Ο τελικός του Μουντιάλ ανάμεσα στην Ισπανία και την Αργεντινή είναι ένα ζευγάρι που κουβαλάει πολλές πρωτιές. Πρώτη φορά θα βρεθούν οι δύο τους αντιμέτωπες στον τελικό του παγκοσμίου κυπέλλου. Πρώτη φορά θα βρεθούν αντιμέτωπες σε τελικό Μουντιάλ η πρωταθλήτρια Ευρώπης - στην προκειμένη περίπτωση η Ισπανία - και η κάτοχος του Κόπα Αμέρικα δηλαδή η Αργεντινή. Και βέβαια πρώτη φορά θα βρεθούν αντιμέτωποι ο Μέσι με τον Λαμίν Γιαμάλ. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν υπάρχουν και προηγούμενες αναμετρήσεις μεταξύ των δυο – καμία βέβαια τόσο σημαντική.

Οι δύο αυτές εθνικές ομάδες έχουν συναντηθεί συνολικά 14 φορές μέχρι σήμερα. Το  πρώτο τους ματς έγινε το 1952, με την προϊστορία να είναι μοιρασμένη. Τόσο η Ισπανία όσο και η Αργεντινή μετρούν από έξι νίκες, ενώ δύο παιχνίδια ολοκληρώθηκαν ισόπαλα, γεγονός που αποτυπώνει πόσο ανοιχτό σε οποιοδήποτε αποτέλεσμα είναι στην διάρκεια της ιστορίας το συγκεκριμένο ζευγάρι.

Πάντοτε κοιτάζω τι έχει συμβεί σε αναμετρήσεις τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο αλλά και τι έχει γίνει στο τελευταίο μεταξύ τους ματς. Σε μουντιάλ η μοναδική τους αναμέτρηση σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου πραγματοποιήθηκε το 1966 στην Αγγλία, όταν η Αργεντινή επικράτησε με 2-1 στη φάση των ομίλων, αποτέλεσμα που της έδωσε σημαντικό προβάδισμα για την πρόκριση στα προημιτελικά όπου αντιμετώπισε τους γηπεδούχους σε ένα ματς που ήταν και τότε πόλεμος – απλά αποδείχτηκε το πρώτο κεφάλαιο ενός πολέμου που δεν θα τελειώσει ποτέ.

Η πιο πρόσφατη συνάντησή των δυο είχε και το πιο εντυπωσιακό αποτέλεσμα στην ιστορία των αναμετρήσεών τους. Στις 27 Μαρτίου του 2018, η Ισπανία συνέτριψε την Αργεντινή με 6-1 σε ένα φιλικό παιχνίδι στη Μαδρίτη, πετυχαίνοντας μία από τις μεγαλύτερες νίκες της όχι μόνο απέναντι στην Αλμπισελέστε, αλλά γενικά κόντρα σε ομάδα που έχει κατακτήσει παγκόσμιο κύπελλο. Είχε πετύχει τρια γκολ ο Ισκο, πρωταγωνιστής της βραδιάς, ένα ο Ντιέγκο Κόστα και ένα Αλκάνταρα. Δεν είχε αγωνιστεί ο Λίο Μέσι.

Αλλά και οι Αργεντινοί κάτι κέρδισαν. Μετά την ήττα αυτή έδιωκαν τον κόουτς Σαμπάολι και ήρθε ο Σκαλόνι. Με τον οποίο δεν έχουν χάσει τελικό.

Το ισπανικό φλιπεράκι

Πριν ξεκινήσει ο τελικός του μουντιάλ πρέπει να πω πως σε ό,τι έχει να κάνει με το τακτικό πλάνο των δύο αντιπάλων μοιάζει ένα από τα πιο εύκολα παιχνίδια για να επισημάνει κανείς το που θα κριθούν. Οι δύο ομάδες δεν έχουν τακτικά μυστικά, έχουν πολύ συγκεκριμένες αρετές και πολύ συγκεκριμένες αδυναμίες.

Η Ισπανία φτάνει στον τελικό έχοντας κάνει το καλύτερο παιχνίδι της στον ημιτελικό. Για την ακρίβεια κόντρα στη Γαλλία αυτό που έκανε ήταν η απόλυτα σωστή εφαρμογή του γνωστού παιχνιδιού της. Δεν κέρδισε τη Γαλλία γιατί παρουσίασε κάποιου τύπου τακτική καινοτομία σε σχέση με ό,τι έκανε από την αρχή της διοργάνωσης. Έχει παίξει όλα τα παιχνίδια με τον ίδιο τρόπο αλλά απλώς σ’ αυτό το παιχνίδι η εφαρμογή του τρόπου υπήρξε σχεδόν ιδανική. Ο Ντε λα Φουέντε είναι δεδομένο ότι  θα επιδιώξει πάλι να έχει ομάδα του τον έλεγχο της μπάλας, δηλαδή τον έλεγχο της μεσαίας γραμμής.

Η Ισπανία το κάνει αυτό προσθέτοντας στους τρεις μέσους της κάποιους συγκεκριμένους παίκτες. Στο build up, δηλαδή στο χτίσιμο των επιθέσεων, συμμετέχει πάρα πολύ το κεντρικό της αμυντικό δίδυμο κυρίως o Κουμπαρσί, κι αυτός είναι ο λόγος που το να πιέσεις ψηλά την Ισπανία,  είναι δύσκολο. Από την άλλη η ίδια πιέζει περισσότερο και κυκλοφορεί και καλά τη μπάλα στην επίθεση διότι στους τρεις χαφ όταν επιτίθεται προστίθενται οι δύο ακραίοι μπακ (Ο Πόρο και ο Κουκουρέγια), ο Μπαένα και ο σέντερ φόρ που επιστρέφει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο στο παγκόσμιο κύπελλο δηλαδή ο Οργιαθάμπαλ.

Οι ακραίοι μπακ των Ισπανών δεν βοηθάνε απλά στο κατέβασμα και στην κυκλοφορία της μπάλας αλλά έχουν αποδειχτεί αληθινά όπλα. Ο Κουκουρέγια είναι πρώτος σε ασίστ και η συμμετοχή του στο επιθετικό παιχνίδι είναι από την αρχή του τουρνουά σπουδαία. Ο Πέδρο Πόρο που μόχθησε για να βρει θέση στην αρχική εντεκάδα έχει πετύχει δύο γκολ, το δεύτερο εκ των οποίων ήταν αυτό που τελείωσε το ματς με τους Γάλλους. Νομίζω ότι από τον καιρό που στη Βραζιλία έπαιζαν ο Ρομπέρτο Κάρλος και ο Καφού έχουμε να δούμε ακραίους μπακ με τόσο μεγάλη επιθετική συνεισφορά.

Αλλά προσοχή: το φλιπεράκι στην μεσαία γραμμή στήθηκε ιδανικά απέναντι στην Γαλλία που έπαιζε με δυο μόνο μέσους (τον Τσουαμενί και τον Ραμπιο). Οι μέσοι της Αργεντινή μπορεί όπως στο ματς με τους Αγγλους εύκολα να είναι τέσσερις (Παρέδες, Σιμεόνε, ΜακΚάλιστερ, Φερνάντεζ) και από τον πάγκο μπορεί να ρθουν κι άλλοι να βοηθήσουν ώστε η αγωνιστική ένταση να είναι η πρέπουσα (Γκονζάλεζ, Ντε Πολ κτλ). 

Ο Μέσι με λίγη βοήθεια τιμωρεί

Η Αργεντινή είναι κι αυτή ομάδα με ορατές δυνατότητες. Κατά τη διάρκεια του τουρνουά έχει αποδείξει πως αν της αφήσεις τη μπάλα, πιστεύοντας ότι ο 39χρονος Μέσι δεν μπορεί να προσφέρει μετά το 80΄λόγω κόπωσης ή ότι ο πάγκος της δεν είναι σπουδαίος, θα σε τιμωρήσει. Ο Μέσι όχι μόνο έχει βρει τρόπο να είναι καθοριστικός ακόμα και όταν δεν σκοράρει (το καλύτερο παιχνίδι του είναι πιθανότατα αυτό στο δεύτερο ημίχρονο με την Αγγλία) αλλά δείχνει από την αρχή του τουρνουά τη μοναδική του ικανότητα να διαβάζει την αδυναμία της άμυνας του αντιπάλου και να την τιμωρεί. Έτσι έχει υπάρξει χρήσιμος ως σέντερ φόρ (ειδικά στα ματς των ομίλων), ως «δεκάρι» κόντρα στην Αίγυπτο και την Ελβετία και ως δεξιός εξτρέμ στο ματς με τους Αγγλους το οποίο γύρισε με δύο ασίστ. Αν του κολλήσεις ένα χαφ, θα πάει δεξιά ή θα μπει στην περιοχή, αν τον αφήσεις επιδιώκοντας εναλλάξ μαρκαρίσματα μπορεί ως «δεκάρι» να κινήσει την μπάλα κάθετα. Όλα αυτά χωρίς απαραίτητα να παίξει ή να τρέξει πολύ. 

Η διαφορά των δύο

Η διαφορά των δύο ομάδων - και αυτό είναι που δίνει στην Ισπανία τον τίτλο του φαβορί - είναι ότι η Ισπανία έχει ένα δεδομένο παιχνίδι, ενώ η Αργεντινή για να δείξει τις δυνατότητές της στην επίθεση πρέπει την μπάλα να της την αφήσεις. Αυτό ήταν το λάθος που έκαναν οι Αιγύπτιοι, αλλά κυρίως οι Αγγλοι. Οι Ελβετοί υποχρεώθηκαν να της αφήσουν τη μπάλα γιατί είχαν μείνει με 10 παίκτες λόγω της βλακώδους αποβολής το ΕμΜπολό.

  Η Ισπανία είναι φαβορί και γιατί η άμυνα της έχει υπάρξει στο τουρνουά σχεδόν αλάνθαστη. Έχει δεχτεί μόνο ένα γκολ, διότι δεν έχει επιτρέψει στους αντιπάλους να κρατήσουν πολύ τη μπάλα και κυρίως να επιτεθούν όπως θα ήθελαν. Η Αργεντινή αντιθέτως είναι μια ομάδα που δέχεται γκολ, αλλά όταν δέχεται γκολ όχι μόνο δεν αποδιοργανώνεται, αλλά θυμώνει και αντιδρά. Έχει κάνει δύο προκρίσεις με ανατροπές (κόντρα στην Αίγυπτο και την Αγγλία) έχει σκοράρει κι έχει δεχτεί γκολ σε όλα τα παιχνίδια από το ξεκίνημα της φάσης των νοκ άουτ του τουρνουά.

Οποιος προηγηθεί πρώτος

Ολοι έχουν πέσει στον Γιαμάλ που έχει προβληματάκια πάλι: αν αγωνιστεί ο Ταλιαφίκο θα έχει ένα δύσκολο βράδυ. Η Ισπανία θα πάρει το κύπελλο αν γίνει ένα παιχνίδι κανονικό.  Μπορεί ωστόσο να είναι κανονικός ένας τελικός; Θυμάμαι στο Κατάρ αναρωτιόμασταν πως η άμυνα των Αργεντινών που είχε πάνω κάτω τα προβλήματα που έχει τώρα θα μπορεί να είναι αξιόπιστη απέναντι στον ΕμΠαπέ και τους υπόλοιπους. Δεν ήταν αξιόπιστη. Η Αργεντινή δέχτηκε τρία γκολ. Αλλά κέρδισε το τρόπαιο γιατί είχε κάνει μια καταπληκτική εμφάνιση στο πρώτο ημίχρονο και αυτό τελικά μέτρησε. Η εμφάνιση εκείνη δεν ήταν αποτέλεσμα στρατηγικής και τακτικής προετοιμασίας. Είχε έρθει γιατί όλοι είχαν δώσει την ψυχή τους. Οι Αργεντίνοι δεν είχαν καταφέρει να κρατήσουν το αβαντάζ γιατί η Γαλλία έκανε ένα εξίσου επιβλητικό δεύτερο ημίχρονο. Αν όμως οι Αργεντίνοι καταφέρουν να κάνουν την Κυριακή το πρώτο ημίχρονο που είχαν κάνει στο Κατάρ τέσσερα χρόνια πριν ο Μέσι θα σηκώσει το τρόπαιο. Διότι η κατά τ’ άλλα ικανότατη Ισπανία που μπορεί να κερδίσει το κύπελλο με μια εμφάνιση του τύπου «άλλη μια μέρα στη δουλειά», δεν νομίζω ότι μπορεί να γυρίσει ένα παιχνίδι αν βρεθεί πίσω στο σκορ.