Η δύσκολη επόμενη μέρα

Η δύσκολη επόμενη μέρα

H UEFA αποφάσισε μετά από τηλεδιάσκεψη των μελών της με τους αντιπροσώπους της ECA, της FIFA, της CONMEBOL και του συνδικάτου των ποδοσφαιριστών την αναβολή του Euro του 2020 για ένα χρόνο. «Θα ήταν λάθος μας να προσπαθούσαμε να κάνουμε τη διοργάνωση σε άδεια γήπεδα. Δεν γίνεται να ζητάμε από την  Ευρώπη να γιορτάσει για το ποδόσφαιρό της, ενώ πλήττεται. Θα κάνουμε όλοι ένα χρόνο υπομονή και θα διοργανώσουμε το καλοκαίρι του 2021 μια πιο μεγάλη γιορτή» είπε ο πρόεδρός της UEFA κ. Αλεξάντερ Τσέφεριν. Αλλά εγώ θα σας πω μερικά πράγματα που προέκυψαν χάρη στην τηλεδιάσκεψη και δεν είναι τόσο γνωστά.

Βασική προτεραιότητα τα πρωταθλήματα

Περισσότερο και από ένα πλάνο για το τι θα γίνει με τα πρωταθλήματα και τις διοργανώσεις η UEFΑ ήθελε την τηλεδιάσκεψη για να δείξει την πρόθεσή της και τις προτεραιότητές της: αυτό που προέκυψε είναι ότι η πρώτη και βασική της προτεραιότητα δεν είναι οι ακριβοπληρωμένες διοργανώσεις της, αλλά τα εθνικά πρωταθλήματα. Αυτό είναι κάτι που συμβαίνει για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία της και από μόνο του μαρτυρά την έκτακτη ανάγκη της κατάστασης. Το σαφέστατο μήνυμα που προέκυψε μετά τη χθεσινή τηλεδιάσκεψη είναι ότι θα εξαντληθούν όλες οι πιθανές και δυνατές ημερομηνίες για να ολοκληρωθούν τα πρωταθλήματα. Αυτό που έγινε σαφές είναι ότι όταν και εφόσον επιστρέψουμε στην κανονικότητα ο μοναδικός οδικός χάρτης που υπάρχει είναι ό,τι μέχρι τώρα επικρατούσε και τίποτα άλλο.

Η συζήτηση για το τι θα γίνει με τα πρωταθλήματα ήταν εξ αρχής κουτή – αλλά η UEFA έκρινε (και σωστά) ότι θα πρέπει να υπάρχει απάντηση και στην κουταμάρα. Σκεφτείτε λίγο τις πιθανότητες και θα το καταλάβετε. Ολες κι όλες ήταν τρεις. Η μία να μην ξαναπαιχτεί ποτέ ποδόσφαιρο – σε αυτή την περίπτωση κάθε συζήτηση προφανώς και δεν έχει νόημα. Η δεύτερη να γίνει ό,τι είναι δυνατόν για να ολοκληρωθούν τα πρωταθλήματα μόλις οι συνθήκες το επιτρέψουν. Η τρίτη να διακοπούν όλα τώρα. Στην πραγματικότητα αυτό που είπε η UEFA είναι ότι το δεύτερο και το τρίτο σενάριο δεν έχουν και μεγάλη διαφορά: θα γίνει ό,τι είναι δυνατόν τα πρωταθλήματα να τελειώσουν (κι αυτό θα είναι η πρώτη προτεραιότητα) κι αν όμως δεν τελειώσουν, θα υπάρξουν πρωταθλητές και ομάδες με δικαίωμα στο να αγωνιστούν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, όποτε αυτές κι αν αρχίσουν. Σε όποια λίγκα αυτό δεν αρέσει η UEFA παραχωρεί κάθε δικαίωμα να αποφασίσει ότι το πρωτάθλημα της δεν ολοκληρώθηκε. Μόνο που σε αυτή την περίπτωση οι ομάδες της δεν θα αγωνιστούν στην Ευρώπη διότι απλούστατα δεν θα δηλωθούν: όπως καταλαβαίνετε μια χώρα που δεν δηλώνει πρωταθλητή δεν μπορεί να δηλώσει γενικά ομάδες. Η ανακήρυξη και η δήλωση πρωταθλητή, ειδικά για τις χώρες των οποίων ο πρωταθλητής βρίσκεται στο Τσάμπιονς λιγκ σε διαφορετικό μονοπάτι από τον δευτεραθλητή, είναι απαραίτητο.

Το παράδειγμα της Κίνας

Πάμε παρακάτω. Η UEFA προετοιμάζεται για να κάνει τον τελικό του Τσάμπιονς λιγκ και τον τελικό του Γιουρόπα λιγκ στα τέλη του Ιουνίου. Η μεγάλη ελπίδα της είναι να συμβεί στην Ευρώπη περίπου ό,τι έγινε και στην Κίνα, την οποία όλοι κοιτάζουν. Στην Κίνα είχαμε διακοπή κάθε αγωνιστικής δραστηριότητας στις 25 Ιανουαρίου. Θα έχουμε επανέναρξη των πρωταθλημάτων στις αρχές Απριλίου δηλαδή δυο μήνες και κάτι μετά τη διακοπή. Αν θεωρήσουμε ότι στην Ευρώπη το πρόβλημα ξεκίνησε στις αρχές Μαρτίου τότε ο χρόνος επανέναρξης όλων των πρωταθλημάτων (και των ευρωπαϊκών διοργανώσεων) μπορεί πραγματικά να είναι τα μέσα του Μαϊου. Φυσικά για να έχουμε παιγνίδια θα πρέπει προηγουμένως οι ομάδες να βγουν από τις καραντίνες και να ξαναρχίσουν προπονήσεις: αν αυτό συμβεί θα είναι ένα σημάδι πιθανής επιστροφής στην αγωνιστική δράση. Το επιπλέον πρόβλημα στην περίπτωση της Ευρώπης είναι ότι αντίθετα με την Κίνα, εδώ υπάρχει η αίσθηση πως το πρόβλημα δεν ξέσπασε σε όλες τις χώρες την ίδια στιγμή: αυτό κάνει την πιθανότητα δημιουργίας ενός χρονικού πλάνου επαναφοράς δύσκολη υπόθεση. Ακούστηκε π. χ ότι θα ήταν καλό να έχουμε επιστροφή στην αγωνιστική δραστηριότητα, δηλαδή επιστροφή των ομάδων στις προπονήσεις, στις 14 Απριλίου: μου μοιάζει δύσκολο σε πανευρωπαίκό επίπεδο. Η δική μου εκτίμηση είναι ότι θα υπάρξει ένα σχέδιο με συγκεκριμένες ημερομηνίες που σύντομα θα ανακοινωθεί. Αλλά θα υπάρξει κι ένα δεύτερο σενάριο που θα προβλέπει ανάδειξη πρωταθλητών, αν δεν ξεκινήσουν τα πρωταθλήματα μέχρι μια τελική ημερομηνία.

Σενάρια είναι σίγουρο ότι εξετάζονται πολλά, αλλά οι αποφάσεις είναι λίγες και δεν θα μπορούσαν να είναι περισσότερες. Σίγουρα λαμβάνονται υπόψιν και διάφορες εναλλακτικές πιθανότητες. Αν π.χ τον Ιούνιο μπορεί να γίνουν ματς με θεατές μπορεί να έχουμε τελικούς κανονικούς – αλλά οι ελπίδες είναι λίγες. Αν μπορεί να γίνουν ματς χωρίς θεατές, μπορεί να δούμε κι ένα Final 4: η διοργάνωσή του σε ένα άδειο γήπεδο είναι πιο εύκολη. Αλλά όλα αυτά για την ώρα είναι σχέδια επί χάρτου.

Τρια δισεκατομμύρια δολάρια στην άκρη

Για μένα το πιο εντυπωσιακό της χθεσινής μέρας είναι πάντως η απόφαση της FIFA να αφήσει επί της ουσίας στην άκρη το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων που είχε προγραμματίσει για τον Ιούνιο του 2021. Η Κίνα είχε αναλάβει την διοργάνωση και η FIFA υπολόγιζε 3 δισεκατομμύρια δολάρια έσοδα – τα μισά από αυτά τα χρήματα θα τα μοίραζε στις 24 ομάδες που θα έπαιρναν μέρος και οι 8 θα ήταν ευρωπαϊκές. Κι όμως η τρομερή αυτή μπίζνα πήγε στην άκρη! Η πρώτη εκτίμηση χθες ήταν ότι ο κ. Τζιάνι Ινφαντίνο υποχρεώθηκε να βάλει νερό στο κρασί του γιατί οι Ευρωπαίοι και οι Λατινοαμερικάνοι (που ανέβαλαν κι αυτοί το Κόπα Αμέρικα) έχτισαν ένα κοινό μέτωπό: ας μην ξεχνάμε ότι ο Ινφαντίνο κέρδισε τις εκλογές της FIFA με τις ψήφους τους. Αλλά, αν και αυτό μοιάζει αληθοφανές, νομίζω ότι δεν ισχύει: η FIFA υποχρεώθηκε να κάνει πίσω γιατί καταλαβαίνει ότι ζούμε στιγμές παγκόσμιας αναταραχής και το τελευταίο που έχει ανάγκη το ποδόσφαιρο είναι καυγάδες. Το αληθινό μήνυμα της χθεσινής τηλεδιάσκεψης δεν είναι ότι αναβλήθηκε το Euro: είναι ότι υπάρχει η ανάγκη μιας μεγάλης συνεργασίας (με όποιο κόστος) για να έχουμε μια ήρεμη επόμενη μέρα ώστε να πάρει ξανά μπροστά η μηχανή. Οι άνθρωποι αποφάσισαν δηλαδή αυτό που οι δικοί μας παράγοντες είναι σχεδόν αδύνατο να αποφασίσουν όσες πληγές του Φαραώ κι αν ζήσουμε.

Η UEFA έβαλε βάσεις για τη συνέχεια και έδειξε ότι την ενδιαφέρει η επόμενη μέρα κι όχι απλά να κάνει διαχείριση της κρίσης. Η νέα μεγάλη παγκόσμια συζήτηση θα αφορά τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Και θα αρχίσει σε λίγο…