H Αργεντινή απέναντι στην Ελβετία βρέθηκε στην δυσκολότερη θέση από κάθε άλλο φαβορί στην διαδικασία των ημιτελικών γιατί αγωνιζόταν με την ομάδα του Γιακίν τελευταία. Είχαν προκριθεί η Γαλλία, η Ισπανία, η Αγγλία και το 4 στα 4 έμοιαζε δύσκολο σε ένα τουρνουά που οι εκπλήξεις μέχρι χθες βράδυ ήταν κανόνας. Η πρόκρισή της υπήρξε πολύ πιο δύσκολη από όσο λέει η τελική νίκη της: το 3-1 που διαμορφώθηκε με ένα γκολ του Λαουτάρο στις καθυστερήσεις της παράτασης είναι κομμάτι ψεύτικο: η κάτοχος του τίτλου υπέφερε και μάλιστα σε δυο διαφορετικές φάσεις του παιγνιδιού. Και όταν – ειδικά στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου οι Ελβετοί την πίεσαν και βρήκαν το γκολ της ισοφάρισης με τον σπουδαίο ΕνΝτόι – και όταν παίζοντας με παίκτη παραπάνω έψαχνε το δεύτερο γκολ χωρίς ιδέες.
Οι υπασπιστές βγήκαν μπροστά
Μόνο καλό σημάδι της βραδιάς ότι βγήκαν μπροστά επιτέλους όσοι μέχρι χθες βράδυ έλειπαν. Ο ΜακΚάλιστερ που με κεφαλιά στο 10΄μετά από εκτέλεση κόρνερ κάνει το 1-0. Ο Λαουτάρο και ο Γκονζάλες που όπως κόντρα στην Αίγυπτο έρχονται από τον πάγκο (αυτή την φορά και με τον Αλμπάντα) για να ανεβάσουν την επιθετική ένταση. Και κυρίως ο Αλβαρεζ που την βραδιά που η ομάδα τον έχει ανάγκη βρίσκει στο δεύτερο ημίχρονο της παράτασης το γκολ της ζωής του.
Όπως φάνηκε και κόντρα στην Αίγυπτο ο κόουτς Σκαλόνι, όταν το πράγμα δυσκολέψει, έχει μόνο μια λύση στο μυαλό του – το γραφα και πριν το ματς γιατί το είχα δει στο ματς με την Αίγυπτο: με βάση την λύση αυτή η Αργεντινή πρέπει να κρατήσει την μπάλα και ο Λαουτάρο, ο Αλβαρεζ, ο Γκονζάλες και φυσικά ο Μέσι να συνυπάρξουν.
Χθες στο τέλος του ματς και πριν το γκολ του Αλβαρεζ βάζει κι ένα φορ ακόμα: τον ψιλόλιγνο Λόπεζ, έναν από τους λίγους στην αποστολή που αγωνίζεται στην Λατινική Αμερική. Το κουράγιο δεν λείπει: η οργάνωση και οι ιδέες ναι. Αλλά η διάθεση όλων χθες να δείξουν ότι αξίζουν να βρίσκονται στην υπηρεσία του Μέσι φάνηκε κι εν τέλει έκανε και την διαφορά. Που αντικατοπτρίζεται όλη στο εκπληκτικό γκολ του Αλβαρεζ. Που κοντρολάρει, σημαδεύει, κάνει την μπάλα να τρελαθεί από τις περιστροφές σαν να την κάνει μπαλαρίνα που μαζεύει χειροκροτήματα πριν καταλήξει στα δίχτυα του υπέροχου Κόμπελ που έμοιαζε ανίκητος.
Ο Αλβαρεζ τέσσερα χρόνια μετά
Ο Αλβαρεζ είναι ένα από τα εμβληματικά παιδιά αυτής της ομάδας – και μια ωραία ιστορία από μόνος του. Τέσσερα χρόνια πριν στο Κατάρ είναι αυτός που αλλάζει την Αργεντινή και την επίθεσή της καθώς γίνεται ο παίκτης που έρχεται από το πουθενά για να παίξει στην θέση του σβηστού Λαουτάρο και να γίνει στήριγμα του Μέσι. Είναι εκρηκτικός, κυνηγάει κάθε μπάλα, πρεσάρει μόνος του: κυρίως ξέρει να γεμίζει την περιοχή και να παίζει με πλάτη. Ακολουθεί η Μάντσεστερ Σίτι – σαν χαμένη ευκαιρία, το καταφύγιο που λέγεται Ατλέτικο Μαδρίτης και η αγκαλιά του Ντιέγκο Σιμεόνε.
Σε τέσσερα χρόνια ο Αλβαρεζ είναι αυτός που έχει μεγαλώσει πιο πολύ από όλους. Στις ΗΠΑ δεν πάει ως ρούκι αλλα ως παγκόσμιος πρωταθλητής. Δεν είναι κάποιος που προσπαθεί να κάνει καριέρα αλλά ένας σταρ του Τσάμπιονς λιγκ. Αλλά οι σταρ έχουν και τα προβλήματα τους. Δεν είναι το γεμάτο τρέλα ανεμελιά κι όρεξη παιδί που βλέπαμε στο Κατάρ αλλά ένας προβληματισμένος σούπερ επαγγελματίας που ψάχνει τι θα κάνει την επόμενη χρονιά. Θέλει μεταγραφή και το λέει. Θέλει να πάει στην Μπαρτσελόνα και δεν το κρύβει. Αλλά δεν μπορείς να κάνεις την διαφορά στο παγκόσμιο κύπελο με το μυαλό αλλού.
Ο Αλβαρεζ είναι τυχερός γιατί ο Σκαλόνι τον ξέρει. Τον ταρακουνά και τον αφήνει εκτός αρχικής ενδεκάδας αλλά δεν τον ξεχνά. Κυρίως είναι δίκαιος μαζί του. Εκτιμά το ματς που κάνει ως βασικός κόντρα στην Αίγυπτο κι ας μην σκοράρει. Τον χρησιμοποιεί πίσω από τον Λαουτάρο και δίπλα στον Μέσι στο τέλος εκείνου του στριφνού ματς. Είναι σαν να του εξηγεί ότι μπορεί να βοηθήσει (και πολύ) ακόμα και χωρίς γκολ. Του επιφυλάσσει την ίδια χρησιμοποίηση και στο ματς με την Ελβετία. Κι αυτός του χαρίζει ένα ιστορικό ημιτελικό κόντρα στους Αγγλους ακριβώς την στιγμή που είχε αρχίσει να μοιάζει βέβαιο ότι η Αργεντινή θα ζήσει ένα ψυχόδραμα στα πέναλτι. Η κατοχή μπάλας αποδίδει μόλις πέντε λεπτά πριν το τέλος της παράτασης. Αν ακόμα υπήρχε το γκολ ξαφνικός θάνατος ο θάνατος της Ελβετίας θα ήταν στο εκτελεστικό απόσπασμα: μια σφαίρα στην καρδιά.
Μια απίθανη δίκαιη αποβολή
Για να προκύψει βέβαια η κατοχή μπάλας χρειάστηκε μια αποβολή του ΕμΜπολό αποτέλεσμα των νέων κανονισμών που επιτρέπουν στο VAR να εξετάσει την κίτρινη κάρτα. Ο ΕμΜπολό έχει παρασύρει τον διαιτητή Πινέιρο να βγάλει κίτρινη στον Παρέδες. Η φάση εξετάζεται. Ο διαιτητής είναι υποχρεωμένος να τιμωρήσει με κίτρινη το θέατρο του φορ των Ελβετών που αποβάλλεται γιατί έχει κι άλλη: είναι ο μόνος. Είδαμε το ίδιο με τον Αλμιρόν στο εναρκτήριο ματς ΗΠΑ – Παραγουάη. Δεν ήταν δεύτερη κίτρινη και πέρασε στα ψιλά. Αλλά είναι νέος κανονισμός. Και τα παράπονα δεν έχουν νόημα: βοηθάνε απλά όσους αγαπούν τις θεωρίες συνομωσίας χωρίς να τους νοιάζουν οι κανονισμοί – ίσως και το ποδόσφαιρο γενικότερα.
Μια αληθινή ομάδα
Οι Ελβετοί έδειξαν ότι είναι αληθινή ομάδα. Ο Γιακίν άφησε εκτός τον Βάργκας (που του έδωσε με το κρίσιμα εύστοχο πέναλτι την πρόκριση με την Κολομβία) αλλά η επιλογή του ΕνΝτόι δίπλα στον ΕμΠολό και το τάπωμα της αριστερής πλευράς της Αργεντινής με τον Σο αποδείχτηκε σοφή κίνηση: η Αργεντινή του 5-3-2 χωρίς να πάρει τίποτα από τον Ταλιαφίκο δεν είχε τρόπους να επιτεθεί. Ο Γιακίν έστειλε τον Τσάκα στο Μέσι, όταν ο Σκαλόνι τον χρησιμοποίησε ως «δεκάρι» κι αυτός έκανε υποδειγματική δουλειά: αν ο ΕμΠολό δεν έκανε την κουταμάρα να εκβιάσει ένα φάουλ ίσως η ιστορία του ματς να ήταν διαφορετική.
Ο Μέσι είχε μερικές πρωτοβουλίες, δυο ωραία σουτ (το πιο καλό με το δεξί…) αλλά δεν βρήκε χώρους: είναι κουρασμένος και απέναντι στην Αγγλία η Αργεντινή θα χρειαστεί πολλούς από τους υπασπιστές του. Ο ημιτελικός θα είναι ψυχόδραμα, όπως όλα τα ματς μετά την φάση των ομίλων. Η δουλειά μπορεί κάποιος να πει ότι για τους Αργεντινούς έγινε: δύσκολα αλλά έγινε. Τώρα υπάρχει ένα ραντεβού με την ιστορία.
