Η Ατλέτικο Μαδρίτης, έξι μέρες πριν όταν και υποδέχτηκε την Αρσεναλ στον πρώτο μεταξύ τους ημιτελικό στο Τσάμπιονς λιγκ, βρέθηκε να χάνει με 0-1 από ένα πέναλτι – γκολ του Γιόκερες ωστόσο καταθέτοντας ψυχή κατάφερε να πάρει την ισοπαλία και να μείνει ζωντανή – βοήθησε και μια απόφαση του Ολλανδού διαιτητή Μάκελι που έδωσε ένα πέναλτι στην Αρσεναλ και το πήρε πίσω μετά από υπόδειξη του VAR. Αλλά απόψε η ομάδα του Σιμεόνε για να αποκλείσει τους αήττητους στην διοργάνωση Κανονιέρηδες θα χρειαστεί να κάνει πολλά περισσότερα. Και γιατί την τελευταία φορά που βρέθηκε στο Εμιρετς, τον περασμένο Οκτώβρη, έχασε με 4-0 και γιατί η ισοπαλία που έφερε χθες βράδυ η Μάντσεστερ Σίτυ με την Εβερτον στην Πρέμιερ λιγκ (3-3) θα δώσει στην αντίπαλό της φτερά. Αλλά ομολογώ πως πιο πολύ και από το ποιος απόψε θα περάσει με απασχολεί η ωραία συζήτηση περί ποδοσφαίρου που ξεκίνησε μετά τους δυο ημιτελικούς του Τσάμπιονς λιγκ. Η εικόνα του παιγνιδιού της Αρσεναλ με την Ατλέτικο ήταν τόσο διαφορετική από την εικόνα του ματς Παρί – Μπάγερν που σε όλη την Ευρώπη έγινε η ίδια συζήτηση. Πως γίνεται το ίδιο σπορ να έχει τόσο διαφορετικές εκφράσεις, που βαδίζει το σπορ και τι τελικά είναι πιο λογικό στην συνέχεια να περιμένεις. Δεν μιλάω για την έκβαση των ημιτελικών αλλά γενικότερα.    

Μια υπέροχη συνεργασία   

Επειδή όταν μιλάμε για ένα ματς ανάμεσα στην Ατλέτικο και στην Αρσεναλ μιλάμε για μάχη λεπτομερειών ας θυμίσουμε μερικές λεπτομέρειες που είδαμε στο πρώτο ματς. Η άμυνα του Αρτέτα δυσκολεύτηκε αρκετά να διαβάσει τη θέση και τις προθέσεις των δύο  επιθετικών του Σιμεόνε δηλαδή του Γκριεζμάν και του Αλβαρεζ. Οι δύο κεντρικοί αμυντικοί της Αρσεναλ, ο Γκάμπριελ και ο Σαλιμπά, συχνά παρέμεναν πολύ πίσω για να ελέγχουν τον χώρο, επιτρέποντας και στους δυο και επικίνδυνες υποδοχές και τρέξιμο με την μπάλα στα πόδια. Όταν τα στόπερ του Αρτέτα προσπαθούσαν να μαρκάρουν πιο ψηλά, έμπλεκαν από την ευελιξία και την τεχνική των επιθετικών του Σιμεόνε. Η κίνηση και η τοποθέτηση των Γκριεζμάν και Άλβαρεζ ευνόησαν και το παιγνίδι της Ατλέτικο στα πλάγια. Η τακτική πρόθεση του Σιμεόνε ήταν να γεμίσει τον άξονα, προσπαθώντας να τραβήξει τους δύο πλάγιους αμυντικούς της Αρσεναλ κοντά στους κεντρικούς αμυντικούς ώστε να επιτεθούν στον χώρο από τα πλάγια ο Λούκμαν και ο Σιμεόνε (αλλά κι Γιορέντε στο δεύτερο ημίχρονο). Ο Γουάιτ και ο Ινκάπια, χρειάστηκε να υποστηρίζουν τους Σαλίμπα και Γκάμπριελ – η τετράδα της άμυνας της Αρσεναλ έμεινε κοντά - κι αυτό στο δεύτερο ημίχρονο ο Λουκμαν το εκμεταλλεύτηκε πολύ.

Κλειδί ένας αριστερός μπακ

Ένα άλλο κλειδί για την επιθετική λειτουργία της Ατλέτικο Μαδρίτης ήταν η συνεχής και υποδειγματική κάλυψη του Ρουτζέρι  στον Λούκμαν, ο οποίος στο κομμάτι ασύμμετρο  4-4-2 της Ατλέτικο Μαδρίτης, έκοβε πολύ προς την περιοχή παίρνοντας μαζί του τον Γουάιτ. Χωρίς την υποστήριξη των κεντρικών αμυντικών, οι οποίοι έμεναν στο κέντρο της περιοχής περιμένοντας, ο Γουάιτ συχνά αναγκαζόταν να αντιμετωπίζει μόνος του το δίδυμο Λούκμαν-Ρουτζέρι. Πιστέψτε το ή όχι, η στατιστική λέει ότι ο αριστερός μπακ Ρουτζέρι ήταν ο παίκτης με τις περισσότερες επαφές με την μπάλα, ενώ από τέσσερις δικές του πρωτοβουλίες δημιουργήθηκαν φάσεις. Ολο αυτό το έκανε παίζοντας την πλευρά κατά βάση μόνος του. Το συνολικό παιγνίδι του είναι υποδειγματικό για ματς ακραίου μπακ: θεωρητικά, χωρίς τις επιστροφές του Λουκμαν που έπαιζε επί της ουσίας δεύτερος κυνηγός, θα πρεπε να υποφέρει από τους Εντεγκααρντ και Μαντουάκε που έβγαιναν από την μεριά του: δεν συνέβη ποτέ. Μάλιστα και οι δυο αυτοί παίκτες της Αρσεναλ έγιναν αλλαγή γιατί δεν είχαν καμία απολύτως επίδραση στο παιγνίδι.     

Οι θεαματικές αλλαγές  

Στις λεπτομέρειες του πρώτου ματς να προσθέσουμε και τις παρεμβάσεις του Αρτέτα στην επανάληψη. Μετά το πρώτο μισό του δεύτερου ημιχρόνου, η Αρσεναλ βρήκε την χαμένη της ισορροπία, εν μέρει χάρη στις αλλαγές του Αρτέτα. Έχοντας αντικαταστήσει τον Έντεγκααρντ με τον Έζε, ο προπονητής ρίσκαρε την πιθανότητα να γίνει ακόμα πιο δύσκολη η κατοχή μπάλας από την ομάδα του, για να  πάρει κάτι από την ποιότητα του Έζε που ξέρει να κινείται ανάμεσα στις γραμμές και μπορεί να κάνει ατομικές ενέργειες: δεν τον χρησιμοποίησε μάλιστα ως εξτρέμ αλλά σε ένα ρόλο πιο ελεύθερο . Οι αναγνώσεις της άμυνας της Ατλέτικο Μαδρίτης έγιναν έτσι πιο περίπλοκες. Η φρεσκάδα και η κινητικότητα των Τροσάρ και Γκαμπριέλ Ζεσούς επέτρεψε επίσης στην Άρσεναλ να ανεβεί στο γήπεδο και να ελέγξει το ματς στο τέλος έστω χωρίς να κάνει μεγάλες φάσεις: η Ατλέτικο γύρισε πίσω και αυτό αρκούσε για να σταματήσει η πίεση στην άμυνα της Αρσεναλ που για είκοσι λεπτά υπέφερε. Το πρώτο σουτ της Άρσεναλ στο δεύτερο ημίχρονο ήρθε πέντε λεπτά πριν από το τέλος του ματς, αλλά ήταν το προοίμιο για τέσσερα (!) διαδοχικά σουτ από τους παίκτες του Αρτέτα, με τον πιο επικίνδυνο να είναι του Μοσκέρα, μετά από μια ωραία πρωτοβουλία του Έζε. Η εικόνα του ματς στο τέλος άλλαξε εντελώς χάρη σε μια προπονητική παρέμβαση: δεν το βλέπεις συχνά.   

Πιθανότατα όλα θα ναι αλλιώς

Η Ατλέτικο Μαδρίτης φάνηκε ευχαριστημένη στο τέλος του προηγούμενου ματς. Δεν θα έπρεπε να είναι. Με μια λιγότερο παθητική προσέγγιση από την αρχή του αγώνα πιθανότατα θα είχε απόψε ένα αποτέλεσμα νικηφόρο για να το υπερασπιστεί. Κι απόψε τα όπλα της στην επίθεση είναι ίδια: η ωραία συνύπαρξη των Γκριεζμάν και Άλβαρεζ φαίνεται  ικανή για να ζορίσει την άμυνα του Αρτέτα, αλλά αυτή την  φορά η Αρσεναλ θα είναι πιο προετοιμασμένη. Από την άλλη η Ατλέτικο απόψε θα δεχτεί το είδος της πίεσης που δεν δέχτηκε στο πρώτο ματς. Λογικά απόψε ο Ατρέτα θα ποντάρει στην ποιότητα του Έζε και στην υποστήριξη του Γιόκερες από την αρχή. Εξι μέρες πριν κι αυτός είχε κυρίως το μυαλό του στην άμυνα. Η απόφαση του πχ να χρησιμοποιηθεί ο Ράις ως κόφτης που έμοιαζε με στόπερ μπροστά από τα στόπερ στέρησε από την Άρσεναλ τον επιθετικό του δυναμισμό. Αποψε περιμένω να τον δω δίπλα στον Θουμπιμέντι: η Αρσεναλ δεν έχει απόψε κανένα κέρδος να περιμένει: πρέπει να είναι πιο παραγωγική για να είναι και αποτελεσματική. Και το ό,τι αγκαλιάζει πια το πρωτάθλημα Αγγλίας θα την κάνει και ψυχολογικά πιο δυνατή – κι αυτό λεπτομέρεια είναι.

Αλλά μπορούν στο ποδόσφαιρο οι λεπτομέρειες να κάνουν ένα ματς αληθινά ενδιαφέρον; Ποιος τις κατανοεί; Και ποιος μπορεί να στηθεί να δει ένα ματς έχοντας αυτές στο μυαλό τους αν δεν είναι οπαδός των ομάδων;    

Φαντασίωση και πραγματικότητα  

Μια εβδομάδα πριν μετά την φρενίτιδα του ρυθμού και το ανεξέλεγκτο ποδόσφαιρο της Παρί Σεν Ζερμέν και της Μπάγερν, είδαμε ένα ματς  στον οποίο, παρά την υποτιθέμενη μεγαλύτερη εστίαση στην άμυνα, υπήρχαν περισσότερα σουτ εντός εστίας από ό,τι στο Παρίσι (29 στη Μαδρίτη, 22 εκεί). Αυτό το αντιφατικό στατιστικό στοιχείο, ωστόσο, μας λέει ότι το ποδόσφαιρο, σε όλες τις πτυχές του, από τη φύση του προσφέρει συχνά άπειρες αναγνώσεις και μπορεί να ερμηνευτεί με αμέτρητα διαφορετικούς τρόπους. Η ότι απλά η στατιστική είναι ένας εύσχημος τρόπος για να λες ψέματα. Παραθέτω το παράδοξο αυτό στοιχείο για να γίνει κατανοητό ότι τα γκολ και όχι οι τελικές (ή ακόμα και οι ευκαιρίες) είναι αυτά που καθιστούν ένα ματς θεαματικό: ο ποδοσφαιρόφιλος χαίρεται με την δική τους προσμονή. Από την άλλη η εικόνα του ημιτελικού του ματς Ατλέτικο – Αρσεναλ ήταν πιο εικόνα ημιτελικού Τσάμπιονς λιγκ από την αντίστοιχη στο Παρί – Μπάγερν. Κάτι στο βάθος του μυαλού μου λέει πως καλούμαστε τελικά να διαλέξουμε μεταξύ μιας ρεαλιστικής πραγματικότητας (Ατλέτικο – Αρσεναλ) και μια φαντασίωσης (Παρί – Μπάγερν). Οπότε ναι το ζήτημα είναι κομμάτι ιδεολογικό. Υπάρχουν πάντα αυτοί που θέλουν στην εξουσία την φαντασία – συγνώμη την φαντασίωση. Αλλά η πραγματικότητα έχει κι αυτή την γοητεία της…