Ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός με τις νίκες που πέτυχαν χθες βράδυ, ο πρώτος κόντρα στην Μονακό στο ΣΕΦ κι ο δεύτερος στην Βαλένθια με αντίπαλο την φιλόδοξη τοπική ομάδα, επί της ουσίας έδωσαν ραντεβού στο Final 4 της Αθήνας.  Κανείς από τους δυο δεν έχει τυπικά προκριθεί αλλά και οι δυο μοιάζει σχεδόν αδύνατον να λείπουν από το πανηγύρι του ΟΑΚΑ.

Η διαφορά του Ολυμπιακού από την Μονακό είναι χαώδης: παίζουν σαφώς ρόλο και τα προβλήματα των Μονδεγάσκων που χθες έχασαν νωρίς και τον Τάις, αλλά και η φόρμα του Ολυμπιακού είναι τρομακτική. Ο Παναθηναϊκός λύγισε την Βαλένθια για δεύτερη φορά – χθες το έκανε στην παράταση μετά από ένα θρίλερ: έχει παίκτες με προσωπικότητα που σαφώς είχαν τον πρώτο λόγο στα ματς αυτά απέναντι στην άπειρη σε τέτοιες καταστάσεις ισπανική ομάδα και μόνο όποιος δεν πολυκαταλαβαίνει από μπάσκετ δεν το περίμενε. Οι δυο ελληνικές ομάδες στα play off δείχνουν πως αυτό τον καιρό ο μόνος αντίπαλός τους είναι ο κακός εαυτός τους: επειδή αυτό ισχύει και στο Final 4 μου μοιάζει σχεδόν απίθανο να μην δούμε ένα ελληνικό τελικό φέτος. Και το γιατί θα συμβεί το βλέπουμε στα play off.

Ο προπέρσινος Παναθηναϊκός

To κατόρθωμα της βραδιάς το έκανε αναμφίβολα ο ΠΑΟ. Ο Αταμάν στα δυο ματς αυτά στην Ισπανία βρήκε τον προπέρσινο Παναθηναϊκό, εκείνο που είχε κερδίσει την Ευρωλίγκα. Δεν λέω πως είναι βέβαιο πως θα το κάνει και τώρα – ποτέ και για καμία ομάδα δεν μπορείς να το πεις όταν έχουμε να κάνουμε με μια διοργάνωση που κρατά μήνες και κρίνεται σε δυο βράδια – αλλά αυτό που βλέπω είναι πως  ο ΠΑΟ θυμίζει σε κάποια πράγματα αυτά που τον έκαναν πρωταθλητή Ευρώπης. Ο Αταμάν διαχειρίζεται με όλη του την προσοχή μια ομάδα που μοιάζει από ένα σημείο της σεζόν κι έπειτα καινούργια και την βλέπει να ανταποκρίνεται σε όποιο ρυθμό και όποιο τέμπο σε ένα ματς προκύπτει. Ο ΠΑΟ κέρδισε στο πρώτο παιγνίδι την Βαλένθια με την άμυνα του και στο δεύτερο πήρε την νίκη σε ένα ματς με ένταση και επιθετικότητα που θύμιζε ΝΒΑ, εξου και το τελικό …Με άλλα λόγια, όπως ακριβώς και πρόπερσι όταν και κέρδισε την διοργάνωση, μπορεί σαν χαμαιλέοντας να προσαρμοστεί και να πάρει ένα ματς επιτρέποντας στον αντίπαλο του να παίξει όπως θέλει. Διότι το πως παίζεις και το πως κερδίζεις στα ομαδικά σπορ δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Ο Μαρτίνεθ ήταν δεδομένο πως θα άλλαζε τρόπους και τέμπο σε σχέση με το ματς που η Βαλένθια έχασε την Τρίτη. Είχε δουλέψει καλά τις πιθανότητες και η πιο ωραία απόδειξη για αυτό είναι η επιλογή του Ντε Λα Ρέα που στο πρώτο ματς δεν αγωνίστηκε καθόλου και στο δεύτερο παραλίγο να του δώσει την νίκη. Ο μικρός που μένει 20 λεπτά στο παρκέ και βρίσκει 18 πόντους βοηθά τον Ισπανό προπονητή να έχει στο γήπεδο σταθερά κοντά και επιθετικά λειτουργικά σχήματα ικανά να βρουν στην επίθεση τα σουτ που δεν βρήκαν την Τρίτη. Δεν είναι τυχαίο ότι οι τρεις που παίζουν πιο πολύ είναι ο Μοντέρο, ο Μπαντιό και ο Κάμερον Τέϊλορ: όλοι από 30 λεπτά και πάνω. Ο κόουτς της Βαλένθια θέλει να αποφύγει τον συνωστισμό στη ρακέτα, εκεί που ο ΠΑΟ και λόγω του ΛεΣόρ και του Χέις Ντέιβις μπορεί να αμυνθεί καλύτερα και δίνει πολύ λίγο χρόνο συμμετοχής στους Πραντίγια, Κοστέλο και Σακό. Αλλά ο Αταμάν είναι έτοιμος για όλα.

Γύρω γύρω όλοι

Ο Τούρκος κόουτς σε μια από τις καλύτερες βραδιές του στον ΠΑΟ έχει από την αρχή στο μυαλό του αυτή την πιθανότητα και απαντάει στο τρέξιμο με σχήματα χαμηλά. Ο ΠΑΟ παίζει παρά την απουσία του Σλούκα και λεπτά με τρεις γκαρντ (Ναν, Γκραντ και Σορτς), αλλά κυρίως παίζει πολύ χωρίς σέντερ: οι Οσμαν, Ρογκαβόπουλος, Γκριγκόνις έχουν αρκετό χρόνο συμμετοχής κι αν για τον Τούρκο αυτό ήταν δεδομένο δεν ήταν τόσο βέβαιο ότι θα συμβεί με τους άλλους δυο. Ο Αταμάν επιστρατεύει και τον Μίτογλου για να παίξει πιο πολύ στο 5, αλλά κυρίως θέλει στην επίθεση την περιφερειακή κίνηση του Χουάντσο και του Ντέιβις που κι αυτοί μοιάζουν στην επίθεση να παίζουν φόργουορντ – σαν παλιά «τριάρια» δηλαδή που θέλουν να πάρουν την μπάλα μακριά. Κάπως έτσι, παίζοντας με τρεις φόργουορντ ένα ανελέητο γύρω γύρω όλοι, ο ΠΑΟ βρίσκει 16 τρίποντα – εκ των οποίων 8 από τον Ντέιβις και τον Χουάντσο, αν και το κρισιμότερο της βραδιάς το βρίσκει στο τελευταίο λεπτό του τέταρτου δεκάλεπτου του ματς ο Οσμαν που σκόραρε με την βοήθεια του ταμπλό ξαπλωμένος σχεδόν στο παρκέ.

Ο ΠΑΟ θα μπορούσε να κερδίσει στην κανονική διάρκεια καθώς με τον Ναν μίλησε τελευταίος, αλλά ο καλός κατά τα άλλα Αμερικάνος αστόχησε, αφήνοντας στην παράταση το ρόλο του κίλερ στον Ντέιβις που εκμεταλλεύεται ότι στην Βαλένθια όλοι περιμένουν να πάει η μπάλα στον Ναν. Ο Αταμάν πήρε το ματς έχοντας χαλάσει το μυαλό των αντιπάλων του και έχοντας φυσικά πάρει πολλά από τους πρωταγωνιστές του. Μαζί του πάντα, όποιος έχει προσωπικότητα, όχι μόνο παίζει, αλλά κάνει και την διαφορά.

Είναι πάντως αληθινά αδιανόητο το πως ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος θέλησε και πέτυχε για μια ακόμα φορά να ασχολούνται οι Ισπανοί μαζί του μην αφήνοντας παίκτες και προπονητές να πανηγυρίσουν αυτοί τον θρίαμβό τους. Δεν θυμάμαι σε διοργάνωση προπονητής να καταφέρεται εναντίον προέδρου ομάδας και αντικείμενο συζήτησης στο τέλος του ματς να είναι το αν η τοπική αστυνομία ήθελε να τον συλλάβει. Φανταστείτε δηλαδή τι έχει να γίνει στην Αθήνα που θα παίζει και εντός έδρας…

Πάρτι με την δεύτερη πεντάδα

Η επικράτηση του Ολυμπιακού ήταν όσο εύκολη δείχνει πάλι το τελικό 94-64. Η νίκη ήρθε μετά από ένα καταπληκτικό πρώτο ημίχρονο – για την ακρίβεια μετά από ένα απίστευτης έντασης δεύτερο δεκάλεπτο το οποίο ο Ολυμπιακός κέρδισε με 31-8. Ενδεικτικό της τρομερής φόρμας του Ολυμπιακού είναι ότι αυτό το δεκάλεπτο του διασυρμού των φιλοξενούμενων ήρθε όταν αγωνίστηκε με την δεύτερη πεντάδα του: ο άψογος επιθετικά Φουρνιέ, ο Νιλικίνα και ο Ζόζεφ που έβγαλαν τον Τζέιμς εκτός παιγνιδιού, ο Πίτερς που έπαιξε και πολύ καλά στην άμυνα απέναντι σε παίκτες όπως ο Αλφα Ντιαλό και ο Μπλοσονγκέιμ που θα πρεπε να τον δυσκολέψουν και ο Ντάντα Χολ που ήταν έτοιμος να σηκωθεί στα ουράνια, διέλυσαν την Μονακό απλά γιατί μπορούσαν να πατήσουν γκάζι. Ενδεικτικό της τρομερής συγκέντρωσης και της υπεροχής του Ολυμπιακού σε αυτό το κομμάτι του παιγνιδιού που του έδωσε την άνετη νίκη, είναι η παρουσία και η απόδοση του Σακίλ ΜακΚίσικ. Ηρθε από τον πάγκο για να παίξει τέσσερα λεπτά αντί του Νιλικίνα και έμοιαζε σούπερμαν με 6 πόντους, κλεψίματα και άμυνες ανθολογίας.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας είπε στο τέλος ότι θα έπρεπε να τον κρεμάσουν αν ο Ολυμπιακός έχανε από την Μονακό των μεγάλων προβλημάτων. Οντως η αντίπαλος του Ολυμπιακού μοιάζει να έχει πετάξει λευκή πετσέτα: η παρουσία της στα play off ήταν το μάξιμουμ των προσδοκιών της. Αλλά το ότι ο Ολυμπιακός κάνει σε αυτή την σειρά τις πιο μεγάλες και τις πιο εύκολες νίκες στην ιστορία του έχει να κάνει πολύ και με την φόρμα του. Ο Μπαρτζώκας πήρε πόντους από 11 παίκτες, ο Βεζένκοφ έβαλε πάλι 21 χωρίς να ιδρώσει. Κατά τα άλλα η απουσία του Γουόρντ υπήρξε θέμα μόνο για την στατιστική που παρέλαβε το φύλο αγώνα, ο Μιλουτίνοφ ήταν σαν να έχει πάρει ρεπό, ο Ντόρσεϊ ίσως δεν έπρεπε να αγωνιστεί καν, αλλά ο Ολυμπιακός είχε 22 ασίστ και 7 κλεψίματα και πάνω από 20 πόντους σε αιφνιδιασμούς. Δεν νομίζω ότι υπάρχει ομάδα αυτή την εποχή που σε σειρά best off 5 να μπορεί να τον πονοκεφαλήσει για πάνω από ένα ματς. Αλλά το Final4 είναι άλλου τύπου διοργάνωση και το ξέρουμε.

Το ΣΕΦ αποχαιρέτησε τον Ολυμπιακό με ένα πάρτι: είναι απίθανο η σειρά να επιτρέψει στο ΣΕΦ. O κόσμος του ΠΑΟ έχει το δικό του πάρτι μπροστά του: ο ΠΑΟ θέλει μια νίκη σε δυο εντός έδρας ματς για να τελειώνει. Και μετά οι δύο θα αρχίσουν τα σχέδια για το πως θα βρεθούν στον τελικό πράγμα που όλη η Ευρώπη περιμένει κοντά τρία χρόνια…