Απόψε ξεκινάνε η Αγγλία και η Πορτογαλία, δυο ομάδες που συγκαταλέγονται μεταξύ των φαβορί για την κατάκτηση του μουντιάλ, και που είναι δεδομένο πως ακόμα κι αν δεν το κατακτήσουν δεν θα περάσουν απαρατήρητες. Και οι δυο αυτές ομάδες έχουν ενδιαφέρουν για τις συζητήσεις που δημιουργούν. Η Αγγλία γιατί έχει εκατομμύρια φίλους στον κόσμο που περιμένουν να την δουν να κερδίζει κι αυτό από μόνο του αρκεί για να υπάρχουν υπερβολές. Η Πορτογαλία γιατί έχει πάντα τον Κριστιάνο Ρονάλντο.     

Για να δούμε σε τι κατάσταση θα τις συναντήσουμε.

Οι κλήσεις του Τούχελ

Όπως συμβαίνει συχνά, η Αγγλία μπαίνει στο παγκόσμιο κύπελλο με μια πληθώρα αντιπαραθέσεων και προβληματισμών να την συνοδεύουν. Αυτή τη φορά, η ομάδα του Τόμας Τούχελ, ο οποίος είναι στο τιμόνι της για λιγότερο από ενάμιση χρόνο, είναι πιο ήρεμη από όσο έχουμε συνηθίσει καθώς δεν έχει προπονητή κάποιον ταυτισμένο με μεγάλες ήττες όπως ήταν ο Γκάρεθ Σάουθεγκέιτ αλλά και πάλι μια μικρή γκρίνια δεν λείπει. Αιτία των συζητήσεων στο νησί (κι όχι μόνο…) αυτή την φορά δεν είναι τα αποτελέσματα του προπονητή, που για την ώρα είναι πολύ καλά, αλλά οι κλήσεις του πριν το μουντιάλ. Ο Τούχελ άφησε εκτός τρεις από τους πιο ταλαντούχους παίκτες που υπάρχουν αυτή την στιγμή στο θερμοκήπιο της Εθνικής Αγγλίας:  τον Φόντεν, τον Πάλμερ και τον Αλεξάντερ-Άρνολντ, αλλά και μερικούς βετεράνους που είχαν παίξει σημαντικό ρόλο σε πρόσφατα μεγάλα τουρνουά όπως είναι ο Μαγκουάιρ και ο Σο. Αφησε επίσης εκτός αποστολής σχεδόν όλα τα ταλέντα που αναδείχθηκαν στην τελευταία σεζόν της Πρέμιερ λιγκ (Λιούις-Σκέλι, Νγκουμοχά, Κόλγουιλ κτλ). Και για να μεγαλώσει τις συζητήσεις κάλεσε τρεις παίκτες που λίγοι περίμεναν καθώς  φαίνεται να προέρχονται από άλλες εποχές: αναφέρομαι στον Στόουνς, στον  Χέντερσον και στον Τόνεϊ.

Ο Τούχελ δεν είχε ποτέ πρόβλημα να πάρει σκληρές αποφάσεις και στις ομάδες που έχει δουλέψει συχνά κατέληγε σε συγκρούσεις με τους παίκτες του, αλλά δεν νομίζω πως υπάρχει προπονητής που θα ήθελε να δείξει ξεροκεφαλιά και πυγμή με τις κλήσεις που θα κάνει ετοιμάζοντας μια ομάδα για την συμμετοχή της στο Παγκόσμιο Κύπελλο (ειδικά όταν αυτή είναι μια εθνική ομάδα που έχει ανάγκη διάκρισης όπως η Εθνική Αγγλίας). Οι κλήσεις που έκανε δεν είναι απλές. Πώς, λοιπόν, μπορούμε να τις εξηγήσουμε; «Εβλεπα το βίντεο με το οποίο η Αγγλία έκανε γνωστή την σύσταση της Εθνικής της ομάδας. Είναι όμορφο αλλά νομίζεις ότι έγινε για να εξοργίσει ακόμη περισσότερο όσους με τις κλήσεις διαφώνησαν» έγραψε λίγες μέρες πριν ο Γκάρντιαν.

Κριτήρια και μυστήρια

Υπάρχει κάποιου τύπου ενιαίο κριτήριο; Κλήθηκαν οι παίκτες που κλήθηκαν γιατί μπορεί να υποστηρίξουν ένα συγκεκριμένο παίγνίδι; Όχι ακριβώς. Σε μια πρόσφατη συνέντευξή του ο Τούχελ δήλωσε ότι προσπαθεί να δημιουργήσει μια Εθνική ομάδα, ικανή να εκφράσει όλα όσα αντιπροσωπεύει η Πρέμιερ λιγκ, όλες δηλαδή τις κυρίαρχες τακτικές τάσεις των πρόσφατων σεζόν του ακριβού αγγλικού πρωταθλήματος, το οποίο παράγει ομάδες που στις διεθνείς διοργανώσεις διακρίνονται.

Για τον Τούχελ η Εθνική Αγγλίας πρέπει να μπορεί να κάνει κατοχή μπάλας όπως η Σίτυ, να ξέρει την τέχνη της εκμετάλλευσης των στημένων φάσεων όπως η Αρσεναλ, να μπορεί να παίξει το ποδόσφαιρο της Αστον Βίλα που βασίζεται στην τακτική προσαρμογή αλλά και στις ατομικές μονομαχίες, να έχει πάγκο όπως η Λίβερπουλ. Για αυτό, όπως είπε, χρειάζονται ποδοσφαιριστές με διαφορετικά χαρακτηριστικά. Ετσι εξήγησε γιατί κάλεσε ένα παίκτης όπως ο Αϊβάν Τόνεϊ – ένα φορ περιοχής, που πέρασε τις δύο τελευταίες σεζόν στην Αλ-Αχλί στη Σαουδική Αραβία και που μπορεί να είναι χρήσιμος ως αλλαγή και γιατί είναι διαφορετικός από τον Χάρι Κέιν που όπως ο Γερμανός επεσήμανε «στην Μπάγερν Μονάχου έχει συνηθίσει πλέον να βγαίνει πολύ από την περιοχή και να περιμένει την μπάλα λιγότερο». «Ο Τόνι είναι κι ένας άριστος εκτελεστής πέναλτι. Κι ο Χάρι Κέιν», λέει ο Τούχελ, «λατρεύει να παίζει μαζί του». «Εχω πολλούς φορ», επιμένει ο κόουτς, «αλλά κανένα με τα χαρακτηριστικά του».

Ο Τούχελ εξήγησε επίσης τον αποκλεισμό του Αλεξάντερ-Άρνολντ εξηγώντας τον βασικό τρόπο παιγνιδιού της ομάδας του στην άμυνα. «Εχουμε ένα μοντέλο παιχνιδιού που βασίζεται στην ένταση, αλλά και στις προσαρμογές. Με βάση αυτό ο δεξιός μπακ πρέπει να μπορεί να γίνει και στόπερ αν χρειαστεί κι ο Αρνολντ αυτό δεν το αγαπάει» είπε. Ο Αλεξάντερ-Άρνολντ απάντησε με ένα μάλλον ειρωνικό στόρυ στο Instagram. Το πράγμα είναι μάλλον πιο απλό για τις περιπτώσεις των Φόντεν και Πάλμερ: οι δυο πλήρωσαν το ό,τι δεν έκαναν εντυπωσιακές σεζόν στους συλλόγους τους, όμως ίσως υπήρχε μια ελαφριά υπερβολική αυστηρότητα στην κρίση τους. Ο Φόντεν έχει 10 γκολ και 7 ασίστ αυτή τη σεζόν· ο Πάλμερ 11 γκολ και 3 ασίστ. Για τον Τούχελ το θέμα δεν είναι τι έκαναν, αλλά τι περίμεναν από αυτούς οι ομάδες τους: και για τους δυο πιστεύει πως μπορούν πολλά παραπάνω. «Τους αγαπώ και τους δύο, είναι παίκτες της ομάδας. Αλλά θα μετέφεραν σε αυτή το στρες που τους δημιούργησε μια χρονιά στην οποία δεν ανταποκρίθηκαν σε απαιτήσεις. Που έχουν και οι ίδιοι από τον εαυτό τους» είπε.

Πιο δύσκολο να εξηγηθεί είναι ο αποκλεισμός του Μαγκουάιρ, ο οποίος προέρχεται από μια εξαιρετική σεζόν και είναι πάντα πολύτιμος στις στημένες φάσεις, τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά. Οι δε κλήσεις του Χέντερσον και, ιδιαίτερα, του Τζον Στόουνς, ο οποίος έχει παίξει μόνο 439 λεπτά στην Πρέμιερ Λιγκ αυτή τη σεζόν, είναι επίσης δύσκολο να εξηγηθούν. Για αυτές τις αποφάσεις ο Τούχελ δεν θέλησε να είναι επεξηγηματικός: ίσως η παρουσία των τριών να έχει να κάνει με τα παραδοσιακά δύσκολα αποδυτήρια: για να το πω απλά ίσως χρειαζόταν και κάποιοι μεγάλοι για να βάλουν μια φωνή αν χρειαστεί. Οσο για τους αποκλεισμούς των μικρών σε αυτό ο κόουτς ήταν απόλυτος: όλοι θα έχουν τις ευκαιρίες του αλλά προσεχώς – όταν θα υπάρχουν τουρνουά λιγότερο απαιτητικά από το παγκόσμιο κύπελλο.

Η Αγγλία αρχίζει με ένα ματς – παγίδα κόντρα στην Κροατία. Που δεν θυμίζει καθόλου την ομάδα του Μόντριτς, του Πέρισιστς, του Μάτζουκιτς και των υπόλοιπων που εντυπωσίασαν το 2018, αλλά ούτε και την ομάδα που στο Κατάρ έφτασε στα ημιτελικά πετώντας εκτός την Βραζιλία. Ωστόσο η ειδικότητα των Αγγλων είναι να μπλέκουν κυρίως με αντιπάλους που δεν υπολογίζουν όσο σωστά πρέπει. Και όταν αυτό συμβεί σταματάνε να μιλάνε για κλήσεις, αλλά για τα αποτελέσματα που τόσο τους λείπουν. Και σε αυτό το σημείο όλα μπερδεύονται πολύ. Η Αγγλία έχει την πιο μεγάλη ανάγκη από οποιαδήποτε άλλη ομάδα να κάνει ένα καλό ξεκίνημα.   

Ένα σόου που κρατάει μια ζωή

Απόψε ξεκινά και το έκτο μουντιάλ του Κριστιάνο Ρονάλντο που και πάλι μοιάζει πιο σημαντικός από την Πορτογαλία κι ας είναι πάνω από 40 ετών. Η Πορτογαλία ξεκινά κόντρα στο Κονγκό: κανονικά θα έπρεπε οι παίκτες του Κονγκό να ζητήσουν να βγάλουν φωτογραφίες με τον Κριστιάνο και να τους υπογράψει κι αυτόγραφα αλλά μην το περιμένετε. Οι Αφρικάνοι έχουν σκοπό να τον κάνουν να δεινοπαθήσει. Διότι η καριέρα του Ρονάλντο μοιάζει να έχει αποκτήσει τις τεράστιες διαστάσεις ενός προσωπικού σόου, και είναι κόμμάτι αμφίβολο αν όλος ο υπόλοιπος κόσμος γουστάρει την συμμετοχή σε αυτό σε ρόλο κομπάρσου.

Σίγουρα πάντως αυτή την συμμετοχή την γουστάρουν οι συμπαίκτες του. Στην Πορτογαλία την συζήτηση περί αποχώρησης του Κριστιάνο δεν την καταλαβαίνουν: θα παίζει όσο θέλει και κατά πάσα πιθανότητα θα παίζει και πάντα ως βασικός και θα σπάσει όλα τα ρεκόρ που μπορεί. Γιατί; Γιατί είναι πάντα ο Ρονάλντο, ένα είδος εθνικού ήρωα – μπορεί και κάτι περισσότερο.

Ποιο είναι το όνειρό του; Προφανώς να κατακτήσει το μουντιάλ. Μπορεί να το κάνει; Είναι πολύ δύσκολο. Δεν τα κατάφερε όταν ήταν νεότερος κι έκανε συλλογές από Χρυσές Μπάλες. Το 2006 έφτασε στον ημιτελικό, έχασε κι έβαλε τα κλάματα. Το 2010 η Πορτογαλία του έπεσε νωρίς στους πανίσχυρους Ισπανούς και αποχαιρέτησε το τουρνουά πριν αρχίσει. Το 2014 είχε τυπική συμμετοχή – ίσως και άλλες προτεραιότητες. Το 2018 πήγε στην Ρωσία κατάκοπος. Στο Κατάρ η επιμονή του να παίζει βασικός ήταν κάτι σαν επίδειξη παγκόσμιο ρεκόρ εγωισμού σε παγκόσμια τηλεοπτική μετάδοση. Τώρα το τουρνουά είναι πολύ σκληρό κι ακόμα και για αυτόν που έχει βαλθεί να νικήσει τον χρόνο το να είναι σε τοπ φόρμα για σαράντα μέρες ταξιδεύοντας συνεχώς και παίζοντας μέσα στην ζέστη στις ΗΠΑ μοιάζει απάνθρωπο.

Το ακόμα πιο περίεργο στην ιστορία είναι ότι η Πορτογαλία μοιάζει ικανή να διεκδικήσει το μουντιάλ. Είναι ομάδα έμπειρη, έχει μια καταπληκτική μεσαία γραμμή (με τον Βιτίνια κουμανταδόρο), έχει παίκτες στην επίθεση έτοιμους να κάνουν την διαφορά. Αλλά έχει τον Κριστιάνο Ρονάλντο. Κι αρέσει δεν αρέσει σε αυτόν αρχίζουν και τελειώνουν όλα.