Ο μακαρίτης ο Αλκέτας Παναγούλιας διόρθωνε όποιον του μιλούσε για φιλικά ματς της Εθνικής Ελλάδος λέγοντας πως «δεν υπάρχουν φιλικά ματς, αλλά ματς προετοιμασίας». Το σκεφτόμουν χθες βράδυ βλέποντας το τρίτο μετά τον αποκλεισμό από το μουντιάλ παιγνίδι προετοιμασίας της Εθνικής – προετοιμασίας και ενόψει των δύσκολων παιγνιδιών που η ομάδα μας έχει μπροστά της για το Nations League αλλά κυρίως ενόψει των προκριματικών του Euro 2028, μια διοργάνωση στα τελικά της οποίας η Εθνική μας πρέπει να επιστρέψει. Οι δοκιμές που έγιναν και απέναντι στην Σουηδία, όπως και όσα είχαμε δει απέναντι στην Παραγουάη και στην Ουγγαρία, μαρτυρούν ποιοι είναι οι κεντρικοί προβληματισμοί του Ιβάν Γιοβάνοβιτς: ο κόουτς μοιάζει να προσπαθεί να λύσει προβλήματα που παρουσιάστηκαν στην αποτυχημένη πορεία της Εθνικής μας στα προκριματικά του μουντιάλ, αλλά και συγχρόνως να ψάχνει σε τι θα διαφοροποιηθεί η ομάδα ενόψει της συνέχειας. Δεν μπορώ να είμαι βέβαιος για τους προβληματισμούς του κόουτς: μπορώ όμως με βάση ό,τι βλέπω να καταθέσω τους δικούς μου.

Τα σημαντικά δεδομένα

Στο ρόστερ της Εθνικής ομάδας υπάρχουν κάποια δεδομένα με βάση τα οποία ο προπονητής πρέπει να αποφασίσει. Η ομάδα αυτή έχει πολλούς και καλούς αμυντικούς (και κεντρικούς και πλάγιους) και έχει και πολλούς επιθετικούς (και σέντερ φορ και δημιουργούς). Τι δεν έχει; Πολλούς μέσους. Οι υπάρχοντες είναι είτε παιδιά που έχουν λίγο μεγαλώσει (ο Κουρμπέλης και ο Σιώπης που σήκωσαν την ομάδα την προηγούμενη πενταετία στο ξεκίνημα των προκριματικών του Euro θα είναι στα 33…) είτε παιδιά που είναι ακόμα κομμάτι άγουρα μολονότι οι παραστάσεις δεν τους λείπουν: ο Κοντούρης, ο Μουζακίτης, ο Τριάντης θέλουν τον χρόνο τους. Όλα αυτά σημαίνουν απλά ότι η δοκιμή του 3-4-3 ήταν απαραίτητη: μια ομάδα πρέπει να δημιουργείται με βάση το υλικό, δηλαδή την δυνατότητα να παίζουν οι καλύτεροι. Από ένα τρίτο μέσο που δεν ξέρεις τι ακριβώς μπορεί να σου δώσει (δεν αναφέρομαι στον απόντα χθες Γιάννη Κωνσταντέλια που τον θεωρώ άλλωστε επιθετικό) ίσως είναι προτιμότερος ένας τρίτος στόπερ σαν τον Ρέτσο πχ που χθες έκανε καλή δουλειά και πάνω στον πολυδιαφημισμένο Γιόκερες που γκολ (ισοφάρισης για τους Σουηδούς) βρήκε μόνο από ένα χτύπημα φάουλ.

Τρεις στόπερ, τρεις κυνηγοί

Ο Γιοβάνοβιτς χρησιμοποίησε από την αρχή το 3-4-3 και για να βολέψει στο σχήμα τρεις κυνηγούς. Δεν είχε τον Καρέτσα και τον Κωνσταντέλια (και δυστυχώς δεν θα τους έχει και την Κυριακή κόντρα στους Ιταλούς και είναι κρίμα γιατί θα ήταν ενδιαφέρον να βλέπαμε την Εθνική σε 3-4-3 ή 3-5-2 με παρόντες αυτούς τους δύο…) αλλά έφτιαξε μια επίθεση με τους Τετέι, Παυλίδη και Τζόλη η οποία μάλιστα κατάφερε να γίνει παραγωγική και σε καταστάσεις που οι τρεις αυτοί ήταν μπροστά μόνοι τους. Όταν υπήρχε υποστήριξη, δηλαδή παίκτες που ακολουθούσαν φάσεις, η Εθνική μας τρόμαξε τους γηπεδούχους: ο Τσιμίκας σκόραρε (με το δεξί!) από παράλληλη πάσα του Τζόλη που στην φάση κερδίζει όλα τα διαθέσιμα μέτρα και ο Κουρμπέλης έχει σουτ στο δοκάρι για το 0-2 ακολουθώντας μια ωραία αντεπίθεση. Η Εθνική μας σε καταστάσεις τρεις εναντίον τριών αλλά και τρεις εναντίον τεσσάρων (καταστάσεις που προέκυψαν και γιατί οι Σουηδοί έπρεπε να ανεβούν ψηλά και να υποστηρίξουν τον Γιόκερες), ήταν αρκετά επικίνδυνη κι αυτό ήταν το καλύτερο νέο της βραδιάς. Ηταν επίσης στο πρώτο ημίχρονο και αμυντικά σχετικά σταθερή αφού οι Ρέτσος, Μαυροπάνος και Κουλιεράκης συνεργάστηκαν σωστά και χάρη σε αυτό ο Ρότα και κυρίως ο Τσιμίκας είχαν και δυνατότητες να κινηθούν με την μπάλα επιθετικότερα. Αυτό δεν άλλαξε ούτε και μετά τις πολλές αλλαγές του Γιοβάνοβιτς στην επανάληψη: και ο Βαγιαννίδης και ο Κυργιακόπουλος είχαν συμμετοχή στο επιθετικό παιγνίδι – κάθε σχήμα με τρεις κεντρικούς αμυντικούς αυτό το επιβάλει.

Αν υπάρχει κάτι ανησυχητικό είναι ότι παρά την σε γενικές γραμμές καλή εμφάνιση (και την σχετικά καλή προσαρμογή στο νέο σχήμα) η Εθνική μας έφτασε πολύ κοντά στο να χάσει το ματς. Οι Σουηδοί σίγουρα ισοφάρισαν κόντρα στην ροή του ματς καθώς πριν σκοράρει ο Γιόκερες με το χτύπημα φάουλ στο 57΄η Εθνική μας είχε δοκάρι με σουτ του Παυλίδη στο 47΄και χαμένη ευκαιρία με τον Τζόλη ένα λεπτό αργότερα, αλλά κρατούσαν την νίκη μέχρι το 96΄ όταν και ο Μασούρας ισοφάρισε με ένα γκολ από τα δικά του μετά από σέντρα του Κωστούλα. Οι γηπεδούχοι έφτασαν στην ανατροπή με ένα γκολ του Νίλσον γιατί κανείς δεν σταμάτησε τον Αλι που είναι μάλλον να απορείς πως δεν ξεκίνησε στην αρχική ενδεκάδα αλλά αυτό είναι δικό τους πρόβλημα: πρόβλημα για τον Γιοβάνοβιτς είναι σίγουρα πως μετά την νίκη με την Σκοτία η ομάδα του δεν έχει νίκη σε τέσσερα ματς. Κι είναι καλό με την πειραματική Ιταλία που θα συναντήσει την Κυριακή να κερδίσει (και γιατί δεν υπάρχουν φιλικά ματς, όπως έλεγε ο Παναγούλιας…) και γιατί αυτά τα αρνητικά σερί είναι καλό να σταματάνε πριν δημιουργήσουν ανασφάλεια.

Αρκετά σημάδια για προβληματισμούς

Η Εθνική έδειξε αρετές στην Στοκχόλμη αλλά τον Γιοβάνοβιτς πρέπει να τον προβληματίζουν και λίγο οι αδυναμίες. Τα τρία στόπερ δεν γλύτωσαν την Εθνική μας από το να δεχτεί δυο γκολ – συγκυριακό αυτό του Γιόκερες, απίθανο (λόγω της προσπάθειας του Αλι) το δεύτερο, αλλά οι γηπεδούχοι είχαν κι άλλες ευκαιρίες. Για να αντέξει η ομάδα παίζοντας με δυο χαφ (αυτοί αρχικά ήταν ο Κουρμπέλης και ο Ζαφείρης και μετά από ένα σημείο ο Τριάντης και ο Μουζακίτης) οι τρεις μπροστά πρέπει να γυρνάνε πολύ και να συμμετέχουν ακόμα πιο πολύ στο πρέσινγκ. Αν δεν βρεθεί τρόπος (και διάθεση) να παίξει η ομάδα συνολικά καλύτερη άμυνα δεν αποκλείεται στα ματς με την Σερβία, την Ολλανδία και την Γερμανία να δούμε όσα είδαμε στα ματς με τους Δανούς στα προκριματικά του μουντιάλ – οι Δανοί στο τέλος ούτε καν προκρίθηκαν. Η τελευταία νίκη της ομάδας παραμένει το 3-2 με την Σκοτία ένα φεστιβάλ γκολ και εκατέρωθεν χαμένων ευκαιριών. Ωραίο αλλά κομμάτι δύσκολο να επαναληφθεί. Το λέω μολονότι σε πολλά το χθεσινό ματς μου το θύμισε…