Πριν από λίγες μέρες έγινε γνωστό χάρη σε ένα αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του Μega μια δυσάρεστη ιστορία που έχει σχέση με τον αθλητισμό όχι τον επαγγελματικό αλλά τον σχολικό και δημιούργησε ένα πολύ μεγάλο προβληματισμό. Η κόρη ενός υφυπουργού είχε εξασφαλίσει μοριοδότηση στις πανελλήνιες εξετάσεις ως στέλεχος μιας ομάδας χάντμπολ που έπαιρνε μέρος σε σχολικά πρωταθλήματα χωρίς ίδια να αγωνίζεται στην συγκεκριμένη ομάδα αρκετά. Ο υφυπουργός παραιτήθηκε κι αν δεν γράφω το όνομά του είναι γιατί η ιστορία είναι πιο σημαντική από τις περιπέτειές του.
Η συγκεκριμένη ιστορία που ήρθε ως συνέχεια μιας άλλης που είχε πρωταγωνιστές διαιτητές μπάσκετ που κατηγορούνται ότι αλλοίωσαν αποτελέσματα σε σχολικά πρωταθλήματα υπέρ μαθητών που στελέχωναν ομάδες και έπρεπε να μοριοδοτηθούν κι αυτοί, δημιούργησε προβληματισμούς για το σύστημα μοριοδότησης των μαθητών με αποτέλεσμα όπως διαβάζω η Υπουργός Παιδείας κ. Σοφία Ζαχαράκη και ο Υφυπουργός Αθλητισμού κ. Γιάννης Βρούτσης να έχουν πάρει εντολή από τον πρωθυπουργό για να αλλάξουν τον σχετικό νόμο. Ευτυχώς που και οι δύο δεν βιάστηκαν να τον καταργήσουν.

Οικογενιακές υποθέσεις
Το βασικό νομοθετικό πλαίσιο για τη μοριοδότηση των διακριθέντων αθλητών στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση θεσπίστηκε το 1999 (Νόμος 2725/1999, άρθρο 34) και έκτοτε έχει δεχθεί συνολικά 51 τροποποιήσεις. Παρόλο που οι τροποποιήσεις αυτές μαρτυρούν ότι υπήρχε ανάγκη συνεχούς βελτίωσής του ο νόμος δούλεψε αρκετά καλά διότι η μοριοδότηση έδινε στους γονείς το κίνητρο να στείλουν τα παιδιά τους να ασχοληθούν σοβαρά με τα σπορ. Από τον ερχομό της κρίσης και μετά (από το 2009-10 δηλαδή) η παραγωγή αθλητών επιπέδου στην Ελλάδα έχει γίνει οικογενειακή υπόθεση. Μπαμπάδες και μαμάδες αποφασίζουν να στείλουν τα παιδιά τους στα γυμναστήρια και στα γήπεδα για να βρουν την αθλητική τους κλήση. Οι πιο πολλές ιστορίες των μεγάλων αθλητών του καιρού μας είναι οικογενειακές: πίσω από τις επιτυχίες βρίσκονται πιο πολύ οι γονείς παρά οι ομάδες, οι Ακαδημίες, οι προπονητές κτλ κτλ. Η μητέρα της Κατερίνας Στεφανίδου και η μητέρα του Λευτέρη Πετρούνια έκαναν τα παιδιά τους να αγαπήσουν τον αθλητισμό. Τα δυο αδέρφια που κάνουν ωραία πράγματα ως ταλαντούχοι πιτσιρικάδες στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ο και ο Μπάμπως Κωστούλας βρέθηκαν από μικροί στο γήπεδο χάρη στον μπαμπά Θανάση παλιό παίκτη του Ολυμπιακού. Οι οικογένειες του Ρέτσου, του Μανδά, του Βαγιαννίδη, του Μουζακίτη, του Ιωαννίδη μπόλιασαν τα παιδιά με αγάπη για το ποδόσφαιρο. Ο ίδιος ο Καραλής έχει δηλώσει πως χρωστάει πολλά στον μπαμπά του. Όπως κι ο Τσιτσιπάς στους γονείς του και η Μαρία Σάκαρη στην μαμά Αγγελική που ήταν κι αυτή πρωταθλήτρια. Τα παραδείγματα είναι ενδεικτικά απλά για να κάνουν κατανοητό αυτό που όλοι όσοι γνωρίζουμε με τα αθλητικά γνωρίζουμε: χωρίς τις αποφάσεις και την ανασχόληση των γονιών δεν θα υπήρχαν παρά ελάχιστη Ελληνες πρωταθλητές. Και για τους γονείς η περίφημη μοριοδότηση των παιδιών λόγω της ενασχόλησής τους με τον αθλητισμό ήταν σημαντικός λόγος για να πάρουν την απόφαση να τα στηρίξουν. Ολοι σκέφτηκαν πως ακόμα κι αν το παιδί τους δεν γίνει πρωταθλητής θα εξασφαλίσει μόρια για την είσοδό του στην σχολή της αρεσκείας του κι έτσι ο κόπος του δεν θα πάει χαμένος. Διότι κόπος υπάρχει και είναι μεγάλος.
Η μοριοδότηση δημιουργήθηκε για να επιβραβεύει παιδιά που στερούνται ελεύθερο χρόνο, κάνουν καθημερινές εξαντλητικές προπονήσεις για χρόνια και παλεύουν να συνδυάσουν τον πρωταθλητισμό με την μελέτη. Η μοριοδότηση πριμοδοτεί τον μαθητή που κολυμπάει σε πισίνες στις 7 το πρωί και μετά πάει δτο σχολείο. Πριμοδοτείται το παιδί που έχασε μαθητικές απολαύσεις όπως είναι οι εκδρομές και τα σχολικά πάρτι γιατί έτρεχε στα γήπεδα κι έλιωνε στα γυμναστήρια. Τα περίφημα μόρια ο αθλητής μαθητής δεν τα παίρνει τυχαία: τα παίρνει γιατί περνά σκληρά τα μαθητικά του χρόνια.
Αν κάποιος (κάποιοι…) κλέβουν μόρια δεν φταίνε τα παιδιά που ιδρώνουν και δουλεύουν. Δεν μπορεί να τα τιμωρήσουμε καταργώντας την μοριοοδότηση όπως έχουν αρχίσει να φωνάζουν πολλοί. Δεν γίνεται να καίμε μαζί τα χλωρά και τα ξερά.

Οι προθέσεις του νομοσχεδιου
Διάβασα το νέο νομοσχέδιο. Δεν αμφισβητώ τις καλές προθέσεις. Αλλά χρειάζονται κατά την γνώμη κάποια άλλα πράγματα. Τα ονόματα όσων παίρνουν μόρια χωρίς να είναι αθλητές δεν εμφανίζονται στα φύλλα αγώνων μόνα τους: κάποιοι εξασφαλίζουν αυτό το προνόμιο σε όσους έχουν διάθεση να κλέψουν – αυτοί θα έπρεπε να είναι ο στόχος. Το Υπουργείο Παιδείας θα πρέπει να δημιουργήσει ένα πλαίσιο που να κάνει όσους εμπορεύονται μόρια (προτείνοντας το σε γονείς (με το αζημίωτο…) να φοβούνται και να το σκεφτούν. Χρειάζεται επίσης να ξαναδούν οι αρμόδιοι την ίδια την διοργάνωση των σχολικών πρωταθλημάτων και να υπάρξει ένας σοβαρός εποπτικός μηχανισμός τους. Διαβάζω ότι στο νέο νομοσχέδιο προβλέπεται ότι δεν θα αρκεί πλέον ένα μόνο μετάλλιο ή μια ευκαιριακή διάκριση και ότι θα εξετάζεται η συνολική παρουσία και η συστηματική ενασχόληση του μαθητή με τον αθλητισμό σε βάθος τετραετίας (από τη Γ' Γυμνασίου έως τη Γ' Λυκείου). Χρειάζεται μεγάλη προσοχή όμως. Πρώτα από όλα δεν υπάρχουν ευκαιριακές διακρίσεις και εύκολα μετάλλια: ενθάρρυνση χρειάζεται για να φτάνουν τα παιδιά σε διακρίσεις. Και δεν είναι εύκολο να ορίσεις χρονικά στάνταρ όπως «το βάθος της τριετίας κτλ». Σε αυτές τις ηλικίες τα παιδιά αλλάζουν εύκολα σπορ. Κάποιος που στα 16 του είναι ένας μέτριος παίκτης του μπάσκετ μπορεί στα 17 του να είναι ένα ταλέντο στο βόλεϊ. Θέλω να πω ότι η αξιολόγηση δεν πρέπει να αφορά τα παιδιά τόσο, όσο αυτούς που έχουν την εποπτεία των ομάδων και των πρωταθλημάτων. Δείτε τι συμβαίνει στην περίπτωση της κόρης του Υφυπουργού. Με τον μπαμπά της ασχολήθηκαν όλοι. Με αυτούς όμως που της έδιναν θέση στην ομάδα δεν βλέπω να ασχολείται κανείς. Ενώ θα πρεπε. Όπως θα πρεπε να ασχολούμαστε και με τους υπεύθυνους του σχολείου της. Αυτοί μου μοιάζουν να εμπορεύονται μόρια.
Στο νομοσχέδιο διαβάζω και πολλά που έχουν ενδιαφέρον: θέλω να είμαι δίκαιος. Θα ελέγχεται, λέει, αυστηρότερα η ουσιαστική συμμετοχή των μαθητών στους αγώνες (που θα πρέπει να δίνουν το παρών στο 50% των αγώνων στα ομαδικά αθλήματα) ενώ θα υπάρξει και έλεγχος για το επίπεδο ανταγωνισμού των διοργανώσεων. Απορώ ποιος θα κάνει τους ελέγχους. Αλλά αυτοί είναι η λύση. Όχι το πως θα κάνουμε τους γονείς να μην θέλουν να μάθουν στα παιδιά να αγαπούν τα σπορ γιατί δεν θα έχουν να κερδίσουν τίποτα…
(Νεα Σαββατοκύριακο, Νοέμβριος 2026)








