Η είδηση της χθεσινής ημέρας είναι ότι έχουμε τον πρώτο προημιτελικό του μουντιάλ:  την ερχόμενη Πέμπτη στο Φόξμπορο της Βοστώνης η Γαλλία θα αναμετρηθεί με το Μαρόκο. Οι Γάλλοι απέκλεισαν την Παραγουάη κερδίζοντας την με 1-0. Το Μαρόκο έβαλε τέλος στην ωραία πορεία του Καναδά κερδίζοντας τον με 3-0. Οι Γάλλοι κέρδισαν πιο εύκολα από όσο δείχνει το τελικό σκορ και οι Μαροκινοί όχι τόσο απλά. Μικρή σημασία έχει: και οι δυο έχουν μπροστά τους πλέον δυο δύσκολα βήματα μέχρι τον τελικό κι αυτό είναι που μετράει.  

Δεν γίνεται να τελειώσει 0-0

Παιγνίδια όπως αυτό της Γαλλίας με την Παραγουάη δημιουργούν πάντοτε συζητήσεις για το πόσο ηθικό είναι μια ομάδα σε μια τέτοια διοργάνωση να παίζει το είδος του καταστροφικού ποδοσφαίρου που έπαιξαν χθες οι Λατινοαμερικάνοι. Οποιος αυτό το επισημαίνει δεν στέκεται μόνο στην οργανωμένη τους άμυνα (που παραμένει εργαλείο και μέθοδος διάκρισης στο μυαλό προπονητών όπως ο Αλφάρο) αλλά και στην γενικότερη συμπεριφορά.

Οι Παραγουανοί είναι αλήθεια πως έκαναν ό,τι μπορούσαν για να εκνευρίσουν τους Γάλλους πέρα από το να αμύνονται σωστά. Δεν έλειψαν οι σκόπιμες καθυστερήσεις (στο μέτρο που επιτρέπονται…), κάποια δυνατά μαρκαρίσματα, κάποια πονηρά χτυπήματα εκτός φάσης κτλ. Τον εκνευρισμό των Γάλλων είχαν φροντίσει οι Παραγουανοί να τον μεγαλώσουν και πριν καν το ματς αρχίσει. Ο παλιός εθνικός ήρωας της Παραγουάης Σιλαβέρτ, τερματοφύλακας της ομάδας που το 1998 προσπάθησε να αποκλείσει στην Λιόν την μετέπειτα παγκόσμια πρωταθλήτρια Γαλλία, απαντώντας σε μια κριτική του Γάλλου πρώην φορ Ντουγκαρί για το στείρο επιθετικά ματς της Παραγουάης έγραψε στο Χ ότι αυτός το 1998 έπαιξε κόντρα στην Γαλλία ενώ ο Χιλ και οι συμπαίκτες του απόψε θα παίξουν κόντρα σε μια αφρικανική ομάδα! Ο Ντεσάν θέλησε σωστό να το κάνει γνωστό στους παίκτες του για να τους τσιτώσει, μάλλον πέτυχε να μεγαλώσει τον εκνευρισμό τους.     

Οι Γάλλοι τσίμπησαν. Δέχτηκαν τρεις κίτρινες κάρτες αλλά και παρατηρήσεις για αντιδράσεις, τελείωσαν το ματς χωρίς να βρουν δεύτερο γκολ παρά τις ευκαιρίες (κυρίως γιατί το μυαλό δεν ήταν καθαρό), παρασύρθηκαν σε κουταμάρες: αλλά κέρδισαν. Και η σωστή ερώτηση δεν πρέπει να είναι αν αυτό που προσπάθησε η Παραγουάη είναι ηθικό (στην πραγματικότητα δεν μπορείς να επιβάλεις σε κάποιον πως θα παίζει) αλλά αν είναι αποτελεσματικό. Το χθεσινό μας δείχνει ό,τι δεν είναι. Το βρίσκω χρήσιμο.           

Η Παραγουάη με 5 μπακ και 4 χαφ (τρεις κόφτες μάλιστα και τον Αλμιρόν) ταμπουρώθηκε υποδειγματικά ντουμπλάροντας συνεχώς στους κυνηγούς του Ντεσάν. Αλλά η τακτική της, ακριβώς επειδή από αυτή έλειπε η στοιχειώδης επιθετική δημιουργία, ήταν απλά ένας αργός θάνατος.

Για τους Γάλλους ήταν πρόβλημα αυτό το κατενάτσιο, αν και νομίζω μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν οι κλιματολογικές συνθήκες: στη Φιλαδέλφεια είχε στις 5 το απόγευμα που άρχισε το ματς 41 βαθμούς κελσίου (που έγιναν 44 στη διάρκεια του ματς) και υγρασία της τάξης των 40 βαθμών πράγμα που κάνει την ζέστη ανυπόφορη. Αλλά ακόμα και σε αυτές τις συνθήκες μια ομάδα που δεν έχει σκοπό να δημιουργήσει μια ευκαιρία της προκοπής παίζοντας, είναι μάλλον αδύνατο να σταματήσει την Γαλλία: οι καιροί που ένα τέτοιου τύπου ματς μπορούσε να λήξει 0-0 έχουν περάσει – και γιατί έχουν αλλάξει οι κανονισμοί. Το VAR κάνει δύσκολη την ζωή όποιου αμύνεται με 7-8 παίκτες εντός περιοχής διαρκώς.

Κατά τα άλλα ο καταπληκτικός Χιλ έβγαλε ένα σουτ του Κουντέ κι ένα του Κονέ και είχε τρεις μεγάλες επεμβάσεις σε σουτ του ΕμΠαπέ. Αλλά στο πέναλτι που εκτέλεσε ο πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης στο 68΄δεν κατάφερε να κάνει το παραμικρό. Ο μεγάλος πάγκος της Γαλλίας έπαιξε αυτή τη φορά τον ρόλο του. Ο Κονέ που βρέθηκε στη θέση του τραυματία Τσουαμενί ήταν από τους καλύτερους. Κι ο Ντουέ που ήρθε από τον πάγκο για να παίξει στη θέση του Μπαρκολά κέρδισε το πέναλτι κι έδωσε στην Γαλλία την ώθηση για να πάρει την πρόκριση ιδροκοπώντας. Όχι από την Παραγουάη αλλά από την ζέστη.

Η ζωή χωρίς τον Σαϊμπάρι

Το Μαρόκο αποδείχτηκε συνεπές στο ραντεβού με την Γαλλία παρά το μέτριο ξεκίνημα του απέναντι στον ενθουσιώδη Καναδά που τρόμαξε τους παίκτες του Μοχάμεντ Ουαχμπί με μια μεγάλη ευκαιρία του Ντέιβιντ στο 10΄λεπτό. Σαφώς μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν για το Μαρόκο ο τραυματισμός και η έξοδος του Σαϊμπάρι: η ομάδα έχασε τον φυσικό ηγέτη της κι εμείς μια από τις ατραξιόν του τουρνουά. Ο Ραχίμι που μπήκε στη θέση του (και που βρήκε στις καθυστερήσεις το γκολ του τελικού 3-0) είναι ένας πολύ καλός σέντερ φορ, αλλά δεν κάνει τις δουλειές που κάνει στην επίθεση ο νέος παίκτης της Μπάγερν Μονάχου και ο πρώην MVP του Ολλανδικού πρωταθλήματος με την PSV. To Μαρόκο έχασε για ώρα τον προσανατολισμό του – ήταν τυχερό που ο Καναδάς, παρά το ψυχωμένο παιγνίδι του δεν είχε τρόπους να γίνει πιο απειλητικός γιατί ο Ολουβάσεϊ και ο Ντέιβιτς έμπλεξαν με τους Χαλχάλ και Ντιόπ. Απόντος του Σαϊμπάρι έπρεπε να βγουν άλλοι μπροστά. Ο Ραχίμ Ντίαζ έπαιξε πιο πολύ με την μπάλα αλλά ήταν ο Ουνάι που με δυο προσωπικά γκολ με μεγάλα σουτ καθάρισε το ματς και την πρόκριση. Ο Ουνάι θα μπορούσε να είναι ακόμα στην Ελλάδα. Ο ΠΑΟ δεν έδωσε τα χρήματα για την απόκτησή του: σήμερα θα είχαν τετραπλασιαστεί. Κι ο Μεντιλίμπαρ δεν τον ήθελε γιατί του έχουν πει ότι είναι παλιοχαρακτήρας και δεν πρεσάρει.

Το Μαρόκο φτάνει στο ματς με την Γαλλία με προβλήματα αλλά και με όπλο μια αξιοσημείωτη σταθερότητα σε ένα τουρνουά που τα σκαμπανεβάσματα στην απόδοση όλων είναι κανόνας. Εχει σταθεί πολύ καλά στην άμυνα κόντρα στην Βραζιλία, έχει αποκλείσει τους Ολλανδούς μολονότι μάλιστα βρέθηκε πίσω στο σκορ στο 80΄, έχει βάλει πολλά γκολ στο  και στον Καναδά χωρίς μάλιστα να είναι καταιγιστικός ο ρυθμός του παιγνιδιού του. Είναι μια ομάδα με τακτική παιδεία, ποιότητα, παίκτες πεινασμένους αλλά και πρωταγωνιστές. Στο Φόξμπορο θα γίνει μάχη αν το Μαρόκο κρατήσει τους ΕμΠαπέ, Ολίσε, Ντεμπελέ στο πρώτο ημίχρονο.

Αντίο σε δυο

Κατά τα άλλα αποχαιρετούμε τον Καναδά και την Παραγουάη. Ο Καναδάς έπαιξε ωραίο ποδόσφαιρο, έφτιαξε κι έχασε του κόσμου τις ευκαιρίες, και είχε την ατυχία του κάποιοι κομβικοί παίκτες του (ο Αλφόνσο Ντέιβις πχ) να μην είναι στα καλύτερά τους. Η Παραγουάη δεν θα μας λείψει και πολύ. Επαιζε άμυνα, ο Ενσίζο από μόνος του δεν αρκούσε για να την κάνει πιο αγαπησιάρικη, παρουσίασε μερικές μεγάλες μορφές όπως ο τερματοφύλακας Χιλ, ο βετεράνος στόπερ αρχηγός της Παλμέιρας Γκόμεζ, οι Κάθερες και Γκαλάρτζα που νομίζεις ότι έπαιζαν στο Prison Break. Θα την θυμόμαστε γιατί απέκλεισε τους Γερμανούς, γιατί δηλαδή μας χάλασε το Γαλλία – Γερμανία. Που στο λιοπύρι της Φιλαδέλφεια θα ήταν  ψυχόδραμα…