Η Ισπανία έγινε μετά την Γαλλία η δεύτερη ομάδα που περνά το πρώτο νοκ άουτ μετατρέποντάς το σε ματς επίδειξης. Μπορεί να μην έκανε δέκα ευκαιρίες για γκολ σε ένα ημίχρονο, όπως οι Γάλλοι απέναντι στους Σουηδούς, αλλά είχε στιγμές που θύμισε την πρωταθλήτρια Ευρώπης που είδαμε στην Γερμανία δυο χρόνια πριν κι αυτό είναι πολύ σημαντικό ειδικά αν σκεφτεί κανείς πως από την στιγμή που βρίσκεται στην πάνω πλευρά του ταμπλό μέχρι τον τελικό μπορεί να βρει ευρωπαϊκές ομάδες. Αυτές όχι δεν τις φοβάται αλλά όπως έδειξε χθες βράδυ απέναντι στην Αυστρία μπορεί και να τις πανικοβάλει.
Ο Ράνκινγκ, μια απογοήτευση
Αν μου ζητούσαν ποιες είναι οι τρεις μεγαλύτερες απογοητεύσεις μου μέχρι τώρα στο μουντιάλ σίγουρα μια θέση σε αυτές θα είχε η Αυστρία. Υπάρχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία που δένει τον προπονητής Αυστρίας Ραλφ Ράνγκνικ με την πρόσφατη ιστορία του ισπανικού ποδοσφαίρου. Πριν κερδίσει τις προεδρικές εκλογές της Μπαρτσελόνα τον Μάρτιο του 2021, ο Ζοάν Λαπόρτα ζήτησε μια συνάντηση μαζί του. Ο πρόεδρος της Μπαρτσελόνα ήθελε να μάθει τη γνώμη του ανθρώπου που είναι γνωστός ως «ο πατέρας της γερμανικής σχολής ποδοσφαίρου», προκειμένου να επιλέξει έναν μελλοντικό προπονητή. Στη συζήτηση με τον Λαπόρτα, ο Ράνγκινγκ του ζήτησε να του εξηγήσει τι ποδόσφαιρο θέλει να παίζει η Μπαρτσελόνα. Ο Λαπόρτα του είπε τι νομίζει πως αγαπάει να βλέπει ο κόσμος της. Ο Ράνγκινγκ τον άκουσε και τον συμβούλεψε να προσλάβει τον Χάνσι Φλικ, επειδή τον θεωρούσε τον καλύτερο για την ομάδα των Μπλαουγκράνα, αφού αγαπάει το επιθετικό ποδόσφαιρο και δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει μικρούς στην αρχική ενδεκάδα. Ο Λαπόρτα άκουσε την εισήγησή του και τα υπόλοιπα τα ξέρετε.
Το πως είναι δυνατόν ένας τέτοιος λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου να έχει εμφανίσει στο μουντιάλ μια ομάδα τόσο άχρωμη όσο η εφετινή Αυστρία είναι ένα μυστήριο, που μεγαλώνει αν σκεφτεί κανείς την εντυπωσιακή παρουσία αυτής της ομάδας στα προκριματικά.
Δεν είναι πάντως ανεξήγητο αυτό που οι Αυστριακοί έπαθαν από τους Ισπανούς: η τεχνική υπεροχή των παικτών του Ντε Λα Φουέντε τους τρόμαξε τόσο, ώστε από το να βγουν πιο ψηλά για να πρεσάρουν – πράγμα που ξέρουν – τρομοκρατήθηκαν και κλείστηκαν ελπίζοντας πως με ένα μαγικό τρόπο θα γλυτώσουν. Όταν στο 41΄ ο Ογιαρθάμπαλ άνοιξε το σκορ μετά από μια υπέροχη ομαδική δουλειά η σεμνή τελετή έλαβε τέλος.
Ο Γιαμάλ και το παιγνίδι για τον φορ
Η ομαδική δουλειά – αυτό είναι που διαφοροποιεί τους Ισπανούς από άλλες ομάδες που αρέσουν στο εφετινό μουντιάλ. Για να βγει αυτή η δουλειά στο γήπεδο χρειάζεται βέβαια να συμβούν μερικά απαραίτητα πράγματα.
Πρώτον ο Γιαμάλ να τρομοκρατήσει σε δυο – τρεις περιπτώσεις τους αντιπάλους ώστε να τους υποχρεώσει να σκέφτονται την αναχαίτησή του κι όχι το πως θα δημιουργήσουν ή έστω κάπως θα προβληματίσουν τους Ισπανούς: η πρωταθλήτρια Ευρώπης διαβάζει αυτόν τον φόβο και τον τιμωρεί κάνοντας αυτό που ξέρει δηλαδή αποδοτική κατοχή μπάλας με στόχευση στον φορ – ενώ όλοι μιλούν για τον Μέσι, τον Βινίσιους, τον Χααλαντ, τον Χάρι Κέιν, ο Ογιαρθάμπαλ, χάρη στην δουλειά των συμπαικτών του, μπορεί να βγει πρώτος σκόρερ.
Το δεύτερο κι εξίσου βασικό είναι να βρίσκονται σε καλή μέρα οι μέσοι. Στην τωρινή Ισπανία δεν υπάρχουν Τσάβι και Ινιέστα όμως υπάρχουν πολλοί και καλοί με την μπάλα στα πόδια χαφ. Ο Πέδρι κι ο Ολμο είναι σταθερές αξίες κι αν ανέβη κι ο Ρόντρι η παραγωγή γίνεται εύκολη υπόθεση καθώς αυτοί έχουν την δυνατότητα να βάζουν πολύ στο ματς και τους ακραίους: χθες ο Πόρο βρήκε το γκολ του 3-0 κι ο Κουκουρέγια δίνει την ασίστ στον Ογιαρθάμπαλ για το 3-0. Οι Ισπανοί δεν είναι ευχαριστημένοι με τις εμφανίσεις του Ρόντρι και τον έχουν βαφτίσει περιπαίχτηκα «Rodrizontal» για τις οριζόντιες πάσες του: όταν κι αυτός καθετοποιεί προκύπτει το πολύ αποτελεσματικό χθεσινό ματς.
Το πιο σημαντικό ωστόσο είναι ότι ο Ντε λα Φουέντε έχει πάντα στο μυαλό του ότι το μυστικό της παραγωγικής διαδικασίας δεν μπορεί παρά να είναι πάντα ο έλεγχος της μπάλας και της μεσαίας γραμμής. Η προσθήκη στην ενδεκάδα του Μπαένα (σε ρόλο ακραίου) έχει προσθέσει στην Ισπανία πάσες, δηλαδή φάσεις. Και η πρόοδος είναι συνεχής. Μετά το 0-0 με το Πράσινο Ακρωτήρι και τους προβληματισμούς, ήρθε η άνετη νίκη με την Σαουδική Αραβία, η καθόλου διαδικαστική νίκη με την Ουρουγουάη που έπαιζε τα ρέστα της – μια νίκη με χαρακτήρα δηλαδή - και η σπουδαία εμφάνιση κόντρα στην Αυστρία την οποία οι Ισπανοί εξαφάνισαν εντελώς αφήνοντας της μια όλη κι όλη ευκαιρία στο ματς.: αναρωτιέμαι τι θα έλεγε ο Φλικ βλέποντας την απογοητευτική ομάδα του μέντορά του.
Ακολουθεί το πάντα δύσκολο για τους Ισπανούς ματς με την Πορτογαλία. Αλλά ο Ντε λα Φουέντε νομίζω πως θέλει να δει μόνο την συνέχεια της βελτίωσης. Δηλαδή ακόμα πιο πολύ Γιαμάλ, ακόμα περισσότερη ενέργεια, ακόμα πιο πολύ στοχευμένο παιγνίδι για τον φορ. Ο Ογιαρθάμπαλ έφτασε χθες τα 17 γκολ στα 17 τελευταία του ματς με την Εθνική. Θα το ζήλευε κι ο Χααλαντ.
Σαν ελβετικό ρολόι
Οι επιθετικοί έκριναν και το ματς της Ελβετίας με την Αλγερία. Ο Πέτκοβιτς που βρίσκεται στον πάγκο της Αλγερίας είδε δυο δικά του παιδιά, τον Εμπολό και τον Νταν Ντόι να καθαρίζουν για την Ελβετία το ματς στο πρώτο ημίχρονο. Δεν είδε - δυστυχώς για τον ίδιο - τους δικούς του πρωταγωνιστές να στέκονται στο ύψος των περιστάσεων: ο Μάχρεζ έκανε το χειρότερο παιγνίδι του, ο Σαϊμπί και ο Μάζα δεν υπήρχαν στο ματς. Η Αλγερία πέρασε μαζί με την Αυστρία και μαζί έφυγαν: τελικά δεν είχε καμία σημασία ποιος θα έβρισκε την Ισπανία και ποιος την Ελβετία.
Η Ελβετία δείχνει αργά αλλά σταθερά πρόοδο. Στην πρώτη φάση των νοκ αουτ αυτοί που προκρίθηκαν χωρίς καρδιοχτύπια είναι ελάχιστοι – το ότι η Ελβετία βρίσκεται στο μικρό αυτό γκρουπ δεν είναι τυχαίο. Όπως δεν είναι τυχαίο και ότι σκοράρει πιο εύκολα: η ιδέα του Γιακίν να βάλει τον Μανζάμπι πίσω από τον ΕμΠολό αποδίδει. Και οι Ζακαρία και Ντόι συνεργάζονται αρμονικότατα: η Ελβετία γέρνει λίγο προς τα αριστερά, αλλά βελτιώνεται. Και δεν θα την τρομάξει ούτε η Γκάνα ούτε η Κολομβία που θα βρει μπροστά της.
