To ‘χω πρωτογράψει κάτι χρόνια πριν και όσο ο καιρός περνάει το πιστεύω ακόμα και πιο πολύ. Οσο μεγαλώνουμε θυμόμαστε ελάχιστα από την παιδική μας ηλικία – oι αναμνήσεις ξεθωριάζουν. Ελάχιστοι θυμόμαστε την πρώτη μας μέρα στο σχολείο, την πρώτη φορά που κλοτσήσαμε μια μπάλα, το πρώτο ταξίδι με τους γονείς, την πρώτη μας αρρώστια και ας επιμένει η μάνα μας ότι ήταν τόσο βαριά, που όλοι είχαν κατατρομάξει. Ενας άντρας μπορεί να ξεχάσει ακόμα και τη πρώτη του σεξουαλική εμπειρία και πολλοί αυτή την έλλειψη μνήμης την αντικαθιστούν με ωραία αθώα ψέματα: αλλά κανείς δεν ξεχνά την πρώτη φορά που είδε ένα μουντιάλ και δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει διηγηθεί στην παρέα του τι ακριβώς θυμάται με ένα πλήθος από λεπτομέρειες, που αφορούν το που το είδε το με ποιους το είδε – μιλάω όχι για λεπτομέρειες που έχουν να κάνουν με την διοργάνωση και τους πρωταγωνιστές της, αλλά με λεπτομέρειες που αφορούν την ίδια την ζωή του αφηγητή, τα παιδικά και τα εφηβικά του χρόνια. Η διαδικασία εξιστόρησης αυτής της μοναδικής κατάστασης ανακάλυψης της παγκοσμιοποίησής του ποδοσφαίρου είναι συνήθως κάτι σαν μαγικό παραμύθι – ένα είδος επιστροφής σε ένα παρελθόν που όλα ήταν υπέροχα, φυσικά και οι ομάδες και οι παίκτες. Αλλά είναι μια διαδικασία που αφορά αποκλειστικά του άνδρες. Γιατί οι γυναίκες δεν συμμετέχουν. Και δεν καταλαβαίνουν ούτε την ιερότητα της αφήγησης, ούτε την ανταλλαγή των ανδρικών εμπειριών. Και λογικά. Δεν έχουν ανάλογες εμπειρίες. Όταν τα αγοράκια κατασκευάζουν χάρη στο μουντιάλ στην εφηβική τους ηλικία ένα είδος συναισθηματικού θερμοκηπίου με σκοπό να επιστρέφουν σε αυτό κάθε φορά ξαναβρίσκοντας την ανεμελιά τους τους, τα κορίτσια απλά φροντίζουν να μεγαλώσουν και να ωριμάσουν. Ίσως και να γελάνε παρατηρώντας πόσο και πως αυτό που αποκαλείται μουντιάλ επηρεάζει τους μπαμπάδες, τους θείους, και τα αδερφάκια τους. Πόσο τους ενώνει και τους χωρίζει ανάλογα με τις ομάδες που προτιμούν.
Η περίεργη δόση περηφάνιας με την οποία κάποιος αναφέρεται σε μια συζήτηση στα μουντιάλ (διότι μετά την αναφορά στο πρώτο που είδε, ακολουθεί η διαδικασία αξιολόγησης του καλύτερου κτλ) είναι εντελώς ακατανόητη από τις γυναίκες και θα ήταν αρκετή ως διαδικασία για να τις κάνει να το αντιπαθήσουν – μετά την πρώτη φορά που μπορεί να δείξουν κατανόηση ακούν το πράγμα ως μια αντρική μπουρδολογία που επαναλαμβάνεται σε κάθε ευκαιρία άνευ λόγου. Πλην όμως υπάρχει κάτι χειρότερο για τις γυναίκες ακόμα και από αυτές τις ανδρικές εξιστορήσεις: είναι ο ίδιος ο μήνας της τηλεοπτικής μετάδοσης του μουντιάλ.
Οσο η διοργάνωση βαδίζει προς το τέλος της, τόσο περισσότερο τρέμει ο ιστός που κρατά τα ζευγάρια ενωμένα. Οι γυναίκες είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουν γιατί φάση με την φάση ο πυρετός των ανδρών ανεβαίνει. Είναι πολύ σπάνιο κάποια να καταλάβει ότι από την ώρα που στην διοργάνωση αρχίζουν τα νοκ άουτ ματς, αρχίζουν τα αληθινά δράματα. Είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν μια γυναίκα θα σεβαστεί την αγωνία που νοιώθει ο καλός της όταν κάθεται να δει ένα Γερμανία – Αγγλία πχ ή τον πόνο που μπορεί να του προκαλέσει ο αποκλεισμός της Βραζιλίας, από την στιγμή μάλιστα που είναι αμφίβολο το αν αυτός γνωρίζει ποια είναι η πρωτεύουσα της.
Αυτό που μια γυναίκα έχει ζήσει (και το θυμάται πάντα…) είναι ότι το μουντιάλ αποτελεί το απόλυτο άλλοθι για να έρχονται σπίτι τα φιλαράκια του συντρόφου της και να πίνουν μπύρες φωνάζοντας και πανηγυρίζοντας: όχι ό,τι καλύτερο. Ξέρει επίσης ότι το μουντιάλ είναι λόγος για να της αρνείται ο φίλος της με την απλή δικαιολογία ότι πρέπει να δει ένα ματς, ακόμα κι αυτή την μια κοινή τους έξοδο το Σάββατο το βράδυ. Γνωρίζει η γυναίκα ότι ένα ολόκληρο μήνα (και βάλε…) θα τον περάσει με τις φίλες της μιλώντας (και) για άντρες που παρακολουθούν ευτυχισμένοι μπάλα σαν να μην υπάρχει τίποτα άλλο στην ζωή τους.
Λίγα πράγματα μπορεί να είναι τόσο παράδοξα όσο το να βλέπεις μια γυναίκα να μην καταλαβαίνει τις στιγμές χαράς του συντρόφου της, ενώ το προσπαθεί. Αυτή η δυσκολία κατανόησης δημιουργεί παραδοσιακά εντάσεις. Αλλά όχι τώρα: τώρα δεν θα συμβεί τίποτα. Όχι γιατί το μουντιάλ δεν θα είναι σημαντικό για τους ποδοσφαιρόφιλους άντρες. Αλλά γιατί και για αυτούς θα είναι μια δοκιμασία. Γιατί; Γιατί όπως όλα τα μουντιάλ που γίνονται στο δυτικό ημισφαίριο οι ώρες μετάδοσης των αγώνων είναι διαφορετικές από αυτές που συνηθίζουμε στην Ευρώπη. Ειδικά μέχρι τα προημιτελικά κάμποσα παιγνίδια θα μεταδίδονται χαράματα: κάποια και στις τέσσερεις και στις πέντε τα χαράματα! Όποιος θέλει να δει όλα τα ματς θα ξεχάσει την όποια κανονικότητα υπάρχει στην ζωή του. Επιπλέον στις μικρές ώρες αυτές δεν θα υπάρχουν ούτε φίλοι έτοιμοι να μοιραστούν αγωνίες, ούτε μαγαζιά με τηλεόραση διαθέσιμα να φιλοξενήσουν ανδροπαρέες, ούτε καν σουβλατζίδικα που θα εφημερεύουν. Όποιος θέλει να δει τα ματς θα χάσει τον ύπνο του, θα κυκλοφορεί τα πρωϊνά σαν ζόμπι, θα θυμηθεί τον καιρό που έκανε σκοπιά στο στρατό και χτυπούσε «γερμανικά νούμερα». Οποιος δεν θέλει να χάσει λεπτό από κάτι που περίμενε τέσσερα χρόνια, αυτή τη φορά θα υποφέρει. Θα μου πείτε υπάρχει πάντα η δυνατότητα να δει ένα ματς μαγνητοσκοπημένο και σε ώρα βολική: συγνώμη αλλά όποιος λέει τέτοια πράγματα δεν ξέρει τι σημαίνει μουντιάλ. Το να δεις ένα ματς του μουντιάλ, γνωρίζοντας το αποτέλεσμα, είναι σαν να φας παγωμένη μπριζόλα και να την συνοδεύσεις με μπύρα που επειδή έχεις ξεχάσει ανοιχτή για ώρες είναι ζεστή κι έχει ξεθυμάνει. Ας πούμε ότι μια φορά μπορεί να το κάνεις. Δεύτερη αποκλείεται.
Αντίθετα με αυτά που συνέβαιναν στα προηγούμενα μουντιάλ αυτή τη φορά δεν θα έχουμε καυγάδες ανάμεσα στα ζευγάρια. Απλά οι άντρες θα έχουν ανάγκη από λίγη κατανόηση παραπάνω. Δεν θα ζητάνε να γίνει κατανοητή η αγάπη τους για την διοργάνωση που τους ξανακάνει παιδιά, αλλά γιατί θα υποφέρουν ένα μήνα όχι από γυναικεία περιέργεια, αλλά από σκληρή αυπνία.
Κορίτσια να είσαστε μεγαλόψυχα: τα αγόρια αυτή την φορά δεν θα περάσουν όσο καλά έχουν συνηθίσει…
(Βημαγκαζίνο, Ιούνιος 2026)
