Κάθε φορά που ξεκινάει το παγκόσμιο κύπελλο όλοι περιμένουν να δουν ένα παιχνίδι ανάμεσα στη Βραζιλία και την Αργεντινή. Το Αγγλία - Γερμανία δίνει πάντα ευκαιρίες για ωραίους τίτλους. Το Γαλλία – Ισπανία, που είδαμε χθες βράδυ, είναι ένα κλασικό ευρωπαϊκό ντέρμπι. Υπάρχουν πολλά ματς με μεγάλους ιστορικούς αντιπάλους και ωραία προηγούμενα. Αλλά τίποτα δε συγκρίνεται με το Αργεντινή - Αγγλία που θα δούμε το βράδυ. Αυτό είναι ένα βιβλίο αληθινής ποδοσφαιρικής ιστορίας χωρίς τέλος. Στο οποίο κάθε φορά προστίθενται κεφάλαια με νέους πρωταγωνιστές.

Οταν προκύπτει ένα ματς ανάμεσα στην Αγγλία και στην Αργεντινή στο μουντιάλ επανέρχονται σε όλους οι μνήμες από το ιστορικό παιχνίδι του 1986 με το χέρι του Μαραντόνα αλλά και το απόλυτο και ωραιότερο μουντιαλικό του γκολ. Έχουν περάσει από τότε σαράντα χρόνια, αλλά οι εικόνες εκείνου του παιχνιδιού ακόμα γοητεύουν. Στο φεστιβάλ των Καννών πρόσφατα προβλήθηκε ένα ντοκιμαντέρ που λέγεται «Τhe mats» και θέμα του είναι εκείνο το παιχνίδι. Παρότι φορτισμένο και εξαιτίας του τότε πολέμου των Φωκλαντ πρόκειται για ένα μόνο κεφάλαιο στην ατελείωτη ιστορία των αναμετρήσεων της Αγγλίας με την Αργεντινή – το πιο δυνατό σε μια αναμέτρηση που ξεχωρίζει πάντα γιατί έχει μια κολασμένη ομορφιά. Το είδος της ομορφιάς που έχουν οι ιστορίες με ήρωες που ισορροπούν ανάμεσα στην αποθέωση και στο ανάθεμα. Και που αν σου αρέσουν, έτσι σκληρές όπως είναι θα πρεπει να πας στην κόλαση όπως όλοι όσοι χαίρονται με τον ανθρώπινο πόνο και τα μεγάλα βάσανα. 

Υπερβολές και απλοποιήσεις

Το Αργεντινή - Αγγλία θεωρείται ένα είδος πολέμου των δύο κόσμων. Από τη μία είναι η Αργεντινή, σύμβολο μιας λατινοαμερικανικής αλητείας και από την άλλη Αγγλία σύμβολο του ευρωπαϊκού καθωσπρεπισμού. Όλα αυτά βέβαια είναι υπερβολές, ειδικά σήμερα που οι μισοί Αργεντινοί παίζουν στην Πρέμιερ λιγκ. Αλλά ο κόσμος αγαπάει τις υπερβολές όσο και τις απλοποιήσεις. 

Η Αργεντινή ακόμα και σήμερα στην εποχή του υπερεπαγγελματισμού είναι η χώρα που παράγει χαρισματικά πιτσιρίκια που ξεχωρίζουν γιατί καίει το αίμα τους και έρχονται στην Ευρώπη για να την κατακτήσουν παλεύοντας. Στο λαϊκό υποσυνείδητο η Αργεντινή δεν βγάζει καλλιτέχνες αλλά μαχητές - για την ακρίβεια αρτίστες πολεμιστές. Την ίδια στιγμή οι Αγγλοι είναι πάντοτε οι ιεραπόστολοι στην έμπνευση των οποίων το  ποδόσφαιρο χρωστά την ύπαρξή του, αλλά κι αυτοί που περισσότερο από όλους τους άλλους φροντίζουν σήμερα να παραμείνει ένα είδος θρησκείας που κυριαρχεί παγκόσμια. Η Πρέμιερ λιγκ είναι Μέκκα και Μεδίνα μαζί, ιερή και glamorous. Και η ομάδα της παίζει με τα μάτια όλων πάνω της γιατί εκπροσωπεί το πρωτάθλημα που όλοι θα ήθελαν στην πατρίδα τους. Η Αγγλία δεν είναι πατρίδα του ποδοσφαίρου απλά: είναι κάτι περισσότερο.    

Η καλύτερη αρχή

Το ματς της Αργεντινής με την Αγγλία είναι πάντα η αναμέτρηση τον αντικομφορμιστών με τους θεματοφύλακες των παραδόσεων. Επί της ουσίας όταν το 1966 ο Σερ Αλφ Ράμσεϊ απαγόρευσε στους παίκτες του να αλλάξουν φανέλες με την Αργεντινή μετά τη νίκη τους με 1-0 λέγοντας ότι «δεν υπάρχει λόγος οι παίκτες του να αποχαιρετήσουν από τη διοργάνωση αυτά τα ζώα» άναψε ένα φιτίλι που δεν έσβησε ποτέ. Η κατηγορία ήταν ότι η Αργεντινή ήταν πολύ σκληρή – και ήταν μάλλον υπερβολική από έναν προπονητή που είχε παίκτη τον Νομπι Στάιλς που μπορούσε με ένα δολοφονικό τάκλιν να κόψει την μπάλα στον οποιονδήποτε. Με τέτοια αρχή στις αναμετρήσεις των δύο ό,τι ακολούθησε είναι απολύτως φυσιολογικό. Κάθε συνάντησή τους δημιουργούσε ιστορία και μυθολογία συγχρόνως.

Το απόλυτο παράδοξο

Τα παιχνίδια της Αργεντινής με την Αγγλία  είναι δράματα γιατί δεν έχει σημασία μόνο το τελικό τους αποτέλεσμα αλλά και οι πρωταγωνιστές που χάρη σε αυτά προκύπτουν. Το 1986 πρωταγωνιστής ήταν ο Μαραντόνα: ο Λίνεκερ και οι συμπαίκτες του πήραν το ρόλο όσων ο Ντιέγκο κορόιδεψε. Ενώ θα έπρεπε ως θύματα μιας πρωτοφανούς αδικίας να έχουν τη συμπάθεια του κόσμου, έμοιαζαν κομπάρσοι και τιμωρημένοι: αυτό είναι το απόλυτο παράδοξο του μεγάλου αυτού παιχνιδιού το οποίο αν έλειπε από την τεράστια καριέρα του Ντιέγκο θα την έκανε λιγότερο λαμπρή κι ας μην κρίθηκε σε αυτό τίποτα. Αλλά και τα υπόλοιπα ματς μεταξύ των δύο στο Παγκόσμιο Κύπελλο δεν ήταν λιγότερο δραματικά και ας μην χαρακτηρίστηκαν από θεϊκές παρεμβάσεις.

Οι καιροί του Μπέκαμ

Το 1998 ο Μπέκαμ αποβλήθηκε και έγινε το αποπαίδι όλης της Αγγλίας. Στις παμπ κρεμούσαν το πόστερ του και του πετούσαν βελάκια. Είχε αποβληθεί στο ματς που όλοι περίμεναν για μια μία νίκη εκδίκηση για όσα συνέβησαν το 1986 και η αποβολή του δεν έδωσε στο γκολ του Οουεν την διάσταση που του άξιζε. Η Αγγλία απλά άντεξε με 10 παίκτες αλλά έχασε στα πέναλτι και έφυγε νωρίς απ’ τη διοργάνωση. Μια εκδίκηση για όλα αυτά την πήρε το 2002 πάλι με πρωταγωνιστή τον Μπέκαμ. Μ’ ένα δικό του πέναλτι η Αγγλία κέρδισε την Αργεντινή στη φάση των ομίλων και απέκλεισε τον Μπατιστούτα και τους υπόλοιπους στη φάση των ομίλων. Ηταν σκληρό γιατί εκείνη η ομάδα της Αργεντινής είχε πάει στην Κορέα για να διεκδικήσει το τρόπαιο και δεν της έλειπε σχεδόν τίποτα. Οι Αγγλοι το πανηγύρισαν με την ψυχή τους, ο Σβέν Γκόραν Ερικσον έγινε ο «Σβένις» ένας εθνικός ήρωας. Αλλά δεν πρόσεξαν ότι στον επόμενο γύρο τους περίμεναν οι Βραζιλιάνοι που με το Ροναλντίνιο, τον Ρονάλντο και το Ριβάλντο τους έστειλαν σπίτι λίγες μέρες μετά την Αργεντινή: το τέλος σε εκείνο το τουρνουά δεν το λες και επιτυχία.

Απόψε υπάρχει ο Μέσι που σε έξι παγκόσμια κύπελλα που έχει πάρει μέρος δεν έχει αντιμετωπίσει ποτέ τους Αγγλους. Υπάρχουν όμως και ο Μπέλινγκχαμ και ο Χάρι Κέιν που μοιάζουν ικανοί να οδηγήσουν την Αγγλία στην κατάκτηση του μεγάλου τροπαίου για πρώτη φορά μετά από το 1966. Περιμένουμε νομίζω όλοι να δούμε ποιος θα είναι αυτή τη φορά πρωταγωνιστής. Αυτή τη φορά δεν χρειάζονται πριν το ματς αναφορές στην τακτική, στις αδυναμίες, στις αρετές, στους προπονητές: αυτά είναι για να τα πούμε μετά. Απόψε αναζητούμε ποιος θα έχει το ρόλο του σωτήρα και ποιος του μοιραίου. Τρίτος ρόλος στο Αργεντινή - Αγγλία δεν υπάρχει.