Ο μόνος άνθρωπος που ξέρω που ήταν σίγουρος για την νίκη των Ισπανών κόντρα στην Γαλλία στον ημιτελικό του μουντιάλ είναι ο Γιώργος Καραγκούνης. Άνθρωπος που ξέρει από μεγάλα τουρνουά ο Κάρα επέμενε σε κάτι πολύ απλό: στο ματς θα έκανε την διαφορά το πως οι δυο έφτασαν σε αυτό. «Οι Ισπανοί», έλεγε ο Καραγκούνης, «έφτασαν στον ημιτελικό από πολύ δύσκολο δρόμο. Αποκλείοντας τους Πορτογάλους και τους Βέλγους με γκολ στο τέλος και έχοντας ξεκινήσει και το τουρνουά με τόσα προβλήματα απέδειξαν ότι έχουν αυτό που περισσότερο χρειάζεται, δηλαδή χαρακτήρα. Οι Γάλλοι έκαναν επιδείξεις δύναμης: με επίδειξη δύναμης δεν την κερδίζεις την Ισπανία». Είχε δίκιο. Πόσο μάλλον όταν στο ματς υπάρχει και επίδειξη αδυναμίας. Διότι αυτό είδαμε κυρίως χθες: τις αδυναμίες των Γάλλων. Για τις οποίες έγραφα χθες πριν το ματς.

Ηττα από μακριά

Η ήττα – αποκλεισμός των Γάλλων έρχεται από μακριά: κυρίως αποδείχτηκαν σημαντικά τα δυο προηγούμενα χαμένα ματς με τους Ισπανούς, τα οποία αρκούσαν για να τρομάξουν τον Ντιντιέ Ντεσάν. Ολοι πριν τον χθεσινό ημιτελικό θυμίζουν σε κάθε ευκαιρία πως το Γαλλία – Ισπανία ήταν ημιτελικός και στο Euro2024 – το ματς είχε γίνει στο Μόναχο και οι Ισπανοί είχαν κερδίσει με 2-1. Ωστόσο ένα χρόνο μετά, στις 5 Ιουνίου του 2025, οι δυο τους ξανααναμετρήθηκαν σε ένα άλλο ημιτελικό – αυτή τη φορά για το Nations League. Οι Ισπανία κέρδισε πάλι με 5-4. Είχε μάλιστα προηγηθεί με 4-0 και 5-1. Και καθώς λέγεται αυτά τα δυο ματς – και πιο πολύ το δεύτερο – οδήγησαν τον Ντεσάν στο να αλλάξει λίγο τον τρόπο προσέγγισης των παιγνιδιών φτάνοντας στο να μας παρουσιάσει την Γαλλία που είδαμε σε αυτό το μουντιάλ δηλαδή μια ομάδα άκρως επιθετική που καμία σχέση δεν είχε με άλλες παλιότερες δικές του ομάδες.

Η Γαλλία είναι μια υπέροχη να την βλέπεις ομάδα. Αλλά η παραγωγικότητα της βασίζεται σε δυο υποχρεωτικές συνθήκες παιγνιδιού. Πρώτον πρέπει να έχουν την μπάλα στα πόδια τους οι κυνηγοί της: η υπόλοιπη ομάδα δεν παίζει πολύ για αυτούς – αυτοί δημιουργούν, παράγουν και σκοράρουν. Το δεύτερο κι εξίσου απαραίτητο είναι ο αντίπαλος να τους περιμένει κλεισμένος πίσω. Οι Ισπανοί ήταν δεδομένο πως δεν θα έκαναν τίποτα από τα δυο. Γιατί δεν τα επιτρέπει αυτά η νοοτροπία τους πάνω στην οποία χρόνια τώρα βασίζουν το ποδόσφαιρο τους.

Πέντε εναντίον δύο

Πριν από το ματς αναρωτιόμουν πως θα καταφέρουν ο Ραμπιό και ο Κανέ, οι δυο μοναδικοί μέσοι που έχει η Γαλλία να σταματήσουν τους πέντε -τουλάχιστον- παίκτες που η Ισπανία εμφανίζει στην μεσαία γραμμή: τους Ρόντρι, Φαμπιάν Ρουίθ, Ολμο σε αυτό το τουρνουά πλαισιώνουν ο Μπαένα και πάντα ο ένας από τους δυο ακραίους μπακ, κατά περίσταση ο Κουκουρέγια ή ο Πέδρο Πόρο που χθες καθόλου τυχαία ξανασκόραρε – το δικό του γκολ στο 58’  τελείωσε το ματς. Χθες σε αυτούς τους πέντε ερχόταν να προστεθεί και ο Ογιαρθάμπαλ όταν η Ισπανία ανέβαινε, ενώ στο φλιπεράκι που απαιτεί το τίκι τάκα όταν η μπάλα παιζόταν χαμηλά για να ξεκινήσει η επίθεση υπήρχε πάντα ο Κουμπαρσί για να βοηθήσει τον Ρόντρι ή τον Ρουίθ. Το αποτέλεσμα ήταν η Γαλλία να γίνει εντελώς ακίνδυνη γιατί την μπάλα οι τέσσερις μπροστά δεν την πήραν παρά μόνο στις καθυστερήσεις όταν οι Ισπανοί κουράστηκαν και χαλάρωσαν: σε αυτές καταγράφονται οι μόνος on target τελικές του Ντεμπελέ που ήταν θεατής σε όλο το ματς. Όπως βέβαια και οι υπόλοιποι κυνηγοί. Ο ΕμΠαπέ φάνηκε να ξυπνά μετά το 0-2 αλλά για να πάρει την μπάλα έπρεπε να γυρνά πολύ και να αφήνει την περιοχή άδεια. Ο Ολίσε έμοιαζε κατάκοπος – δεν είναι και «δεκάρι» κι αυτό φάνηκε. Ο Μπαρκολά ξεκίνησε με σκοπό να πάει σε κάθε πιθανό ένας εναντίον ενός, αλλά κι αυτός την μπάλα την είδε λίγο. Ο Ντουέ που μπήκε στη θέση του έβλεπε μόνο Ισπανούς αμυντικούς κοντά του.

Ο Ντεσάν είδε την δυσκολία στη μεσαία γραμμή κι άλλαξε τον Ραμπιό με τον Κονέ στο ημίχρονο: δεν ήταν όμως θέμα παικτών – το σχήμα δεν λειτουργούσε. Όταν έρχεσαι σε δύσκολη θέση γιατί αντιμετωπίζεις μια δυσκολία που γνώριζες (για αυτό έπαιξαν ρόλο οι δυο προηγούμενες ήττες…) τότε ο εκνευρισμός μεγαλώνει και τα λάθη είναι εύκολο να προκύψουν. Ο Ντιν έκανε το πιο μεγάλο κλωτσώντας στα ίσια τον Γιαμάλ στο 20΄ και χαρίζοντας ένα πέναλτι: ο Ογιαρθάμπαλ πολύ ψύχραιμα έκανε το 1-0. Στο τουρνουά που ο Μέσι, ο Χάρι Κέιν, ο Μπέλιγχαμ, ο ΕμΠαπέ, ο Χααλαντ πέτυχαν του κόσμου τα γκολ, αν οι Ισπανοί το κερδίσουν ο Γιαμάλ μπορεί να ισχυρίζεται βάσιμα ότι έκρινε την έκβασή απλά κερδίζοντας ένα πέναλτι! Βέβαια υπερβάλοντας τον αδικώ. Χθες πανικόβαλε τον Ντίν τον οποίο ο Ντεσάν ανέχθηκε για 73 λεπτά πριν τον αλλάξει, πέτυχε ένα υπέροχο γκολ που ακυρώθηκε γιατί συνελήφθη σε θέση οφσάιντ για μισό σώμα και έκανε δυο τρία φάουλ συμμετέχοντας στην φάση της άμυνας και δείχνοντας ότι ακόμα και ο πιο προικισμένος εξτρέμ πρέπει να μοχθεί.

Ένα αληθινό αριστούργημα

Ο Ντε Λα Φουέντε είναι ο μεγάλος νικητής κι ο Ντεσάν που αφήνει την Εθνική Γαλλίας ο μεγάλος χαμένος. Ο Ισπανός κόουτς στο Euro έμοιαζε κάτι σαν στοργικός πατέρας που έχει μεγαλώσει όλα αυτά τα παιδιά της Εθνικής Ισπανίας με τα οποία δούλευε ήδη στην Εθνική Νέων. Η προσέγγισή του στα ματς ήταν η προσέγγιση ενός προπονητή που έλεγε στα παιδιά του «παίξτε την μπάλα που σας έχουμε μάθει»: τα παιδιά μετά από διάφορους σκληρούς που ήθελαν οι ίδιοι να πιστώνονται επιτυχίες χάρηκαν αυτή την χαλαρή αντιμετώπιση του κόουτς και του χάρισαν το Euro μεταφέροντας στην Εθνική εμπειρίες και παραστάσεις που είχαν στις ομάδες τους. Σε αυτό το τουρνουά όμως ο Ντε λα Φουέντε έγινε ένας μανιακός της τακτικής: ένας κανονικός κόουτς που χρειάστηκε να βρει λύσεις για πολλά και πριν από τα ματς και κατά την διάρκειά τους. Η μανιακή του ενασχόληση του επέτρεψε χθες να σχεδιάσει το κατάλληλο για την περίσταση ματς: ήταν τόσο ευχαριστημένος που οι αλλαγές του στο τέλος έγιναν για να γίνου – ο Ντεσάν έκανε πέντε κι αυτός απλά καμάρωνε το αριστούργημα του πριν κάνει την πρώτη.

Με καλή παρέα, αλλά…

Ο Ντεσάν αφήνει την Γαλλία με μια αποτυχία γιγάντια. Σε αυτό το τουρνουά προσπάθησε να είναι χαλαρός, να αφήσει την ομάδα του ελεύθερη να τρέξει, να έχει την ελάχιστη σημασία. Πέτυχε απλά να βάλει την Γαλλία στην ειδική παρέα των ομάδων που έπαιξαν το καλύτερο ποδόσφαιρο σε μια διοργάνωση χωρίς να το κερδίσουν. Θα είναι εκεί με την Ολλανδία του ΄74, την Ιταλία του ΄78, την Βραζιλία του 82 την Σοβιετική Ενωση του ‘86, την Γαλλία του ’86 και σίγουρα κι άλλες. Η παρέα θα είναι καλή. Η παρηγοριά μικρή.

Για την Γαλλία ήταν πολύ δύσκολος ο τρίτος τελικός στη σειρά – το λεγα πριν αρχίσει το τουρνουά. Όταν άρχισε αυτό φάνηκε πιο εύκολο. Αλλά εύκολος ήταν τελικά μόνο ο δρόμος. Εχει, ως συνήθως, δίκιο ο Καραγκούνης…