Η δεύτερη μέρα του μουντιάλ θα προκαλέσει κατάθλιψη στους Ιταλούς. Ο λόγος είναι απλός. Στο πρόγραμμα υπάρχει ένα ματς ανάμεσα στον Καναδά και στην Βοσνία στις 22.00μμ: αν οι Ιταλοί είχαν προκριθεί θα βρίσκονταν στη θέση των Βόσνιων και θα έκαναν απόψε ντεμπούτο – θα ήταν μάλιστα σε ένα μάλλον βατό όμιλο που τον συμπληρώνουν η Ελβετία και το Κατάρ που θα αγωνιστούν μεθαύριο. Απόψε τα χαράματα, στις 4.00 πμ, στο δεύτερο ματς της ημέρας θα έχουμε μια άλλη πρεμιέρα γηπεδούχων: οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την Παραγουάη. Η FIFA ήθελε τις δυο πρώτες μέρες να δούμε και τους τρεις γηπεδούχους – φυσικά και τις γιορτές που έχουν ετοιμάσει.  

Ο Ντέιβις και ο Ντέιβιντ

Ο Καναδάς δεν έχει κερδίσει ποτέ σε παιγνίδι του στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου - ούτε καν έχει φέρει ισοπαλία. Αυτή φαίνεται να είναι η ιδανική στιγμή για να σπάσει αυτή η κατάρα. Η ομάδα που έχει στη διάθεσή του ο κόουτς Τζέσε Μαρς, που έχει δουλέψει στον όμιλο της Ρεντ Μπουλ και στο MLS, είναι αναμφίβολα η ισχυρότερη στην ιστορία του Καναδά. Μεταξύ των καλύτερων υπάρχουν ο Αλφόνσο Ντέιβις της Μπάγερν Μονάχου και ο Τάτζον Μπιουκάναν της Βιγιαρελάλ στα άκρα, ο Ισμαήλ Κονέ της Λος Αντζελες FC και ο Στήβεν Εουστάκιο της Σασουόλο στη μεσαία γραμμή και ένα δυναμικό δίδυμο αποτελούμενο  από τους Κάιλ Λάριν (Σαουθάμπτον) και Τζόναθαν Ντέιβιντ (Γιουβέντους)  στην επίθεση. O Καναδάς έχει μια ομάδα γεμάτη από παίκτες που αγωνίζονται στα ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και δείχνει να έχει την δυνατότητα όχι απλά να πετύχει την πρώτη του νίκη αλλά και να προχωρήσει στον επόμενο γύρο. Ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι πολλοί από τους καλύτερους έρχονται από πολύ κακές χρονιές.

Ο Ντέιβις στην Γερμανία έχασε μήνες εξαιτίας τραυματισμών. Ο Ντέιβιντ στη Γιούβε έζησε μια εφιαλτική χρονιά γεμάτη προβλήματα. Ο Μπομπίτο στην Νις άρχισε να μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία από πέρυσι τον Δεκέμβριο: το ίδιο κι ο Αλφι Τζόουνς στην Μίντλεσμπρο. Ο Μαρς αγαπάει το 4-4-2 που είναι και λίγο υποχρεωτικό γιατί οι κεντρικοί του αμυντικοί είναι λίγοι. Από την απόδοσή της άμυνας μάλλον θα κριθούν όλα. Ο Καναδάς δεν έδωσε προκριματικά και στα φιλικά προετοιμασίας είχε καλές και λιγότερο καλές στιγμές. Η άμυνα λειτούργησε απέναντι σε ομάδες όπως η Βενεζουέλα, ο Ισημερινός, η Γουατεμάλα, το Ουζμπεκιστάν. Η επίθεση όχι όμως τόσο θεαματικά.  

Τα παιδιά του Μπαρμπαρετς

Αντίθετα η Βοσνία δεν έδωσε μόνο προκριματικά, αλλά και μπαράζ: σε αυτά απέκλεισε πρώτα τους Ουαλούς και μετά τους Ιταλούς στη Ζένιτσα γράφοντας ιστορία. Αυτή θα είναι η πρώτη εμφάνιση των Βόσνιων σε Παγκόσμιο Κύπελλο από το 2014. Εκείνη, ωστόσο, η Βοσνία είχε αγωνιστεί στην Βραζιλία ήταν μια καταπληκτική ομάδα: ετούτη εδώ είναι μια ομάδα, όχι τόσο ποιοτική αλλά πολύ πιο μαχητική και με ένα σοφό προπονητή, τον Σεργκέι Μπαρμπάρετς που αλλάζει σχήματα σαν πουκάμισα και είναι μεγάλος εμψυχωτής. Μόνο δύο παίκτες υπάρχουν από την ομάδα που κέρδισε την Αργεντινή το 2014, (εκείνη είναι η μοναδική νίκη της Βοσνίας στο Παγκόσμιο Κύπελλο) ο ένας φυσικά είναι ο Τζέκο, ο άλλος ο Σιαντ Κολάσινατς. Γύρω τους υπάρχει μια πληθώρα καλών στρατιωτών, όπως ο Ταμπάκοβιτς και ο Κάτιτς, αλλά και ιδιαίτερα ταλαντούχοι νεαροί όπως ο Ταρίκ Μουχαρέμοβιτς, ο Μπαϊρακτάρεβιτς και ο Κερίμ Αλαϊμπέγκοβιτς – κανείς τους δεν είναι πιο μεγάλος από 23 ετών.

Η Βοσνία είναι σίγουρα μια ομάδα περιορισμένων δυνατοτήτων τουλάχιστον σε σύγκριση με την Ελβετία και είναι πολύ αμφίβολο αν είναι καλύτερη από τον Καναδά – θα το δούμε απόψε. Αλλά έχει νεαρούς εξελίξιμους παίκτες και είναι σίγουρα επιτυχημένη γιατί κατάφερε να προκριθεί κι αυτό μπορεί να την κάνει ακόμα πιο επικίνδυνη: ή θα αποτύχει θεαματικά ή θα μας εκπλήξει. Είναι δεδομένο ότι θα δώσει τρεις τελικούς και αν σε αυτούς δείξει την μαχητικότητα που είχε δείξει το βράδυ που απέκλεισε τους Ιταλούς στην Ζένιτσα  όλοι μα όλοι θα ζοριστούν μαζί της. Εχει βέβαια ένα επιπλέον πρόβλημα: τις μετακινήσεις. Ηδη έγινε γνωστό ότι η Βοσνία θα ταξιδέψει πιο πολύ από όλους στην πρώτη φάση. Εχει έδρα την Γιούτα, θα πάει απόψε να δώσει πρώτο ματς στο Τορόντο με τον Καναδά, το δεύτερο το δίνει με την Ελβετία στο Λος Αντζελες και το τρίτο με το Κατάρ στο Σιάτλ: συνολικά οι Βόσνιοι θα διασχίζουν 7,5 χιλιάδες μίλια με αεροπλάνα. Αλλά αυτό μπορεί να είναι πρόβλημα στο τέλος της διαδρομής όχι απόψε. Απόψε το γεγονός ότι ο γηπεδούχος Καναδάς δεν θα υποστεί σε μια ανάλογη ταλαιπωρία δεν θα φανεί καθόλου.  

Οι Αμερικάνοι και ο Ποκετίνο

Πιο ενδιαφέρον μου μοιάζει το ματς που θα δούμε ξημερώματα ανάμεσα στις ΗΠΑ και στην Παραγουάη. Η ΗΠΑ κατεβαίνουν με προπονητή τον Ποκετίνο. Η αμερικανική ομοσπονδία έψαχνε έναν προπονητή διεθνούς κύρους, ικανό να μεταμορφώσει την ομάδα και να της δώσει νοοτροπία που θα φέρει μια διάκριση που οι ΗΠΑ ψάχνουν χρόνια. Αλλά ένας προπονητής δεν μπορεί να κάνει τα πάντα κι επιπλέον ένας προπονητής με μεγάλο βιογραφικό μπορεί να πάρει κι αποφάσεις που να σηκώσουν συζητήσεις. Για τον Ποκετίνο δεν υπήρξε μήνας του μέλιτος. Η απώλεια του Gold Cup από το Μεξικό πέρυσι το καλοκαίρι έβαλε και τον κόουτς στην ανάγκη άμυνας απέναντι σε κριτικές: στην Αμερική έχουν πλέον ανακαλύψει όλες τις πτυχές του ποδοσφαίρου δηλαδή και την γκρίνια για αποτυχίες. Η απόφασή του κόουτς να αποκλείσει τότε παίκτες που αγωνίζονται στην Ευρώπη (ΜακΚένι, Γουέα, Τζίο Ρέινα και Αντονί Ρόμπινσον) για να δει κάποιους νεότερους φάνηκε ακατανόητη ακριβώς επειδή το τρόπαιο χάθηκε.

Σήκωσαν συζητήσεις και τώρα οι τελικές του κλήσεις. Κόπηκε ο Τάνερ Τέσμαν πχ της Λυών, που έμοιαζε σίγουρος στη μεσαία γραμμή δίπλα στον Τάιλερ Άνταμς ενώ και η απώλεια του Τζόνι Καρντόσο της Ατλέτικο Μαδρίτης, που θα χάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο λόγω τραυματισμού χάλασε λίγο το κλίμα. Κυρίως οι Αμερικάνοι αναρωτιούνται αν ο Πούλισιτς μπορεί να είναι ο ηγέτης της ομάδας.  Ο επιθετικός της Μίλαν επέλεξε να μην αγωνιστεί στο Gold Cup το περασμένο καλοκαίρι, μολονότι αυτόν ο Ποκετίνο τον ήθελε αφού έχει σχεδιάσει την επίθεση της ομάδας του γύρω του: τον Πούλισιτς τον κατέκρινε για την απόφασή του ακόμη και ο θρύλος Λάντον Ντόνοβαν. Οι Αμερικάνοι έχουν καλό υλικό, μικρό όμως δέσιμο αυτή την φορά: όσο πιο πολλά παιγνίδια δώσουν τόσο καλύτεροι θα γίνουν, αλλά η αρχή μου μοιάζει λίγο δύσκολη. Ο Ποκετίνο είναι υπεραισιόδοξος πάντως: όταν τον ρωτάνε ποιος θα κερδίσει το μουντιάλ απαντάει «γιατί όχι εμείς;»  

Χωρίς τον Ενκίζο

Την Παραγουάη την είδαμε και στο φιλικό με την Εθνική μας. Δεν εντυπωσιάζει, αλλά ξέρει να κερδίζει 1-0 ως καλή πειθαρχημένη λατινοαμερικάνικη ομάδα. Έχει όμως προβλήματα τα οποία ή θα την σκληρύνουν ή θα την λυγίσουν. Οι κυνηγοί της πχ δεν είναι στα καλύτερά τους. Ο Αντόνιο Σανάμπρια υποβιβάστηκε με την Κρεμονέζε. Ο Χούλιο Ενκίζο που στα 22 του είναι είδωλο στην Στρασμπούρ έχασε το μουντιάλ εξαιτίας τραυματισμού στο φιλικό με την Νικαράγουα. Η Παραγουάη δεν έχει μεγάλο πάγκο κι έχει ένα προπονητή – φιλόσοφο: ο Αργεντινός Αλφάρο χρησιμοποιεί ρήσεις του Μπόρχες και του Γκαλεάνο – κατά τα άλλα παίζει άμυνα. Δεν θα πάει πολύ μακριά νομίζω. Αλλά για να χαλάσει μια πρεμιέρα γηπεδούχου παίζοντας και με τα νεύρα των Αμερικάνων την έχω ικανή: οι Αμερικάνοι πρέπει να δείξουν προσοχή. Αν θέλουν να κερδίσουν τον όμιλο πρέπει να αρχίσουν με νίκη. Αλλά δεν είναι απλή υπόθεση τίποτα.