Αργησα πιο πολύ από ποτέ να σας κάνω τις υποδείξεις μου για βιβλία γιατί περνάω ένα παράξενο καλοκαίρι στο οποίο δεν αισθάνομαι πολύ να κάνω υποδείξεις. Παρόλα αυτά επειδή πολλοί φίλοι μου ζητάνε με dm και mail τι προτείνω θα πω δέκα βιβλία που έχουν περάσει από τα χέρια μου πρόσφατα και που προσφέρονται για το καλοκαίρι. Δεν είναι όλα αστυνομικά γιατί η Τέχνη δεν είναι στα καλύτερά της τελευταία. Αλλά το σημαντικό είναι πως πρόκειται για βιβλία που διαβάζονται χωρίς κόπο.
Εχουμε και λέμε.
- «Ανατομία ενός εγκλήματος» της Τζο Μάρει, εκδόσεις Μινωας. Στη σειρά βιβλία που γράφονται για να γίνουν όχι απλά ταινίες, αλλά σειρές με κάμποσα επεισόδια, η Αμερικάνα συγγραφέας μας δίνει ένα ωραίο θρίλερ με ανατροπές και κυρίως με χαρακτήρες. Στο επίκεντρό του η προσπάθεια μια δικηγόρου να αθωώσει ένα κατηγορούμενο που μοιάζει να μην θέλει να αθωωθεί. Με τον νεκρό της ιστορίας, ένα δικαστή, κομμάτι να την στοιχειώνει, η ιστορία που ξεκινά σαν δικαστικό δράμα, εξελίσσεται σε κάτι πιο ενδιαφέρον. Και ναι θα γίνει ωραία σειρά.
- «Το μυστικό των μυστικών», του Νταν Μπράουν, εκδόσεις Ψυχογιός. Είχα παρατήσει τον Νταν Μπράουν στην περιπέτεια του ήρωά του στην Ισπανία. Είχα βαρεθεί στην σταθερά επαναλαμβανόμενη πλοκή των βιβλίων του στα οποία ο καθηγητής Λάγκτον, πάντα περιτριγυρισμένος από γυναίκες που εκτιμούν κυρίως το μυαλό (δηλαδή κάτι σπανιότερο κι από τις ιστορίες του…) τα βάζει με κακούς που είναι αδίστακτοι, τα καταφέρνει πάντα γιατί λύνει γρίφους κτλ. Αλλά άλλο κάτι να το βαριέσαι κι άλλο να το κόβεις. Παρά τους δισταγμούς μου, εξαιτίας και κάποιων υπερβολών με τις οποίες η ιστορία ξεκινά, έπεσα με τα μούτρα. Και θέλω πολύ να πάω στην Πράγα.
- «Λίβανος» του Δημήτρη Κούρκουλα, εκδόσεις Ματαίχμιο. Δεν πρέπει να υπάρχει πιο περίπλοκη αλλά και βασανισμένη χώρα από τον Λίβανο τον οποίο ο Κούρκουλας γνωρίζει πολύ καλά γιατί τον έχει αγαπήσει: τίποτα δεν αγαπάμε πιο πολύ από κάτι στο οποίο αφιερώνουμε όλη την προσοχή μας. Το βιβλίο είναι μικρό, αλλά κάθε κεφάλαιο του είναι ένα μάθημα γεωπολιτικής – ίσως και κάτι παραπάνω. Είναι μια χώρα με 15ετή εμφύλιο, με 18 αναγνωρισμένες θρησκείες, με νόμους που επιτρέπουν «τον γάμο για προσωρινή απόλαυση», με κουζίνα στην οποία κατανοείς την παραξενιά της χώρας. Ένα βιβλίο μόλις 160 απολαυστικών σελίδων.
- «Το βιβλιοπωλείο με τις μαύρες γάτες» του Πιερτζιόρτζιο Πούλιξι, εκδόσεις Μεταίχμιο. Βρισκόμαστε στο Κάλιαρι. Ο Μάρτσιο Μοντεκρίστο ανοίγει ένα μικρό βιβλιοπωλείο και υιοθετεί δυο μαύρες που περνούν από εκεί συχνά. Τους δίνει τα ονόματα Πουαρώ και Μις Μάρμπλ. Οι γάτες και η αγάπη για τα αστυνομικά γίνονται αιτία για να δημιουργηθεί εκεί μια λέσχη φίλων των αστυνομικών που αυτοαποκαλούνται «οι ντετέκτιβ της Τρίτης». Και σύντομα αναλαμβάνουν να λύσει ένα έγκλημα που για την τοπική αστυνομία είναι χαμένη υπόθεση. Ναι όλα θυμίζουν την σειρά του Ρίτσαρντ Οσμαν «η λέσχη φίλων της Πέμπτης». Αλλά η μεσογειακή γραφή του Πούλιξι, με την ειρωνεία και το χιούμορ της, τα κάνει όλα καλύτερα.
- «13» του Χρήστου Χωμενίδη, εκδόσεις Πατάκη. Σκεφτείτε ότι μπορείτε να πάτε με ένα μαγικό τρόπο πίσω τον καιρό που ήσασταν 13 χρονών και να δείτε τον εαυτό σας από απόσταση μεν, με τρυφερότητα δε. Αυτό κάνει αυτή τη φορά ο Χωμ Χωμ. Γράφοντας μια ιστορία ενηλικίωσης, που βασίζεται όμως σε ένα αληθινά δραματικό περιστατικό κι όχι στην ανακάλυψη του έρωτα όπως συμβαίνει στις συνήθως βαρετά αυτάρεσκες ταινίες των Ελλήνων σκηνοθετών. Εδώ ο συγγραφέας σε παίρνει από το χέρι, σε πάει μια βόλτα στις ομορφιές και τις παραξενιές της δεκαετίας του ΄70 και σε κάνει να ζηλεύεις.
- «Χωρίς πατρίδα και θεό. Ελ Σιντ ή μια ιστορία συνόρων» του Αρθούρ Περέθ Ρεβερτέ, εκδόσεις Πατάκη. Ισως κάτι έχετε ακούσει για τον Ελ Σιντ, ατρόμητο πολεμιστή και μεγάλο εμψυχωτή. Αλλά αποκλείεται να έχετε γνώση της πολυπλοκότητάς του και της γοητείας του. Ο Ρεβερτέ είναι μεγάλος συγγραφέας – ίσως ο καλύτερος Ισπανός της εποχής του. Η συνάντησή του με ένα πρόσωπο πραγματικό και σχεδόν μυθολογικό συγχρόνως δημιουργεί ένα συναρπαστικό βιβλίο που δεν μπορείς ποτέ να καταλάβεις αν είναι μυθιστόρημα, ιστορική αφήγηση, δοκίμιο με παραδείγματα ή απλά ένας συναρπαστικός προβληματισμός για το τι είναι η αφοσίωση, η εξουσία, η ευθύνη.
- «Η υπόθεση της Αλάσκα Σάντερς» του Ζοέλ Ντίκερ, εκδόσεις Πατάκη. Μια υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου (από τις πολλές που δεν κράτησα) ήταν να μην διαβάσω άλλο βιβλίο του Ζοέλ Ντίκερ: την έδωσα πριν τρία χρόνια σχεδόν απογοητευμένος από το .. Αλλά όλη την προηγούμενη χρονιά όποιος είχε μυηθεί εξαιτίας μου στην Τέχνη του Ελβετού με ρώταγε αν διάβασα την «Αλάσκα Σάντερς». Κι ευτυχώς άφησα στην άκρη τους ανόητους όρκους μου και της αφοσιώθηκα. Πλοκή πυκνή, ανατροπές υπέροχες κι όλη η παλιά φρεσκάδα στην αφήγηση. Και επιστρέφει κι ο Μάρκους Γκόλντµαν, παλιός αγαπημένος ήρωας της εµβληµατικής «Υπόθεσης Χάρρυ Κέµπερτ» που παραμένει ένα από τα ωραιότερα αστυνομικά των είκοσι τελευταίων χρόνων.
- «Πως να σκοτώσεις την οικογένεια σου» της Μπέλα Μάκι, εκδόσεις Διόπτρα. Πρόκειται για αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος. Μια καλή κόρη, απογοητευμένη από την στάση του πατέρας της απέναντι στην μαμά της, αποφασίζει να κάνει χαμό – που λένε και οι πιτσιρικάδες. Πολύ βρετανικό, απίστευτα ειρωνικό και με τις σωστές ανατροπές, είναι παράξενο ότι δεν έχει γίνει σειρά ή ταινία, εκτός αν δεν την πήρα είδηση. Κλασικό βιβλίο παραλίας.
- «Κρυφτό» του Κρις Κάρτερ, εκδόσεις Bell. H Σαμ Στούαρτ έχει κάνει ένα συνηθισμένο λάθος: ένα κακό γάμο. Της χρειάζεται πολύ θάρρος για να καταγγείλει τον Νέλσον, τον σύζυγό της, για κακοποιητική συμπεριφορά. Κερδίζει την δίκη αλλά αυτός της δίνει μια υπόσχεση: όσο χρόνο κι αν χρειαστεί θα γυρίσει για να την εκδικηθεί – ο χρόνος ως γνωστόν περνάει γρήγορα. Όλα αυτά αποτελούν απλά το πρώτο κεφάλαιο. Το τι ακολουθεί είναι δύσκολο να το περιγράψεις. Κάποια στιγμή νιώθεις ενοχή γιατί δεν το αφήνεις από τα χέρια σου.
- «Οι Αγγελοι με τα βρόμικα πρόσωπα – η ποδοσφαιρική ιστορία της Αργεντινής του Τζόναθαν Γουίλσον, εκδόσεις MVPublocation. Τους βλέπαμε όλο το μήνα που προηγήθηκε να παιδεύονται να κερδίσουν το παγκόσμιο κύπελλο. Κάνουμε το συνηθισμένο λάθος να νομίζουμε ότι τους ξέρουμε γιατί μας φαίνονται οι Ευρωπαίοι της Λατινικής Αμερικής ή ίσως γιατί προσαρμόζονται εύκολα στα πρωταθλήματα μας ή γιατί μπορεί οι μύθοι τους να είναι και κομμάτι δικοί μας. Ο Γουίλσον που τους αγαπάει αλλά μπορεί και να τους περιγράφει αποστασιοποιημένα εξηγεί γιατί κανείς ποτέ δεν θα τους καταλάβει. Αλλά και γιατί το ποδόσφαιρό τους είναι μια αληθινή συνύπαρξη Τέχνης και αλητείας, ομορφιάς και σκοπιμότητας, ηρωισμού και μπαγαποντιάς. Το ξέρω ότι έχετε κουραστεί από το ποδόσφαιρο μετά από ένα μουντιάλ αλλά να έχετε το ωραίο αυτό βιβλίο στα υπόψιν σας.
Καλή καλοκαιριάτικη ανάγνωση
