Πάντα ο ωραιότερος τρόπος για να κάνει κάποιος την ανασκόπηση ενός τουρνουά που μόλις τελείωσε είναι η δημοσίευση της καλύτερης ενδεκάδας.

Είναι πάντα δύσκολο να ξεχωρίσεις τους έντεκα καλύτερους σε ένα παγκόσμιο κύπελλο: συνήθως αυτοί είναι οι έντεκα που αγωνίζονται ως βασικοί στην ομάδα που τελικά θα το κερδίσει. Αλλά αυτό ήταν ένα μουντιάλ με πολλούς που ξεχώρισαν χωρίς να το κερδίσουν. Τους παρουσιάζω, μαζί με αυτούς που με απογοήτευσαν – και κάθε αντίρρηση δεκτή.

Εχουμε και λέμε:

Τερματοφύλακας

Είδαμε αρκετούς εξαιρετικούς τερματοφύλακες. Δεν είχα καταλάβει πόσο καλός είναι ο Ελβετός Κόμπελ που έδειξε ψυχραιμία και στα πέναλτι. Ο Αγγλος Πίκφορντ πήγε να σταματήσει μόνος τους Αργεντίνους στον ημιτελικό. Ο Μπόνου από το Μαρόκο ήταν πάλι πολύ καλός. Ο Βέλγος Κουρτουά βγήκε και χάρη σε αυτό η Ισπανία προκρίθηκε. Το Πράσινο Ακρωτήρι βρήκε στο πρόσωπο του Βοζίνια το φύλακα άγγελό του. Ο Ισπανός Σίμον δέχτηκε μόλις ένα γκολ, αλλά η θέση πάει ή στον Παραγουανό Χιλ, τερματοφύλακα με προσωπικότητα ή στον Αργεντίνο Μαρτίνεζ. Προτιμώ τον δεύτερο. 

Κρίμα για την τελευταία εμφάνιση του: Φερνάντο Μουσλέρα, που κατέστρεψε την Ουρουγουή.

Δεξί μπακ

Ο Κολομβιανός Μουνιός καθάρισε δυο ματς με δικά του γκολ. Ο Γάλλος Κουντέ ήταν σταθερότατος. Ο Γουάν Μπισάκα από το Κονγκό, απλά υπέροχος. Καλοί και ο Ρίερσον (Νορβηγία) και ο Ντούμφρις (Ολλανδία) αν και έφυγε νωρίς. Ο Μαροκινός Χακίμι αληθινός ηγέτης και η θέση θα έπρεπε να είναι ή δική του η του Ισπανού Πέδρο Πόρο που πάλεψε, κέρδισε την θέση του βασικού κι έκανε την διαφορά με δυο γκολ στη διοργάνωσης. Kρατάω τον Πόρο γιατί η Ισπανία κέρδισε το τρόπαιο. 

Δεν γίνεται να παίζει ακραίο μπακ στην Βραζιλία ο στόπερ Ιμπάνιεθ Ντα Σίλβα.

Αριστερό μπακ

Ο μεγάλος Σπένς ήταν μια ωραία έμπνευση του Τούχελ αν και στην Τότεναμ παίζει δεξιά. Ωραίος στις επελάσεις του ο Ολλανδός βαν ντε Βεν, όπως και ο Πορτογάλος Νούνο Μέντες, όπως και ο Ιάπωνας Νακαμούρα που πάντα πίστευα πως είναι πιο πολύ χαφ. Ενας απο τους καλύτερους ήταν η αποκάλυψη που λέγεται Καμπράλ από το Πράσινο Ακρωτήρι: ο άνθρωπος που παραλίγο να σκοτώσει την Αργεντινή. Να δώσουμε τη θέση στον Ισπανό Κουκουρέγια που ξεχώρισε πραγματικά και για την προσφορά του στην επίθεση κι όχι μόνο για τα πάντα μακριά μαλλιά του. 

Απογοήτευση ο Βραζιλιάνος Ντάγκλας Σάντος. Είχα ξεχάσει ότι παίζει ακόμα.

Κεντρικοί αμυντικοί.

Ο Λαπόρτ στην Ισπανία έδωσε σιγουριά και εμπειρία. Πιο καλοί στην επίθεση από την άμυνα οι Αργεντινοί Μαρτίνεζ και Ρομέρο. Ο Κολομβιανός Σάντσες ήταν εξαιρετικός. Ο Βραζιλιάνος Μαρκίνιος παραμένει ένας από τους καλύτερους. Σοβαροί και ο Φαν Ντάικ (Ολλανδία) και ο Γκουέι (Αγγλία) και ο ηγέτης της άμυνας της Παραγουάης Γκόμεζ. Αλλά ο αμυντικός που γοήτευσε ήταν ο Σαλιμπά της Γαλλίας: όταν βγήκε τραυματίας σε δυο ματς κατέρρευσε η γαλλική άμυνα. Σε αυτόν δίνω την μια θέση. Την δεύτερη στον 19χρονο Κομπαρσί: όλοι μιλάμε για την ωριμότητα του Γιαμάλ – η δική του είναι μεγαλύτερη. Δίκαια βραβεύτηκε ως ο καλύτερος νέος της διοργάνωσης.

Δεν μου άρεσαν ως στόπερ ο Γερμανός Τα που χτύπησε ένα άθλιο πέναλτι και ο βαρύς λόγω απραξίας Τζόν Στόουνς.

Αμυντικό χαφ

Οποιος έχει καλούς κόφτες δεν φοβάται. Την αγγλική άμυνα προστάτευσαν καλά ο Ράις και ο Αντερσον. Ο ΜακΚάλιστερ και ο Φερνάντεζ ανέβηκαν στα νοκ άουτ κι έδωσαν στην Αργεντινή πολλά. Ο Ντουάρτε από το Πράσινο Ακρωτήρι είναι ένα «σκυλί του πολέμου», όπως και ο Ασούρ από την Αίγυπτο. Ο Κονέ στη Γαλλία ήταν καλύτερος από τον Τσουαμενί. Oι Μαροκινοί παρουσίασαν ένα από τους καλύτερους: τον ανεξάντλητο Αγιούμπ Μπουαντί. Ο Ρόντρι ανέβηκε στην διάρκεια του τουρνουά και μαζί του και η Ισπανία συνολικά: όχι τυχαία ψηφίστηκε και MVP.

Απογοήτευση; Ο Καζεμίρο. Τα χρόνια πέρασαν. Μακριά από τον καλό του ευατό και ο Βιτίνια.

Οκτάρι

Ο γνωστός μας Μαροκινός Ουναϊ είναι ένας από τους καλύτερους γνώστες της παράξενης αυτής θέσης. Ο Τζάκα παίζει καλά το σύνθετο αυτό ρόλο στην Ελβετία. Ο Γιαπωνέζος Καμάντα ήταν εξαιρετικός κι ο Βέλγος Τίλεμανς είναι ένας από τους καθηγητές της θέσης: αυτός γύρισε για το Βέλγιο το (χαμένο) ματς με την Σενεγάλη. Ο Ουλάι από την Ακτή Ελεφαντοστού είναι ένας πληρέστατος χαφ, όπως και ο Μπεργκ (Νορβηγία). Αλλά είναι πραγματικά σεμιναριακού επιπέδου τα ματς που έπαιξαν ο Φαμπιάν Ρουίθ και κυρίως ο Ολμο: αν δεν υπήρχε ο Ρόντρι αυτός θα ήταν ο  MVP της διοργάνωσης.

Περίμενα ότι θα ήταν το τουρνουά του Βραζιλιάνου Πακετά. Δεν ήταν. Κουρασμένος πολύ και ο Μπερνάντο Σίλβα.

Δεκάρι

Ο Μπραχίμ Ντίαζ και πάσαρε και ντρίπλαρε: του έλειψε μόνο το γκολ. Ο Ενσίσο (Παραγουάη) θα μας απασχολήσει στο μέλλον. Οι Αιγύπτιοι έχουν τον καλό Ζίκο και οι Μεξικάνοι τον ελπιδοφόρο Μόρα. Οι Γάλλοι περίμεναν τα πάντα από τον Ολίσε που έπαιξε στον άξονα αν και εξτρέμ. Ο ΜακΚένι ήταν ο καλύτερος των Αμερικάνων και χάρηκα που είδα τον Πορτογάλο Ζόα Φέλιξ να κάνει ωραία πράγματα. Ο καλύτερος βέβαια ήταν ο Τζουντ Μπέλιγχαμ.  Πιο πολύ ως κρυφός σκόρερ κι όχι ως οργανωτής. 

Απογοήτευση; Το λέω με πόνο ψυχής: ο μεγάλος Ντε Μπρόιν. Αλλά και ο Μπρούνο Φερνάντεζ ήταν σαν να μην έπαιξε ποτέ.

Δεξιός εξτρέμ

Ο Ντεμπελε έκανε το καλύτερό του τουρνουά με την Εθνική Γαλλίας από τότε που τον θυμάμαι.  Ο Ολλανδός Χάπκο είναι απλός και χρήσιμος. Ο Ντιομαντέ της Ακτής Ελεφαντοστού έχει και παρών και φυσικά μεγάλο μέλλον. Ο Εντεγκαρντ στη Νορβηγία έκανε ωραία πράγματα με τη μπάλα στα πόδια, αν και πιο πολύ ως μέσα δεξιά και ως «ψεύτικο δεκάρι», όπως ακριβώς και ο Βέλγος Τροσάρ. Ο Γκόρντον ήταν το βαρόμετρο της Αγγλίας. Αλλά ο Γιαμάλ μολονότι άρχισε το τουρνουά τραυματίας έδειξε πάλι πως το μέλλον του ανήκει κάνοντας λίγα αλλά καθοριστικά.

Απογοήτευση; Ο Ολλανδός Μάλεν. Επρεπε να είναι το τουρνουά του: δεν ήταν. Λίγα είδα και από τον Μαντουάκε: ο Σάκα έπρεπε να παίξει πιο πολύ.

Αριστερό εξτρέμ

Ο Βινίσιους έφαγε ξύλο, είχε όλη την προσοχή πάνω του και ήταν μάλλον ο καλύτερος της απογοητευτικής Βραζιλίας.  Ο Μπαρκολά έκανε πολλά: ίσως άξιζε πιο πολλά λεπτά συμμετοχής όπως και ο Αργεντίνος Γκονζάλες. Ο Κολομβιανός Ντίαζ παλεύει όσο λίγοι, ενώ ήταν καταπληκτικός μέχρι τον τραυματισμό του ο Μαζάνμπι της Ελβετίας που παίζει και φορ. Σπουδαίος ο Μεξικάνος Κινιόνες: θα έκανε την διαφορά σε πολλές ευρωπαϊκές ομάδες. Δεν θα μπορούσε να λείπει από την ενδεκάδα μου ο πρώτος σκόρερ του τουρνουά ΕμΠαπέ. Τον βάζω εδώ μολονότι στα χαρτιά έπαιξε φορ.  

Απογοήτευση; Ολοι οι Πορτογάλοι που είδαμε. Ο Λεάο είχε πολλά σκαμπανεβάσματα, ο Νέτο μπορεί πιο πολλά σίγουρα. Αλλά ίσως ο χειρότερος ήταν ο Βίρτζ: οι Γερμανοί περίμεναν πολλά και δεν είδαν τίποτα.

Φορ

Ηταν τελικά το μουντιάλ των μεγάλων σέντερ φορ. Ο Σαλάχ έκανε λίγα όπως και ο Λουκάκου: και οι δυο μας θύμισαν όμως ποιοι είναι. Ο Νιγηριανός Χάλαντ είναι ένα πραγματικό θηρίο. Ο Ισπανός Ογιαρθάμπαλ έπαιξε πολύ και για τους άλλους, όπως και ο Σαϊμπάρι στο Μαροκο που ήταν ψεύτικο φορ αλλά σούπερ αποτελεσματικό. Ο Ολλανδός Μπρόντι ήταν συχνά πυκνά μια επίθεση μόνος του, όπως και ο Σενεγαλέζος Μανέ. Ο Χάβερτζ ήταν από τους λίγους της Γερμανίας που διασώθηκε. Ο αληθινός φορ ηγέτης ήταν όμως ο Χάρι Κέιν, κι ας μην βγήκε πρώτος σκόρερ. Ο Τούχελ του ζήτησε να βγαίνει από την περιοχή και να βοηθά στην κυκλοφορία της μπάλας: το έκανε υποδειγματικά.  

Απογοήτευση; Ο Κριστιάνο Ρονάλντο των πολλών συζητήσεων.

Μέσι

Που είναι ο Μέσι; Συγνώμη αλλά δεν θα μπορούσε να είναι πουθενά. Σε αυτό το τουρνουά ήταν  μια υπέροχη ειδική ιστορία μόνος του. Θα ήταν κρίμα να μπει σε μια ιδανική ενδεκάδα. Δεν χωράει. Είναι κάτι πιο μεγάλο από όλους τους άλλους. Αλλά για αυτόν ειδικά θα τα πούμε αύριο.