Το παιγνίδι του Ολυμπιακού με την Φενέρ δεν ήταν ένα απλό εξ αναβολής παιγνίδι: ήταν ένα ματς ανάμεσα στον πρώτο και στο δεύτερο της βαθμολογίας της Ευρωλίγκας. Δεν ήταν επίσης ένα παιγνίδι στο οποίο θα κρινόταν η παρουσία του Ολυμπιακού στην πρώτη τετράδα, όπως πριν από το ματς γράφτηκε: και να το έχανε ο Ολυμπιακός πάλι θα είχε τεράστιες πιθανότητες να βρεθεί στην τετράδα καθώς δεν υπάρχουν ομάδες που τον καταδιώκουν με μεγάλη σιγουριά σε ό,τι αφορά τα αποτελέσματα. Η Ρεάλ Μαδρίτης κερδίζει μόνο εντός έδρας σταθερά, η Βαλένθια παίζει πολύ ωραίο μπάσκετ αλλά δεν μοιάζει να έχει τους παίκτες με προσωπικότητα που η διοργάνωση απαιτεί για να ολοκληρώσεις ψηλά στην κανονική περίοδο, η Χάποελ θα παίζει στην Σόφια και ο Ερυθρός Αστέρας που είναι καλή ομάδα έχει δύσκολο πρόγραμμα. Ο Ολυμπιακός μια θέση στην τετράδα θα την έβρισκε έτσι κι αλλιώς, τώρα απλά μοιάζει να την κλείδωσε χάρη στην επιβλητική νίκη του με .. Αλλά συνέβη νομίζω και κάτι άλλο σημαντικό: μοιάζει να έχει καταλάβει ποιος είναι ο πιο απλός τρόπος για να κερδίσει το τρόπαιο που διεκδικεί. Η Ευρωλίγκα είναι ο στόχος του. Κι όχι απλά να έχει το πλεονέκτημα έδρας τερματίζοντας στην πρώτη τετράδα. Αυτό το κάνει κάθε χρόνο.
Αυτοί οι δύο
Το ματς δεν νομίζω πως αντέχει σε κριτική. Είναι ένα παιγνίδι που ο Ολυμπιακός το ξεκίνησε δύσκολα (αντίθετα από αυτό που συνηθίζει), το διόρθωσε όταν έπαιξε στο δεύτερο δεκάλεπτο με την δεύτερη πεντάδα του (ούτε κι αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά), το κοντρόλαρε στο τρίτο δεκάλεπτο και το έκανε πολύ εύκολο στο τέταρτο: από την στιγμή που ξέφυγε με 83-75 περίπου 7 λεπτά πριν το τέλος του ματς δεν κοίταξε ποτέ ξανά πίσω του. Είναι επίσης ένα σπάνιο εφετινό ματς που κάνουν σπουδαία πράγματα το ίδιο βράδυ ο Βεζένκοφ που επέστρεψε κεφάτος και κυρίως ο Φουρνιέ που μετέτρεψε το παιγνίδι σε προσωπικό σόου στο δεύτερο δεκάλεπτο, όταν ο Ολυμπιακός έσβησε το μικρό αβαντάζ της Φενέρ και κυρίως στο τέταρτο δεκάλεπτο όταν χρειάστηκε να πατήσει γκάζι.
Ο Βεζένκοφ με τους 24 πόντους του (και το εξωφρενικό 10/11 δίποντα) κράτησε τον Ολυμπιακό στο ματς στην αρχή όταν η άμυνα του Γιασκεβίτσιους τον μπέρδευε, ο Χόρτον Τάκερ έδειχνε σε κάθε ευκαιρία τι μπορεί να σκαρώσει κι ο Μπιμπέροβιτς έμοιαζε άλυτο πρόβλημα. Ο Φουρνιέ από την άλλη, πετυχαίνοντας ρεκόρ καριέρας σε πόντους στην Ευρωλίγκα, έκανε πράγματα ασύλληπτα: με 9/11 δίποντα και 5/9 τρίποντα ο Γάλλος έπαιξε και για τον μέτριο χθες Ντόρσεϊ, έκρυψε την έλλειψη προσφοράς στο σκορ από τα πλέι μέικερ, μασκάρεψε την δυσκολία στο τρίποντο (όλοι οι υπόλοιποι μαζί ευστόχησαν τρεις φορές) και ήταν ο παίκτης – ορχήστρα που ο Ολυμπιακός χρειάζεται ειδικά σε αυτά τα ματς. Αλλά το συμπέρασμα της βραδιάς δεν είναι ότι με αυτούς τους δύο ασταμάτητους ο Ολυμπιακός μπορεί να είναι καταπληκτικός: αυτό είναι προφανές όσο και δύσκολο να το προγραμματίσεις. Το συμπέρασμα είναι πως η πλέον απλή λύση που έχει ο Ολυμπιακός μπροστά του αν θέλει φέτος να ολοκληρώσει την σεζόν με ένα θρίαμβο, είναι να φροντίζει να δίνει ματς που δεν κρίνονται στο τέλος. Να φροντίζει δηλαδή να παίζει με την ένταση που το έκανε χθες «σκοτώνοντας» την όποια αγωνία πολύ νωρίς. Δεν είναι σπρίντερ ο Ολυμπιακός που πέφτει στο νήμα: είναι εκείνος ο δρομέας ημιαντοχής που παίρνει κεφάλι στην κούρσα νωρίς κι αφήνει τους πάντες να σπρώχνονται πίσω του.
Το χθεσινό συμπέρασμα
Είναι αλήθεια πως στην εφετινή χρονιά ο Ολυμπιακός έχει κάμποσα ματς που τα τελείωσε άσχημα. Οταν κλήθηκε σε πέντε διαφορετικές περιστάσεις να σκοράρει στο τέλος, συχνά μάλιστα έχοντας και περισσότερα από 10'' στη διάθεσή του για να πάρει ένα ματς ή να το στείλει στην παράταση, οι επιλογές δεν ήταν οι καλύτερες. Στο Κάουνας (όπου είχε και σημαντικές απουσίες) υπήρξαν δυο τέτοιες φάσεις που του στοίχισαν: στο τέλος της κανονικής διάρκειας του ματς ο Φουρνιέ κάνει λάθος στον αιφνιδιασμό και παραλίγο η κακή επιλογή του να έφερνε μια ήττα πριν τις παρατάσεις, ενώ στο τέλος της πρώτης παράτασης, με 17 δευτερολέπτα διαθέσιμα για να γίνει επίθεση ο Ντόρσεϊ έψαξε ένα απίθανο τρίποντο με το σκορ ισόπαλο. Ανάλογα κακές επιλογές είχε ο Βεζένκοφ στα ματς με την Εφές και την Αρμάνι, ενώ στο Μονάκο έγραψε ιστορία η πέρα από κάθε λογική κακή τελευταία επίθεση στην οποία υποχρεώθηκε ο Μιλουτίνοφ να σουτάρει από το τρίποντο, καθώς δεν βγήκε τίποτα από όσα σχεδιάστηκαν στο τάιμ άουτ.
Οι πέντε κακές τελευταίες επιθέσεις σε ματς που κρίθηκαν στο φινάλε δεν είναι κάτι τυχαίο. Ερχονται μάλιστα φέτος σαν συνέχεια μιας εξίσου κακής διαχείρισης ανάλογων επιθέσεων στο φινάλε που είχαμε δει και πέρσι. Πέρυσι ο Ολυμπιακός έχασε στο ΣΕΦ από την Παρί εξαιτίας ενός λάθους του Φουρνιέ κι ο ίδιος ήταν μοιραίος και στην ήττα από την Εφές παίρνοντας ένα σουτ στο φινάλε: δεν κρύβεται ο Γάλλος και μια δική του προσπάθεια είναι δώσει μια νίκη στον Ολυμπιακό στη Βαρκελώνη στο φινάλε, αλλά δυο χρόνια τώρα η νίκη αυτή μοιάζει η μόνη στιγμή που κάτι στο τέλος ενός ματς έγινε σωστά – είναι ένα είδος εξαίρεσης που δικαιολογεί τον κανόνα. Σε αυτά θα πρόσθετα και την μοναδική σκηνή που είδαμε στο ΣΕΦ στο ματς με την Μπαρτσελόνα φέτος: ο Ντόρσεϊ με ένα προσωπικό τρίποντο κάλυψε την διαφορά της ήττας στη Βαρκελώνη 3 δευτερόλεπτα πριν το τέλος κι όμως ο Ολυμπιακός πρόλαβε και δέχτηκε σουτ και καλάθι. Όχι ότι έχει καμιά σημασία, αλλά είναι ενδεικτικό ότι στο φινάλε κάτι γίνεται λάθος. Γιατί; Ο βασικός λόγος είναι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις ο Ολυμπιακός γίνεται προβλέψιμος. «Άσσος» με προσωπικότητα για να απειλήσει δεν υπάρχει. Η μπάλα θα πάει στον Φουρνιέ, στον Βεζένκοφ και στον Ντόρσεϊ, αν δεν γίνει καμιά τρέλα και σουτάρει ο Μιλουτίνοφ για τρεις. Όταν όλοι αυτά τα ξέρουν τα περιμένουν: άλλο είναι να χτίζεις επιθέσεις έχοντας όλο τον χρόνο κι άλλο να πρέπει να βρεις μια σε δέκα δευτερόλεπτά. Αν μάλιστα ένας από τους Βεζένκοφ, Ντόρσεϊ, Φουρνιέ λείπει ο αντίπαλος είναι σαν στην τελευταία άμυνα να παίζει με παίκτη παραπάνω.
Υπάρχουν δυο τρόποι για να λυθεί το πρόβλημα. Η μία είναι να κάνεις τον σταυρό σου ο παίκτης που θα πάρει την μπάλα να ευστοχήσει, αλλά με τον Θεό δεν υπάρχουν ως γνωστόν οι καλύτερες σχέσεις – πόσο μάλλον με την Παναγία. Η άλλη είναι να κάνεις ό,τι έκανε χθες, δηλαδή να έχεις στο μυαλό σου να καθαρίσεις τα ματς πιο νωρίς τρέχοντας, πιέζοντας και σουτάροντας λίγο παραπάνω όπως το σύγχρονο μπάσκετ απαιτεί. Αυτό είναι το καλύτερο συμπέρασμα από το χθεσινό ματς γιατί βγήκε κόντρα στους πρώτους της Ευρωλίγκας. Η πιο απλή λύση είναι τίποτα να μην κρίνεται στο τέλος. Γιατί έχεις παίξει όσο καλύτερα μπορείς για να τελειώσουν όλα γρήγορα…
