Ο τρόπος που τελειώνει το ματς της Εθνικής Ελλάδος με την Εθνική Γερμανίας είναι κατά κάποιο τρόπο η σύνθεση όλου του αγώνα που έχει προηγηθεί. Ο Βιρτζ έχει την μπάλα περίπου δεκαπέντε μέτρα πιο μακριά από την ελληνική περιοχή. Θέλει να πλησιάσει και να γίνει απειλητικός αλλά η ελληνική άμυνα δεν τον αφήνει να κερδίσει μέτρο. Επιχειρεί, όπως έχει μάθει, να παίξει κάθετα. Η μπάλα διασχίζει όλη την μεγάλη περιοχή του Τζολάκη χωρίς να υπάρχει παίκτης κοντά της μολονότι όλη η Γερμανία είναι στην επίθεση. Κάνει μια κίνηση προς αυτή ο Μπέρενς, αλλά τον καλύπτουν και ο Σάλιακας και ο Ρέτσος τόσο όσο να μην του επιτρέψουν ούτε καν να πλησιάσει. Ακούγεται το σφύριγμα της λήξης. Ο αμείλικτος τηλεοπτικός φακός εστιάζει αρχικά στον Βιρτς που κρύβει το πρόσωπό του από απόγνωση και μετά στον προπονητή Γιούργκεν Κλοπ που γελάει: δεν υπάρχει μεγαλύτερο σημάδι αμηχανίας από αυτό το χαμόγελο. Σε μια φάση βλέπεις όσα έχουν προηγηθεί: την αδυναμία των Γερμανών να βρουν πάσες, την υπέροχη ελληνική άμυνα που δεν αφήνει τίποτα ακάλυπτο, την σύγχυση του έκπληκτου Κλοπ. Και εν τέλει την γερμανική παράδοση απέναντι σε μια ομάδα σωστά στημένη για να παίξει το ποδόσφαιρο που ήθελε. Με σκοπό να κερδίσει.

Το τέλος του παράδοξου

Η νίκη της Εθνικής μας κόντρα στους Γερμανούς την δεύτερη αγωνιστική του Nations League βάζει τέλος στο παράδοξο που ήθελε την Εθνική μας να μην τους έχει κερδίσει ποτέ – ούτε καν σε φιλικό ματς. Τους είχε τρομάξει στο ακριβώς προηγούμενο παιγνίδι, τον Ιούνιο του 2024 στο γήπεδο της Γκλάντμπαχ, όταν και είχε προηγηθεί με γκολ του Μασούρα, αλλά νίκη δεν υπήρχε, ενώ απέναντι σε γερμανικές ομάδες και οι μικρότερες Εθνικές μας και οι ελληνικοί σύλλογοι έχουν γράψει σελίδες ιστορίας.

Ηταν έτοιμη και η μεγάλη Εθνική μας να γράψει την δική της: στο Αουγκσμπουργκ πήγε μια ελληνική Εθνική ομάδα με σιγουριά και ηθικό στα ύψη μετά την επίσης πρώτη νίκη στην Σερβία. Ηξερε ότι θα βρει μια Γερμανία μπλεγμένη με ένα νέο προπονητή που για να την φτιάξει πρέπει να την καταλάβει κι ακόμα την αγνοεί. Ο Κλοπ κάλεσε 44 παίκτες και μεγαλύτερο σημάδι άγνοιας υλικού από μια τέτοια κίνηση δεν υπάρχει. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς από την πλευρά του είχε ξεκάθαρες ιδέες γιατί αυτό του το επιτρέπει η πιο σωστή από τις επιλογές του: να ποντάρει στους πιο φορμαρισμένους. Και όπως αποδείχτηκε και χθες τέτοιους έχει πάρα πολλούς.

Η φόρμα, δηλαδή η καλή αγωνιστική κατάσταση, είναι το όπλο κάθε ποδοσφαιριστή: η δύναμη του και η πανοπλία του για κάθε μάχη. Και το άλλο είναι το μυαλό του: ίσως ό,τι σημαντικότερο όταν μιλάμε για εθνικές ομάδες.

Δεν τους άφησαν να τρέξουν

Η Ελλάδα στο Αουγκσμπουργκ ήταν περισσότερο μυαλωμένη από ποτέ: είχε γνώση της αποστολής, κατανόηση της δυσκολίας και μια τακτική που ήταν η πρέπουσα για την περίπτωση και υπηρετήθηκε από όλους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Μια ομάδα υπο κατασκευή όπως είναι η τωρινή Γερμανία, πιεσμένη από το όνομα και την ιστορία της και συγχρόνως πρωτάρα, δεν την αφήνει να παίξει με την άνεση που θα ήθελε και κυρίως δεν την αφήνεις να τρέξει: δεν είναι τυχαίο ότι η μοναδική αληθινά επικίνδυνη φάση των Γερμανών στο ματς ήρθε μετά από μια κούρσα του Αντεγέμι στο μισάωρο – ο Τσιμίκας τον περιόρισε, ο Τζολάκης βγήκε γρήγορα, ο έγχρωμός Γερμανός που κάνει θραύση στην Μπαρτσελόνα σούταρε άουτ. Ηταν η μόνη φορά που η Γερμανία βρήκε χώρους. Ο Τζολάκης έκανε τρεις επεμβάσεις που δείχνουν την κλάση του και σίγουρα είναι ο κορυφαίος για την ψυχραιμία του και την σιγουριά που μεταφέρει στην άμυνα του, αλλά οι μόνο τρεις αυτές επεμβάσεις από μόνες της μαρτυρούν την άμυνα που έπαιξε η Εθνική μας.

Η άμυνα στο χώρο, σοβαρή, προσεχτική, ενίοτε σκληρή αλλά πάντα οργανωμένη έφερε τελικά την νίκη καθώς αποδιοργάνωσε τελείως την γερμανική επίθεση. Η τωρινή Γερμανία δεν τρομάζει, αλλά μόλις πριν λίγες μέρες έφερε εκτός έδρας ισοπαλία με την Ολλανδία κι αν δεν την κέρδισε είναι γιατί ήταν απρόσεκτη στο φινάλε. Η απονεύρωση της δεν είχε να κάνει με τις ελλείψεις της, αλλά με την προσπάθεια της Εθνικής μας. Με το πλάνο αναμονής που εκτελέστηκε υποδειγματικά, με τις ασταμάτητες επιστροφές του Καρέτσα, του Τζόλη και του Παυλίδη, με την απόφαση του Γιοβάνοβιτς να ξεκινήσει με δυο τρεχαλιτζήδες όπως είναι ο Ανδρούτσος και ο Ζαφείρης, με τις σωστές αλλαγές του προπονητή και πάνω από όλα με την εξαιρετική απόδοση όλων όσων χρησιμοποιήθηκαν στην άμυνα.

Οι σταρ του εξωτερικού και οι μαχητές της Σουπερλίγκ

Η Ελλάδα κέρδισε για πρώτη φορά την Γερμανία στην ιστορία της (και μάλιστα εκτός έδρας) γιατί δεν είχε υστερήσαντες. Μια σειρά από παιδιά που αγωνίζονται σε μεγάλα πρωταθλήματα του εξωτερικού έδειξαν γιατί αυτό συμβαίνει: δεν είναι θέμα τύχης. Ο Τζολάκης έχει ήδη τραβήξει πάνω του την προσοχή της Πρέμιερ λιγκ παίζοντας στην Χαλ. Ο Τσιμίκας και ο Βαγιαννίδης (που ήταν αρκετά καλός και βγήκε γιατί είχε μια ενόχληση) παίζοντας πιο κοντά από ποτέ στους δυο στόπερ έδειξαν μια ικανότητα τακτικής προσαρμογής που έμαθαν στις ομάδες που βρίσκονται. Στο εξωτερικό πριν αποκτήσεις την λάμψη του σταρ γίνεσαι ποδοσφαιριστής: μαθαίνεις τι θα πει υποχρέωση και τι θα πει πλάνο – αν δεν μάθεις δεν παίζεις. Ο Μαυροπάνος το ξέρει και για αυτό μπορεί να παίξει σε όλες τις ομάδες της Αγγλίας – κακώς έμεινε στην Γουεστ Χαμ. Ο Τζόλης είναι παίκτης της Αρσεναλ κι αυτό από μόνο του τα λέει όλα. Ο Παυλίδης δεν είναι απλά κάποιος που βάζει γκολ στην Μπενφίκα: η παρουσία του στην επίθεση της Εθνικής είναι ηγετική καθώς έχει ενορχηστρώσει χθες μόνος του τρεις τουλάχιστον σπουδαίες επιθέσεις. Ο Ιωαννίδης, τώρα που πήγαν στην άκρη οι ιστορίες των 30 και των 40 εκατομμυρίων που παραλίγο να του κάψουν το μυαλό είναι και πάλι ο σπουδαίος φορ που είδαμε να ξεχωρίζει για την δουλειά του στο γήπεδο: έχασε δυο γκολ, αλλά αυτά θα ρθουν. Ο Καρέτσας είναι ευρωπαίος σταρ: μπορεί να ομορφύνει ένα ματς κάθε φορά που ακουμπάει την μπάλα.

Όμως αυτή ειδικά η νίκη ίσως ανήκει λίγο πιο πολύ σε κάποια παιδιά που παίζοντας στο ελληνικό πρωτάθλημα ξέρουν τι θα πει πίεση και δυσκολία. Ο Παναγιώτης Ρέτσος στο δεύτερο παιγνίδι του σαν αριστερός στόπερ (μέχρι να μπει για λίγο ο Μιχαηλίδης στο τέλος) ήταν άψογος. Ο Σάλιακας μπήκε στο ματς σαν βετεράνος και κράτησε τη θέση χωρίς πρόβλημα. Ο Ζαφείρης έτρεξε για όλους: θέλει να παίζει πιο ψηλά, αλλά τα «θέλω» απαγορεύονται. Για τον Τετέι φώναζα πέρσι μόνος μου ότι πρέπει να κληθεί στην Εθνική και το έκανα όταν έπαιζε στην Κηφισιά γιατί τα προσόντα του είναι σπάνια. Ο Ανδρούτσος ήταν στο τέλος συγκινημένος: έζησε την δικαίωση μιας καριέρας που υπήρξε (για την ώρα…) λίγο κατώτερη από αυτή που του άξιζε μόνο και μόνο γιατί είναι ένα καλό παιδί που έβαζε πάντα την ομάδα πιο ψηλά από την προσωπική του αντζέντα. Τέλος στον Δημήτρη Κουρμπέλη άξιζε να υπογράψει αυτή την ιστορική νίκη. Το γκολ του, που έρχεται μετά από δυο κόντρες (η πρώτη γίνεται στο γύρισμα του Τζόλη μετά το υπέροχο άνοιγμα του Παυλίδη, η δεύτερη μετά το σουτ του), είναι το μόλις τέταρτο στην Εθνική, αλλά είναι ένα γκολ που τον βάζει δίκαια στην ιστορία αυτής της ομάδας για πάντα. Γιατί ο Κουρμπέλης είναι πρώτα από όλα παιδί των Εθνικών ομάδων: πρωταγωνιστής από τον καιρό της Εθνικής Νέων του Κώστα Τσάνα που πήγε στο Παγκόσμιο Κύπελλο.   

Υπογραφή Ιβάν

Φυσικά η νίκη έχει την υπογραφή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, αλλά αυτός αξίζει ένα ειδικό σημείωμα. Ανέλαβε την Εθνική ως καλός προπονητής. Επρεπε να γίνει ένας καλός ομοσπονδιακός προπονητής. Οι δυο δουλειές δεν είναι ακριβώς ίδιες. Ο Ιβάν το έχει καταλάβει. Κι αυτό είναι το πιο ευχάριστο σε μια βραδιά που υπενθύμισε στον κόσμο ότι δεν είναι απλό να γράφεις ιστορία, αλλά είναι τελικά το μόνο που μετράει.