Μετά τον Χρήστο Τζόλη που υπέγραψε στην Άρσεναλ και έχει ήδη ξεκινήσει προετοιμασία μαζί της έφτασε και η στιγμή να κάνει μεγάλη μεταγραφή ο Κωνσταντίνος Καρέτσας. Ο νεαρός διεθνής υπέγραψε για την Μπορούσια Ντόρντμουντ κάνοντας κατά τη γνώμη μου μια εξαιρετική επιλογή καριέρας. Οι Γερμανοί τον αποκτήσαν από την Γκενγκ ενώ τον ήθελαν δυο αγγλικές ομάδες και η Μίλαν. Είναι σαφώς μεγάλες καλοκαιρινές ειδήσεις και οι δύο, αν και ομολογώ ότι έχει αρχίσει να με ενοχλεί ότι σ’ αυτού του τύπου τις μεταγραφές προβάλλονται τόσο πολύ τα χρήματα που δίνονται από τις ομάδες για τους παίκτες. Τι με ενοχλεί; Πολλά.

Ας μιλήσουμε για ποσά

Ας θυμηθούμε τα ποσά. Η Άρσεναλ πλήρωσε 40 εκατομμύρια για να κάνει δικό της τον Χρήστο Τζόλη. Η Μπορούσια Ντόρντμουντ έδωσε στην Γκενγκ, σύμφωνα με δημοσιεύματα, το ποσό των 33 εκατομμυρίων ευρώ. Τα χρήματα και για τους δύο Ελληνες ποδοσφαιριστές είναι σημαντικά. Αλλά δεν είναι εξωπραγματικά. Είναι τα χρήματα που πληρώνουν μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες για να αποκτήσουν ποδοσφαιριστές που αγωνίζονται στο βελγικό πρωτάθλημα. Που μπορεί να μην είναι το καλύτερο της Ευρώπης, αλλά είναι σίγουρα σημαντικότερο από το δικό μας. Αν μια ομάδα του εξωτερικού έδινε 40 εκατ να πάρει ένα παίκτη από την Ελλάδα θα καταλάβαινα την προβολή του ποσού. Τώρα, πιο πολύ από τα ποσά, θα έπρεπε να στεκόμαστε σε άλλα πράγματα: θα έπρεπε πχ να εξηγήσουμε το πως δυο τόσο μεγάλες ομάδες απέκτησαν τους συγκεκριμένους παίκτες. Να σταθούμε και να εξηγήσουμε την επιτυχία τους κυρίως. Γιατί αυτή είναι η είδηση. Όχι τα ποσά.  Τα ποσά είναι αυτά που έπρεπε να είναι από τη στιγμή που ο ένας  αγωνιζόταν στην Μπριζ και ο άλλος στην Γκενγκ. Οι ομάδες που θα ήθελαν να τους αποκτήσουν αυτά τα χρήματα έπρεπε να πληρώσουν. Τόσο κοστίζουν επιθετικοί εξελίξιμοι που αγωνίζονται στο συγκεκριμένο πρωτάθλημα. Και σε ομάδες που δημιουργούν υπεραξίες.

Δεν υπάρχει κάτι εκτός λογικής

Με ενοχλεί η συνεχής αναφορά στα ποσά για δύο λόγους. Ο πρώτος γιατί δείχνει ότι είμαστε μια επαρχιακή χώρα της Ευρώπης που δεν λέει να καταλάβει τα στοιχειώδη ότι δηλαδή οι τιμές των ποδοσφαιριστών στο ευρωπαϊκό παζάρι είναι αυτές όταν μιλάμε για ποδοσφαιριστές που έχουν ξεχωρίσει σε πρωταθλήματα της Δυτικής Ευρώπης. Κάνουμε ακόμα σαν να μην καταλαβαίνουμε τι μας γίνεται. Γράφουμε ότι η Άρσεναλ δίνει 40 εκατομμύρια για τον Τζόλη σαν κάτι τέτοιο να είναι εκτός λογικής. Δεν είναι. Η Άρσεναλ έδωσε πέρσι 73 εκατομμύρια για τον Γιόκερες και 60 για τον Θουμπιθαμέντι. Από την δε Μπορούσια Ντόρντμουντ έχουν περάσει τα τελευταία χρόνια ποδοσφαιριστές όπως ο Χάλααντ και ο Μπέλιγχαμ για τον απλούστατο λόγο ότι οι Γερμανοί τους πλήρωσαν πολλά. Αλλά και γιατί είναι προσεκτικοί στο να διαλέγουν ταλαντούχους μικρούς, να τους βοηθούν να γίνουν καλύτεροι και να τους βρίσκουν και την επόμενη ομάδα τους. Δεν είναι παράξενο πως πλήρωσαν 33 εκατ ευρώ για να αποκτήσουν τον Καρέτσα: παράξενο θα ήταν να μην είχαν ασχοληθεί.  

Δεν ξέρω γιατί δεν μπορούμε να καταλάβουμε ότι οι τιμές των ποδοσφαιριστών στην Ευρώπη είναι μεγάλες. Αλλά με ενοχλεί περισσότερο από την έλλειψη κατανόησης ότι αυτές οι μεταγραφές προβάλλονται σαν κάτι εκτός λογικής. Ενώ οι Ελληνες ποδοσφαιριστές τόσο αξίζουν.

Δεν έκαναν κάποιο κόλπο

Το δεύτερο που με διαολίζει είναι ότι μέσω δημοσιευμάτων δημιουργείται η εντύπωση ότι οι πωλήσεις των συγκεκριμένων παικτών αποτελούν για τους ίδιους τους παίκτες κάποιου τύπου προσωπικό κατόρθωμα- σαν τις διαπραγματεύσεις να τις έκαναν αυτοί. Διαβάζεις τι γράφεται και νομίζεις ότι ο Τζόλης και ο Καρέτσας πιάσανε κορόιδο ο ένας την Άρσεναλ και ο άλλος την Ντόρντμουντ. Η ότι τα χρήματα αυτά πληρώθηκαν διότι οι ίδιοι με κάποιο φοβερό κόλπο κατάφεραν να πείσουν τις καινούργιες τους ομάδες να κάνουν οικονομικές υπερβάσεις. Κουταμάρες.

Ο Τζόλης και ο Καρέτσας δεν κάνουν ακριβές μεταγραφές: κάνουν μεγάλες καριέρες. Αυτό είναι το βασικό που πρέπει να προβάλλουμε σ’ αυτές τις ιστορίες. Και να υπενθυμίζουμε πως τα κατάφεραν γιατί πραγματικά μιλάμε για success story προς μίμηση. Το που βρίσκονται τώρα είναι που μετράει στις δυο ιστορίες. Κι αν είχαν μείνει ελεύθεροι και πήγαιναν στην Αρσεναλ ο ένας και στην Μπορούσια Ντόρτμουντ ο άλλος παίρνοντας μόνο συμβόλαια πάλι επιτυχία θα ήταν. Τεράστια.    

Μικροί και χαρισματικοί

Δεν είναι τα χρήματα που δίνουν την διάσταση της επιτυχίας: είναι η επιλογή τους από τις συγκεκριμένες ομάδες αυτό που θα πρεπε να προβάλλεται. Και φυσικά και το πως τα κατάφεραν. Ο Τζόλης έφυγε από τον ΠΑΟΚ μικρός και πήγε στην Οφενμπαχ και στην Αλεμάνια Κουνιγκστέντεν. Ξαναγύρισε τον ΠΑΟΚ, καθιερώθηκε και βρέθηκε στην Νόριτς είκοσι χρονών. Δεν έπιασε παρόλο που κάποιες ευκαιρίες πήρε. Εκανε μια πανέξυπνη επιλογή να πάει να παίξει στη Β΄ Εθνική της Γερμανίας και στην Φορτούνα Ντίσελντορφ . Εκανε μια δεύτερη εξαιρετική επιλογή όταν αποφάσισε να προτιμήσει την Μπριζ, μολονότι είχε προτάσεις και από άλλες καλές ευρωπαϊκές ομάδες. Με την απόδοσή του στην ομάδα του Βελγίου ανάγκασε την Άρσεναλ να πληρώσει τα χρήματα που πλήρωσε για να τον αποκτήσει, μολονότι μάλιστα στο πρώτο πέρασμα του από την Πρέμιερ λιγκ δεν τα πήγε καλά: δεν συνηθίζεται και τόσο στην δύσκολη Αγγλία.

Ταλέντο, μυαλό και δουλειά

Ο Καρέτσας βρέθηκε μικρός στο Βέλγιο και χάρη στην τεράστια υποστήριξη της οικογένειας του έκανε καταπληκτικά πράγματα. Νεαρότατος βρέθηκε βασικός σε μια σημαντική ομάδα και πριν καλά καλά γίνει 18 χρονών έφτασε και στην εθνική Ελλάδος. Είναι δε τόσο εξελίξιμος ώστε προκάλεσε το ενδιαφέρον μιας γερμανικής ομάδας η οποία επενδύει σε τέτοιου τύπου παίκτες με ταλέντο. Το ταλέντο του πρέπει να τονίσουμε. Οπως στην περίπτωση του Τζόλη πρέπει να τονίσουμε τις άριστες επαγγελματικές του επιλογές. Ταλέντο και μυαλό: χωρίς αυτά δεν κάνεις καριέρα.  

Φυσικά σε κάθε περίπτωση αυτό που πρέπει να επισημάνουμε είναι ότι οι παίκτες αυτοί κατάφεραν να κάνουν σημαντικές μεταγραφές σε δυο μεγάλες ευρωπαϊκές ομάδες χάρη στη δουλειά τους. Με διαβολίζει που ξεχνάμε τη δουλειά που έχουν κάνει αυτά τα παιδιά και στεκόμαστε στα χρήματα που πληρώθηκαν παρουσιάζοντας μάλιστα και λεπτομέρειες για τα μπόνους για τις λεπτομέρειες των συμβολαίων τους καθώς και για τις θέσεις που πλέον καταλαμβάνουν στο χιτ παρέιντ των πιο ακριβοπληρωμένων Ελλήνων ποδοσφαιριστών κτλ κτλ. Σκοπός του ποδοσφαιριστή δεν είναι να φέρει λεφτά στα ταμεία μιας ομάδας ή να γεμίσει τις τσέπες του αντζέντη του: σκοπός του είναι να δουλεύει, να γίνεται καλύτερος, να κάνει βήματα μπροστά.   

Δύσκολοι στόχοι

Ας πούμε ένα μπράβο στον Τζόλη και τον Καρέτσα. Όχι γιατί πληρώθηκαν τα χρήματα που πληρώθηκαν αλλά γιατί και οι δύο αυτό το βήμα μπροστά στην καριέρα τους φέτος το καλοκαίρι το έκαναν. Και ας τους ευχηθούμε τα επόμενο βήματά τους, βασισμένα πάντα στην δουλειά τους, να είναι ακόμα για τους ίδιους σημαντικότερα. Εχουν μπροστά τους στόχους δύσκολους. Να κερδίσουν την αγάπη των οπαδών αυτών των μεγάλων ομάδων. Να γίνουν βασικοί. Να κερδίσουν τίτλους κι ακόμα μεγαλύτερη εκτίμηση. Να συνεχίζουν να διαφημίζουν το ελληνικό ποδόσφαιρο. Αυτά μετράνε. Κι όχι τα εκατομμύρια. Εκατομμύρια έχουν δοθεί για πολλούς που χάθηκαν. Από μόνα τους μπορεί να σημαίνουν πολλά και τίποτα.