Πριν αρχίσει το ντέρμπι ΠΑΟ – ΑΕΚ όλοι τόνιζαν το πόσο σημαντικό ήταν για τις δύο ομάδες για διαφορετικούς λόγους. Για τον ΠΑΟ ήταν η πρώτη δοκιμασία μετά το χαμένο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό και συγχρόνως μια ευκαιρία με νίκη να βάλει πλώρη για να ξεφύγει από τους διώκτες του καθώς μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου έχει βατά ματς ενώ ο Ολυμπιακός η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ παίζουν μεταξύ τους. Για την ΑΕΚ που είχε συμπληρώσει ένα χρόνο αήττητη στο πρωτάθλημα ήταν μια ευκαιρία για να δείξει πως μπορεί να παίξει καλά και εκτός έδρας. Το κίνητρο του ΠΑΟ αποδείχτηκε πιο μεγάλο. Η ομάδα του Νίστρουπ κέρδισε και βρίσκεται ήδη 7 βαθμούς μπροστά από την ΑΕΚ που έχει ένα ματς λιγότερο (με τον Ατρόμητο) αλλά και πολλά προβλήματα να λύσει. Αν δεν ο ΠΑΟ δεν ξέφυγε εκτός από την ΑΕΚ και από τον Ολυμπιακό και τον ΠΑΟΚ είναι γιατί αυτοί πήραν νίκες στο τέλος απέναντι στην Κηφισιά και τον Αστέρα Τρίπολης αλλά την Κυριακή αμέσως αμέσως έχουν να παίξουν μεταξύ τους. Για τον Ολυμπιακό και την δύσκολη νίκη του έγραψα χθες. Σήμερα κάποιες επισημάνσεις για τα υπόλοιπα ματς της αγωνιστικής.    

Απλά και μεθοδικά

Το ντέρμπι ΠΑΟ – ΑΕΚ (2-0) αποδείχτηκε ένα πολύ απλό ματς. Ενα γκολ του Τετέι στα 35 δευτερόλεπτα απλοποίησε τα πάντα για τον ΠΑΟ. Ο διεθνής φορ έκανε το 1-0 με σουτ εκτός περιοχής από πάσα του Αντίνο που πέτυχε ο ίδιος το 2-0 στο ξεκίνημα του δευτέρου ημιχρόνου τρέχοντας όλο το γήπεδο ενώ είχε και σουτ στο δοκάρι στο πρώτο ημίχρονο μετατρέποντας το ματς σε προσωπικό σόου. Δοκάρι είχε και ο Λιβάι Γκαρσία – την πρώτη ώρα του παιγνιδιού δεν υπήρχε παιγνίδι κι αν ο ΠΑΟ φρέναρε αυτό συνέβη γιατί αποβλήθηκε ο Κάνγουα που ήταν μετά τον Αντίνο ήταν ο καλύτερος του ΠΑΟ αλλά έκανε την κουταμάρα της βραδιάς χτυπώντας τον Κοϊτά. Μετά την αποβολή του ο ΠΑΟ ήταν απλά προσεχτικός στην άμυνα. Και η ΑΕΚ; Η ΑΕΚ πέταξε εντελώς το πρώτο ημίχρονο, είδε τον Ρότα αρχικά και τον Γκεοργκίεφ στην συνέχεια να υποφέρουν από τον Αντίνο, κάπως διορθώθηκε στην επανάληψη με την είσοδο των Κοϊτά και Ζίνι, αλλά ήταν πάλι η γνωστή ομάδα που εκτός έδρας χάνεται με μόνη διαφορά ότι στο ΟΑΚΑ δεν έχασε καταρρέοντας στο τέλος αλλά γιατί δέχτηκε γκολ στην έναρξη κάθε ημιχρόνου. Αλλά ο βασικός λόγος είναι γιατί έγιναν όλα αυτά και η απάντηση είναι απλή: έγιναν γιατί ο Νίστρουπ δεν φοβήθηκε καθόλου την ΑΕΚ της οποίας στο τέλος έμπλεξε το εγκώμιο, σημάδι ότι την είχε μελετήσει.

Τι έκανε ο Νίστρουπ; Χωρίς τον Ουναϊ, αποφάσισε να πάει το ματς στο «ένας προς ένα» στήνοντας τον ΠΑΟ κι αυτός με ένα 4-4-2 (όπως δηλαδή παίζει η ΑΕΚ) με μια απλή τακτική διαχείριση: τον τρόπο της επίθεσης. Ο Δανός ήξερε ότι η άμυνα της ΑΕΚ θα δείξει μεγάλη προσοχή στον Ντέσερς, μόνιμο σκόρερ του ΠΑΟ τελευταία, και τον χρησιμοποίησε σαν «σκιάχτρο» στην περιοχή: αυτός έμεινε σε αυτή αναγκάζοντας τους Μουκουντί και Ρέλβας να μείνουν κοντά του και οι άλλοι τρεις της επίθεσης άλλαζαν κατά περίσταση. Ο Τετέι είχε το ελεύθερο να παίζει όπου θέλει, ο Αντίνο βρέθηκε στα αριστερά, αλλά και στα δεξιά – το ίδιο και ο Λιβάι Γκαρσία από τον οποίο έλειπε μόνο το γκολ. Από εκεί και πέρα όλα τα έκαναν τα τρεξίματα του Κάνγκουα και του Καμαρά που επικράτησαν στην μεσαία γραμμή με την αθλητικότητα και την δύναμή τους, ενώ η τετράδα της άμυνας του ΠΑΟ έμεινε πίσω ώστε να μην έχουν χώρους οι κυνηγοί του Νίκολιτς. Το γρήγορο γκολ απλοποίησε τα πράγματα αφού ο Αντίνο είχε χώρους για αντεπιθέσεις κι ο ΠΑΟ δεν χρειαζόταν να πάρει ρίσκα.

Η ΑΕΚ ήταν πάλι αλλού

Και η ΑΕΚ; Ισως οι παίκτες του Νίκολιτς είχαν το μυαλό στο ματς με την Ρεάλ Μαδρίτης που ακολουθεί, όπως και να χει η ομάδα που αγωνίστηκε δεν ήταν η πρέπουσα. Η ΑΕΚ ήταν αμυντικά ευάλωτη (στα σουτ των παικτών του ΠΑΟ δεν κοντράρει έστω κανένα κανείς), ήταν σοφτ στην μεσαία γραμμή στην οποία όσο περνά ο καιρός η απουσία του Πινέδα φαίνεται όλο και πιο πολύ) και μπερδεμένη στην επίθεση καθώς η έμπνευση του Μάρκο Νίκολτς να ξεκινήσει τον Ζουμπκοφ δεν του έδωσε τίποτα. Κάτι διορθώθηκε στην επανάληψη με το πέρασμα του Κοϊτά και του Ζίνι, αλλά ο ΠΑΟ βρήκε γρήγορα το δεύτερο γκολ και μετά την αποβολή του Κάνγκουα έπαιξε σοβαρή άμυνα. Και πήρε το ματς διαδικαστικά μπροστά σε 40 χιλιάδες οπαδούς του. Οι οπαδοί λίγο αργά - αλλά θα συνέβαινε κι αυτό – έχουν καταλάβει πως φέτος είναι η χρονιά του και πως το βαθμολογικό του πλεονέκτημα μέχρι το τέλος του πρώτου γύρου μπορεί να γίνει μεγάλο. Ο ΠΑΟ, με τον μεγάλο του πάγκο, τους πολλούς του σκόρερ και τις εύκολες εντός έδρας νίκες του φοβίζει. Οι ανταγωνιστές του όχι.             

Οι μικροί έσωσαν τον Λίσι

Ο ΠΑΟΚ πχ όχι μόνο δεν φοβίζει αλλά φοβάται κομμάτι κι ο ίδιος ακόμα και σε ματς που είναι καλύτερος. Ο Αστέρας Τρίπολης πήγε στην Τούμπα με υπηρεσιακό προπονητή τον Γιάννη Κοντοέ κι όχι μόνο δεν τον φοβήθηκε, αλλά αν δεν πήρε βαθμό αυτό συνέβη γιατί στις καθυστερήσεις ο τερματοφύλακας Μοναστηρλής έκανε μια μεγάλη επέμβαση σε σουτ του Παπακανέλου σε μια φάση από το μέλλον. Ο ΠΑΟΚ προηγήθηκε γρήγορα με τον Εντιαγιέ, αλλά δεν βρήκε δεύτερο γκολ και φάνηκε να βάζει πάλι μπροστά ένα πρόγραμμα αυτοκαταστροφής. Δέχτηκε την ισοφάριση από τον Καπιόκα πριν να φύγει το ημίχρονο, έμεινε με δέκα παίκτες εξαιτίας μιας ανόητης αποβολής του Κένι, και χρωστά το ματς στον Μπρόρσον που αποβλήθηκε κι αυτός για ένα φάουλ στον Ανέστη Μύθου: ο μικρός αποδείχτηκε η χρυσή αλλαγή του Αλέσιο Λίσι γιατί βρήκε και το γκολ του 2-1. Ο Ιταλός είναι τυχερός γιατί μπροστά υπάρχει ο Ολυμπιακός και αυτό θα συσπειρώσει τον ΠΑΟΚ και θα δώσει στον ίδιο την δυνατότητα μιας ήσυχης εβδομάδας προετοιμασίας ενός ματς στο οποίο ο ΠΑΟΚ παίζει τις ελπίδες του να επιστρέψει στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος και αυτός ίσως τον πάγκο του. Χθες ωστόσο έτοιμος για το Καραϊσκάκη ήταν μόνο ο Ζίφκοβιτς – ίσως και οι δυο φορ, που συνυπάρχουν αλλά προκαλώντας μια τακτική δυσκολία. Ο Εντιαγιέ που βγήκε πονώντας είναι πιο κινητικός, ο Μπαντζα είναι πολύ καλός εντός περιοχής αλλά χωρίς τον Μεϊτέ και χωρίς τον καλό παλιό Ταϊσον η παρουσία τους κάνει την ανασταλτική δουλειά δύσκολη και ο τρόπος που παίρνουν την μπάλα είναι προβλέψιμος.

Βλέπεις Νίκας είναι καλό

Η μεγάλη ερώτηση της αγωνιστικής ήταν αν ο Λεβαδειακός θα βάλει γκολ στο ματς με τον Αρη: όταν ο Νίκας έκανε το 1-0 από ωραία πάσα του Κωστή στο.. ήταν σαν να λύθηκαν μάγια. Ο Λεβαδειακός κυριάρχησε, πέτυχε δυο γκολ ακόμα (με τον Βήχο με πέναλτι στο 44΄και τον Παντέα στο τέλος) αλλά αν κάποιος έβλεπε το ματς θα πίστευε πως η ομάδα που είχε οκτώ ματς να σκοράρει ήταν ο Αρης. Η εμφάνιση της ομάδας του Μιχάλη Γρηγορίου δεν ήταν απλά κακή: ήταν σχεδόν ανεξήγητη και δεν μπορεί να οφείλεται στο ότι ο κόουτς επέλεξε να ξεκινήσει με τον νεαρό Παπασαραφιανό, άλλωστε τον άλλαξε στο ημίχρονο. Ούτε η απουσία του Ράστιτς και του Μπρούμα  μπορεί να εξηγεί τέτοια αγωνιστική καθίζηση: υπάρχει προφανώς πρόβλημα νοοτροπίας.

Σε κάθετη πτώση είναι και ο Παναιτωλικός που χάνει ακόμα και σε ματς που είναι καλός γιατί δεν μπορεί να βάλει γκολ, πράγμα παράξενο για ομάδα του Γιάννη Αναστασίου. Ο ΟΦΗ τον κέρδισε εκμεταλλευόμενος την φόρμα του Νους, που πήρε την αποβολή του Προδρομίτη στο 70΄ κι άλλαξε το ματς. Αλλά και χάρη στην παραγωγικότητα του Αθανασίου που ζωγραφίζει ασίστ και την εκτελεστική ικανότητα του Κόντρο που σκόραρε στο 88΄με το γόνατο.

Η νίκη του Λεβαδειακού και η ήττα του Παναιτωλικού μεγαλώνουν την σημασία των σημερινών ματς (Καλαμάτα – Ηρακλής και Ατρόμητος – Βόλος). Είναι αποτελέσματα που ήρθαν για να υπενθυμίσουν πως η μάχη για την παραμονή θα είναι και φέτος σκληρότατη.