Το να γράψει κάποιος για μια ήττα της Εθνικής Ελλάδος με 7-0 δεν είναι απλά άβολο: είναι κάτι σαν νεκροψία. Τι λέξεις να βρεις;

Ακόμα κι αν η ήττα αυτή είναι από μια ομάδα εμφανώς ανώτερη όπως η Ολλανδία και δεν συνιστά κάποιου τύπου τρομακτική έκπληξη με βάση τα προηγούμενα παραμένει κάτι σοκαριστικό – τόσο που είναι μάλλον προτιμότερο να την ξεχάσεις παρά να σταθείς σε αυτή. Κάθε αναφορά οδηγεί μοιραία σε (αυτό)μαστίγωμα: είναι τόσο βαρύ το σκορ (και τόσο σπάνιο) που δεν μπορείς να σταθείς στις αναμφίβολα υπαρκτές αρετές του αντιπάλου. Η ευθύνη για αυτό το αποτέλεσμα δεν μπορεί παρά να είναι της Εθνικής ομάδας – δηλαδή δική μας. Και δεν εξαιρώ από αυτή την διαδικασία ευθυνών κανένα: ούτε την ομοσπονδία, ούτε τους δημοσιογράφους που ασχολούμαστε με την ομάδα και γράφουμε για αυτή, ούτε καν τους οπαδούς της ομάδας – αν υποθέσουμε πως η Εθνική έχεις τέτοιους. Για να δούμε αυτό το αποκαρδιωτικό πρόσωπο της ομάδας του Ιβάν Γιοβάνοβιτς όλοι βάλαμε το λιθαράκι μας. Και για αυτό όσο κι αν το πράγμα είναι μια πληγή που θα πονάει για καιρό θα ήταν λάθος να παριστάνουμε πως δεν έγινε κάτι.   

Οι πρώτοι υπεύθυνοι

Βέβαια οι πρώτοι υπεύθυνοι για αυτό που έγινε είναι ο προπονητής και οι παίκτες του.

Όλα άρχισαν στο προηγούμενο ματς με την Ολλανδία στην Θεσσαλονίκη: το χθεσινό ήταν απλά η συνέχεια του. Η Εθνική μας τότε βρέθηκε να κερδίζει με 2-0 στο ημίχρονο. Η Ολλανδία γύρισε το ματς στην επανάληψη κι αυτό ολοκληρώθηκε με ένα 2-2 μάλλον κολακευτικό όμως για την Εθνική μας ομάδα που σε ένα ημίχρονο γκολ είχε δεχτεί τέσσερα κι απλά δύο δεν μέτρησαν χάρη στο VAR – σε άλλες εποχές μια χαρά θα μετρούσαν.

Αυτή η διαφορετική εικόνα ανάμεσα στα δυο ημίχρονα δεν ήταν τυχαία: ο κόουτς των Ολλανδών είχε αλλάξει τρεις παίκτες στο ημίχρονο – ο Τσάβι είχε πει στο τέλος του ματς ότι αυτό δεν το είχε κάνει ποτέ στην καριέρα του. Κι αυτό πέρασε στα ψιλά. Ενώ ήταν το πιο μεγάλο σημάδι ότι οι Ολλανδοί θα φρόντιζαν να ασχοληθούν με την Εθνική μας πολύ: σε τελική ανάλυση έπαιζαν μια πρόκριση. Κι όντως ασχολήθηκαν κι αυτό το καταλάβαινες από την αρχική ενδεκάδα τους: παρόλο που η Ολλανδία στην Τούμπα βρήκε στο ημίχρονο δυο γκολ σε 45 λεπτά (συν δυο που δεν μέτρησαν) ήταν αλλαγμένη χθες μεσοεπιθετικά και γιατί γύρισαν στο μεταξύ κάποιοι απόντες (Χάπκο, Μάλεν) αλλά και γιατί ο Τσάβι είχε φανερά αναλύσει την Εθνική μας. Ενώ η Εθνική μας δεν φάνηκε να έχει ασχοληθεί με τους Ολλανδούς: ο Γιοβάνοβιτς επιβράβευσε όσους ξεκίνησαν στο πρώτο ματς (έλειπε απλά ο Σάλιακας για να μπει στην θέση του ο Ρότα ενώ κι ο Κουρμπέλης ήταν να ξεκινήσει και απλά πόνεσε στο ζέσταμα) και το έκανε σαν το εφιαλτικό της δεύτερο ημίχρονο να μην υπήρξε ποτέ.

Καταστροφική η απόφαση, αλλά…

Ο Γιοβάνοβιτς πήρε την καταστροφική όπως αποδείχτηκε απόφαση να παίξει στο Αμστερνταμ με τέσσερις κυνηγούς (Τζόλη, Ιωαννίδη, Παυλίδη και Καρέτσα) χωρίς να μετρήσει σωστά τις ανάγκες του αγώνα. Αλλά δεν είναι ο αποκλειστικός υπεύθυνος για να τον σταυρώσουμε και να του φορτώσουμε τις αμαρτίες μας.

Οι παίκτες του Γιοβάνοβιτς έκαναν μια εμφάνιση που δεν την χωρά ο νους του ανθρώπου και πολλά από τα λάθη τους δεν έχουν να κάνουν καθόλου με το τακτικό κομμάτι. Το ματς ξεκινά με ένα τεράστιο λάθος του Ρέτσου που δεν πληρώνεται απλά γιατί οι Ολλανδοί κυνηγοί δεν μπορούσαν να το φανταστούν. Συνεχίζει αμέσως μετά το Μαυροπάνος που χαρίζει το 1-0 στους γηπεδούχους πριν το πεντάλεπτο. Στο 18΄το ματς είναι 3-0 κι ο Τζολάκης έχει βγάλει και δυο γκολ ακόμα. Δεν υπάρχει κανείς που να μην δείχνει τις αδυναμίες του – τακτικές αλλά και αδυναμίες χαρακτήρα. Οι εξτρέμ δεν γυρνάνε και απλά θέλουν την μπάλα για να δείξουν πόσο καλοί παίκτες είναι. Οι μέσοι μοιάζουν να έχουν βρεθεί τυχαία στο γήπεδο: ο Τριάντης  και ο Ανδρούτσος δεν μοιάζουν καν συμπαίκτες. Ουδείς ασχολείται με τον Ράιντερς που κάνει ό,τι θέλει. Η άμυνα μετά τα απανωτά χαστούκια στα πρώτα λεπτά καταρρέει: οι αμυντικοί της Εθνικής μας επιδεικνύουν ένα πανικό που είναι εκτός λογικής ακόμα κι αν είναι όντως εκτεθειμένοι από συμπαίκτες που αδιαφορούν για το τι συμβαίνει στα μετόπισθεν. Ολο αυτό μοιάζει ανεξήγητο (αν σκεφτείς ότι τα τέσσερα ματς χωρίς ήττα που έχουν προηγηθεί ήταν παιγνίδια στα οποία η Εθνική μας βασίστηκε κυρίως στην άμυνα της) αλλά δεν είναι τόσο παράξενο αν θυμηθείς εμφανίσεις εξίσου προβληματικές σαν αυτές που η ομάδα αυτή έκανε με την Δανία πχ στα προκριματικά του μουντιάλ. Αλλά κυρίως αν σκεφτείς το δεύτερο ημίχρονο κόντρα στους Ολλανδούς στη Θεσσαλονίκη. Που ο προπονητής και οι παίκτες του απλά το διέγραψαν ενθουσιασμένοι μάλλον από ένα τελικό αποτέλεσμα (2-2) που δεν ήταν ακριβώς απόδειξη της ποιοτικής διαφοράς των δύο ομάδων.

Τεράστιο πρόβλημα νοοτροπίας

Υπάρχει ένα πρόβλημα νοοτροπίας σε αυτή την ομάδα και είναι λάθος να μην το επισημαίνουμε και να μην το παραδεχόμαστε: αυτή είναι μια ομάδα που πορεύεται με «ωσανά» και «μπράβο» και «συγχαρητήρια» χωρίς να έχει πετύχει τίποτα σχεδόν το αληθινά σημαντικό. Υπάρχει τόση ανάγκη για μια Εθνική που να επιστρέψει στις μέρες πριν το 2014 που αρκεί να βλέπεις παιδιά με ταλέντο για να πείσεις τον εαυτό σου ότι έρχονται τα καλύτερα κτλ. Το κακό είναι ότι αυτά όλα κάνουν εν τέλει ζημιά στο μυαλό των παικτών. Που αν τα πράγματα πάνε καλά μπορεί να τα κάνουν όλα να μοιάζουν καλύτερα. Αλλά που αν τα πράγματα στραβώσουν χάνονται, απλά γιατί δεν υπάρχουν προηγούμενα για να πιαστούν. Στις καλές βραδιές διασκεδάζουν. Στις κακές απλά καταρρέουν αβοήθητοι. Και από τον πάγκο (ο Γιοβάνοβιτς χθες δεν έκανε μια αλλαγή στο ημίχρονο όταν αυτό τελείωσε με 5-0) αλλά κυρίως από τον ίδιο τον εαυτό τους. Αλλο είναι να είσαι καλός παίκτης, άλλο να είσαι πρωταθλητής. Η Εθνική μας είναι γεμάτοι από πρωταθλητές που δεν έχουν κερδίσει κανένα τίτλο παρά μόνο αυτόν που τους αποδίδουμε με βάση το φαντασιακό μας: συμφωνήσαμε μεταξύ μας ότι αυτή είναι η ομάδα με το καλύτερο υλικό που είχαμε ποτέ και πιστεύουμε πως επειδή το λέμε ισχύει και απαραίτητα. Δεν ισχύει. Για την ώρα ισχύει ότι έχουμε απλά γυμνούς βασιλιάδες, όπως στο παραμύθι, όπου ο βασιλιάς είναι μεν πραγματικός, αλλά τα ρούχα του είναι ανύπαρκτα. Και οι Ολλανδοί μας το έδειξαν.   

Ευτυχώς σταμάτησαν

Το ματς δεν αντέχει σε καμία κριτική. Οι Ολλανδοί εμφανώς σταμάτησαν  στο δεύτερο ημίχρονο και το έκαναν μάλλον κόντρα στον προπονητή τους: ο Τσάβι έπαιζε σε μια Μπαρτσελόνα που δεν σταματούσε ποτέ. Αλλά αυτά είναι δικά τους θέματα – τα δικά μας είναι άλλα.

Θα ήταν λάθος να παριστάνουμε πως αυτή η καταστροφή δεν υπήρξε ποτέ – διότι περί ποδοσφαιρικής καταστροφής πρόκειται. Το χειρότερο είναι να συζητάμε σοβαρά για το αν η Εθνική μας θα ήταν καλύτερη αν πχ ξεκινούσαν ο Κωστούλας και ο Δουβίκας ή δεν ξέρω ποιος άλλος. Αυτή ψευδαίσθηση ότι υπάρχει στην ομάδα αυτή τόσο επιθετικό ταλέντο ώστε αυτό αρκεί για όλα, μας οδήγησε στο να δούμε την χειρότερη εμφάνιση και το χειρότερο αποτέλεσμα της Εθνικής μας τις τελευταίες δεκαετίες. Κι επειδή ήδη ακούγονται πολλά για τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς θέλω και για αυτόν να γράψω μερικά πράγματα, αλλά θα το κάνω αύριο. Να καθαρίσω πρώτα λίγο κι εγώ το μυαλό μου που παραμένει θολωμένο από το σοκ. Ναι, έγραφα χθες ότι ήταν Παρασκευή και 13 και αυτό δεν ήταν καλό σημάδι. Αλλά κάτι τέτοιο σαν αυτό που συνέβη δεν μπορούσα να το φανταστώ…

Gazzeta, Νοέμβριος  2026