολύ καλύτεροι από τους βασικούς του Αντσελότι που νομίζω πως αν είχε τον Σαϊμπαρί θα τον ξεκινούσε σίγουρα αντί του Ιγκόρ Τιάγκο πχ. Παίκτες στον πάγκο του Αντσελότι υπάρχουν αλλά δεν ξέρω πόσοι έχουν την προσωπικότητα να μπουν και να κάνουν την διαφορά: χθες ο Ντανίλο και ο Κούνια που χρησιμοποιήθηκαν στο δεύτερο ημίχρονο (και σχετικά νωρίς…) ήταν καλύτεροι από αυτούς που ξεκίνησαν αλλά η ποιοτική βελτίωση της ομάδας του Αντσελότι απλά της επέτρεψε να σταματήσει να υποφέρει στην αμύνα και στη μεσαία γραμμή: ευκαιρίες είχε λίγες, ελάχιστες. Η Βραζιλία που είδαμε χθες δεν μπορεί να πάρει πολλά από τα ακραία της μπακ και μοιάζει καταδικασμένη να ζήσει με τις εμπνεύσεις του Βινίσιους – η ελπίδα της είναι να ξυπνήσει προσεχώς ο Ραφίνια. Αλλά αρκεί;

Ελβετοί, Πιερό κι ένας ήρωας από το Αγόρι

Την τρίτη μέρα είχαμε πολλά ωραία. Η Ελβετία ξεκίνησε το ματς με το Κατάρ πολύ σοβαρά και το ολοκλήρωσε έτοιμη για τον ψυχαναλυτή. Ο ΕμΠολό έκανε με πέναλτι το 1-0 και φαινόταν ότι η Ελβετία θα κάνει μια ωραία προπόνηση, αλλά ο ίδιος παίκτης χάνοντας τα απίθανα επέτρεψε στο Κατάρ να μείνει στο ματς και η ισοπαλία που ήρθε με ένα αυτογκόλ του Μίρο Μουχαϊν στο τέλος ήταν για την ομάδα του Γιακίν μια δίκαιη τιμωρία. Οι Ελβετοί έχουν μια παραδοσιακή δυσκολία να διαχειρίζονται ματς στα οποία είναι φαβορί: ίσως η ισοπαλία τους κάνει καλό. Ανάλογο παιγνίδι ήταν και το Σκοτία – Αϊτή (1-0). Ο Μακ Γκιν έδωσε λίγο από την λάμψη της Αστον Βίλα στους Σκοτσέζους ανοίγοντας το σκορ στο μισάωρο, αλλά δεύτερο γκολ δεν υπήρξε: ακόμα και ο ψύχραιμος ΜακΤόμινι σημάδεψε το δοκάρι. Ο Πιερό θα μπορούσε στο τέλος να ισοφαρίσει πετυχαίνοντας με κεφαλιά το πιο… σκοτσέζικο γκολ που θα μπορούσαμε να δούμε σε αυτό το μουντιάλ, αλλά η μπάλα έφυγε άουτ: η Αϊτή ήταν αξιόμαχη και η Σκοτία η Σκοτία – πιστεύω πως πολλοί κοιμήθηκαν σε καναπέδες κτλ. Και είναι άτυχοι γιατί έχασαν το ωραιότερο ματς της βραδιάς, δηλαδή το Τουρκία – Αυστραλία 0-2.

Οι Τούρκοι νομίζω πως θα ήταν στον ημιτελικό του μουντιάλ - το λιγότερο – αν το ποδόσφαιρο ήταν ένα σπορ στο οποίο δεν υπήρχαν γκολ. Ο Γιλμάζ με το πλατινέ μαλλί φεύγει από το πλάι και νομίζεις πως μπορεί να ντριπλάρει όλους τους Αυστραλούς – ο Γιλντίζ που μπήκε στην θέση του στο δεύτερο ημίχρονο θα το κανε ακόμα πιο εύκολα, στο μεταξύ τρέλανε ένα βαρύ ακραίο μπακ με το όνομα Ιταλιάνο που έγινε αλλαγή. Ο Ακτούρκογλου ξέρει πραγματικά ωραία μπάλα κι ο Παυλίδης που τον είχε στην Μπενφίκα πρόπερσι ξέρει πόσο αλτρουιστής είναι. Ο Τσαλχάνογλου έδειξε γιατί είναι πρωταθλητής Ιταλίας με την Ιντερ και ο Αρντά Γκιουλέρ γιατί είκοσι χρονών βρέθηκε στην Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Κετσιού είναι ένας εξαιρετικός χαφ και οι Τσελίκ και Καντιόγλου ξεκινώντας από την άμυνα κάνουν πολύ ωραία πράγματα με την μπάλα στα πόδια. Αλλά μια ομάδα χρειάζεται κι ένα φορ και στην Τουρκία χθες δεν υπήρχε κάποιος που έστω να μοιάζει τέτοιος. Το αποτέλεσμα είναι ο επιθετικός μονόλογος των Τούρκων να κάνει ηρωα τον τερματοφύλακα της Αυστραλίας Πάτρικ Μπιτς που αγωνίζεται στην Μελβούρνη αλλά νόμιζες πως ήρθε κατευθείαν από τις σελίδες του Αγόρι! Οι Τούρκοι δοκίμασαν τα πάντα για να τον νικήσουν, αλλά δεν τα κατάφεραν ποτέ. Η Αυστραλία που έπαιξε ένα ποδόσφαιρο που δικαιολογεί το πέρασμα του κόουτς Πόποβιτς από την Σουπερλίγκα βρήκε δυο αντεπιθέσεις και έκανε το 2-0: ήρωες ο Ιρανκούντα που άνοιξε το σκορ στο μισάωρο και ο Μέτλαφ που τελείωσε τη δουλειά στο 70΄: και οι δυο παίζουν στην Ευρώπη. Οι Τούρκοι έκαναν 65% κατοχή μπάλας και είχαν συνολικά 28 σουτ – μόλις όμως 7 στην εστία. Στο Βανκούβερ ήταν 9 το βράδυ, εδώ 7 το πρωί: και για αυτό και μόνο ως εμπειρία το ματς θα μου μείνει αξέχαστο.

Σήμερα μπαίνουν στο πανηγύρι οι Γεμανοί και οι Ολλανδοί: αυτούς τους ξέρουμε. Το Κουρασάο που θα ναι αντίπαλος του Βίρτς και του Χάβερτς δεν το ξέρει κανείς. Τους Γιαπωνέζους όμως που θα παίξουν με τους Ουράνιε τους περιμένω πως και πως. Τα ματς γίνονται στις 8.00 και στις 11.00 το βράδυ. Θα κοιμηθούμε κανένα βράδυ κανονικά και θα κακομάθουμε…