Χρειάστηκε να περάσουν είκοσι ολόκληρα χρόνια για να πανηγυρίσει ο κόσμος της ΑΕΚ μια νίκη της ομάδας στο Τσάμπιονς λιγκ αλλά χαλάλι στην αναμονή: η χθεσινή νίκη μπορεί να μην ήρθε με ένα μεγάλο σε έκταση σκορ στην AllWyn Arena αλλά μπορεί να γίνει η βάση μιας πρόκρισης στην επόμενη φάση, πράγμα που θα είναι για την ΑΕΚ ιστορικό. Τώρα που τα πανηγύρια τελείωσαν ας δούμε τι ακριβώς κέρδισε η ΑΕΚ απέναντι στους Αυστριακούς χθες βράδυ.   

Πρώτα το δέντρο και μετά το δάσος. Η ΑΕΚ έκανε κυρίως τη δουλειά της κερδίζοντας την Λασκ με 1-0. Ήταν φαβορί και το έδειξε. Κέρδισε απλά, δηλαδή με εφαρμογή της συνταγής του παιγνιδιού του Νίκολιτς και σαφώς δίκαια διότι είχε τις πιο μεγάλες ευκαιρίες στο ματς. Αν μάλιστα έχει κάτι για να προβληματιστεί αυτό έχει να κάνει με την αποτελεσματικότητα της, πράγμα που όταν μιλάμε για το Τσάμπιονς λιγκ είναι ένας βολικός προβληματισμός: μαρτυρά ότι μια ομάδα έχει παίξει καλά – πράγμα που είναι πάντα το βασικό ζητούμενο.

Δεν είναι θεωρία, είναι πράξη

Επειδή μιλάμε πολύ για το ποδόσφαιρο του Νίκολιτς, θέλω να πω ότι αυτό βασίζεται σε κάποια πολύ συγκεκριμένα δεδομένα που είδαμε χθες βράδυ. Ο Σέρβος θέλει ομοιογένεια στην άμυνα γιατί πιστεύει πως έτσι μια ομάδα αμύνεται καλύτερα: η γνώση του τι κάνει και τι μπορεί ο συμπαίκτης είναι το βασικό ζητούμενο. Το δεύτερο είναι το συστηματικό τάισμα των κυνηγών με διαφορετικούς και όχι μονότονους τρόπους: η ΑΕΚ επιτίθεται σωστά όπως της επιτρέπει ο αντίπαλος. Το τρίτο είναι ο έλεγχος του ρυθμού – για αυτό και ο κόουτς θέλει ένα ρόστερ με πολλά χαφ. Το τέταρτο το γκάζι από νωρίς: η ΑΕΚ του Νίκολιτς δεν περιμένει αλλά μπαίνει όσο πιο δυνατά μπορεί. Το έκτο η αξιοποίηση των στημένων φάσεων: υπάρχουν πάντα στην ενδεκάδα παίκτες για αυτή την δουλειά – με πρώτο τον Μάριν. Και το έβδομο έχει να κάνει με την νοοτροπία: νίκες είναι όλες και είναι χρήσιμες – ακόμα κι αυτές με 1-0, μας το είχε πει πέρυσι νωρίς. Ο σκοπός του Νίκολιτς είναι η ομάδα του να ξέρει να κερδίζει και 1-0 – όχι όμως μόνο με 1-0, γιατί αυτό δεν σε πάει μακριά.

Είναι ενδιαφέρον ότι στην πρώτη νίκη της ΑΕΚ στο Τσάμπιονς λιγκ μετά από είκοσι χρόνια οι αρχές του προπονητή φάνηκαν όλες.      

H ΑΕΚ ξεκίνησε το ματς δυνατά όπως ο κόουτς θέλει χάνοντας μια τεράστια ευκαιρία με τον Γιόβιτς. Ο Βιτάλις τον βρήκε στην πλάτη της άμυνας των Αυστριακών, το σουτ του Σέρβου δεν ήταν κακό αλλά ο τερματοφύλακας των φιλοξενούμενων Γιούνγκβιρτ έβγαλε την μπάλα με το κεφάλι. Η φάση μαρτυρά ότι έγινε αυτό που ο κόουτς ήθελε: η μπάλα μερικές φορές μπορεί να μπει και άλλες όχι – σημασία έχει η πρόθεση.

Στο 21’ είδαμε την επένδυση του προπονητή στις στημένες φάσεις: ο Μαριν σήκωσε το γήπεδο στο πόδι για το 1-0 με απευθείας εκτέλεση –  και τι εκτέλεση - φαουλ. Στο τέλος του ημιχρόνου η ΑΕΚ είχε ένα γκολ και τρεις μεγάλες ευκαιρίες, αλλά το σημαντικό ήταν άλλο: παρά την πίεση των Αυστριακών, που κέρδισαν αρχικά και πολλές μονομαχίες, η ΑΕΚ έλεγχε το παιγνίδι και γιατί η ομοιογενής άμυνά της δεν έκανε λάθη και γιατί οι μέσοι της είχαν επιστροφές και τρεξίματα. Η Ενωση μαζευόταν ωραία πίσω από την μπάλα ώστε να χτυπήσει στην κόντρα – οι Αυστριακοί κατάφεραν μόνο μια φορά να βρουν παίκτη ελεύθερο εντός περιοχής αλλά στο σουτ του Λανγκ ο Μπρινιόλι είχε απάντηση.

Συγκυριακό το μόλις 1-0

Η ΑΕΚ προτίμησε αυτή τη φορά να κάνει ένα περισσότερο κοντρόλ παιχνίδι - να παίξει δηλαδή με τον τρόπο που έπαιζε πέρσι αρκετά ματς στο Conference League εκτός έδρας: κατά την γνώμη μου το πιο σημαντικό ήταν ότι με τις επιστροφές, το τρέξιμο, αλλά και την τάξη που είχε στο γήπεδο (το 4-4-2 φαινόταν με γυμνό μάτι) σου έδινε πάντα την εντύπωση πως μπορεί να κερδίσει το ματς 1-0 αν χρειαστεί, και χρειάστηκε. Σίγουρα το τελικό σκορ είναι συγκυριακό, καθώς στο δεύτερο ημίχρονο δεν μέτρησε από το VAR ένα καταπληκτικό γκολ του Γιόβιτς για οφσάιντ του Μάγερ για κάτι ελάχιστο ενώ στο τέλος χάθηκαν από τον Ζίνι και τον Κοϊτα ευκαιρίες, αλλά αυτά μπορεί να σου συμβούν σε ένα τέτοιο ματς. Σημασία έχει να μπορείς να διαχειριστείς το 1-0 και να πιστεύεις πως θα το κρατήσεις – και φυσικά να το πιστεύει και μαζί σου το γήπεδο. Η υποστήριξη της ΑΕΚ από το κοινό της ήταν τρομερή ακριβώς γιατί ο κόσμος καταλάβαινε ότι η ομάδα μπορεί να ανταπεξέλθει: για το πω απλά έβλεπε το πλάνο. Το δεύτερο γκολ (που τελικά δεν ήρθε ποτέ) θα έδινε την καλύτερη εικόνα του αγώνα και θα γλύτωνε και τους οπαδούς της ΑΕΚ από το καρδιοχτύπι του τέλους: η Λασκ είναι πρωταθλήτρια και μια ευκαιρία στην πίεση που άσκησε θα την έκανε κι αυτή. Την βρήκε στο 93΄μετά την σύγκρουση του Μπρινιόλι με τα μπακ του σε μια εκτέλεση κόρνερ αλλά η κεφαλιά του Καλαϊτζιτς έφευγε άουτ γιατί η δικαιοσύνη δεν ήταν τυφλή: στο σενάριο της βραδιάς δεν υπήρχε πρόβλεψη για αδικίες.

'

Ισως χρειαζόταν λίγο πιο νωρίς

Ο Νίκολιτς χάρηκε τόσο πολύ με την εφαρμογή του πλάνου που έβλεπε ώστε η πρώτη αλλαγή του έγινε μετά το 80΄ και αυτό που θέλησε με τις αλλαγές ήταν κυρίως να φάει το χρόνο για να κρατήσει η ομάδα του το αποτέλεσμα: το ίδιο το ματς λέει πως ο Ζίνι θα μπορούσε να μπει πιο νωρίς καθώς μπόρεσε να τρομάξει τους Αυστριακούς και να είναι κι αυτός παράγοντας της νίκης. Αλλά ο Νίκολιτς δεν ήθελε βγάζοντας ή τον Γιόβιτς ή τον Βάργκα να επιτρέψει στους αντιπάλους της ΑΕΚ να ανεβούν κι άλλο, έστω κι αν όπως φάνηκε αυτό το ανέβασμα θα έδινε στον Ζίνι χώρους. Η ΑΕΚ έψαξε το δεύτερο γκολ, ο προπονητής της όμως με τον τρόπο που διαχειρίστηκε το ματς έψαξε βασικά την νίκη με το αγαπημένο του 1-0. Και την πήρε. Χωρίς μάλιστα να έχει ούτε εντυπωσιακά διακριθέντες, αλλά και χωρίς υστερήσαντες: όταν πλάνο υπάρχει, αυτό συμβαίνει.

Το δάσος του Λονδίνου

Πάμε τώρα να δούμε και το δάσος, δηλαδή το μεγάλο κέρδος. Η ΑΕΚ με την νίκη αυτή ξεκινά με τρεις βαθμούς που θα την κρατήσουν για καιρό πολύ ψηλά στην βαθμολογία, όποια κι αν είναι η άμεση συνέχεια. Το καλό είναι ότι και το δεύτερο ματς είναι μάλλον στα μέτρα της: βέβαια θα πρέπει να παίξει πολύ καλά μακριά από την έδρα της πράγμα που δεν έχουμε δει ακόμα. Αλλά το ματς με την Σαχτάρ στο ουδέτερο Λονδίνο είναι ότι πρέπει για να κάνει η πρωταθλήτρια βαθμό ή βαθμούς κι αν αυτό συμβεί η πρόκριση στην επόμενη φάση είναι πολύ κοντά: απομένουν έξι ολόκληρα ματς για μια υπέρβαση όποιο κι αν είναι το όνομα των αντιπάλων.

Το σπουδαιότερο αποτέλεσμα της βραδιάς είναι ότι η ΑΕΚ έδειξε αυτό για το οποίο είχε δεσμευτεί στην συνέντευξη Τύπου μια μέρα πριν ο προπονητής της: δεν μπήκε στο Τσάμπιονς λιγκ για την χαρά του παιγνιδιού αλλά για την διάκριση. Χθες ήρθε μια υποχρεωτική νίκη: τα αληθινά ωραία έρχονται.          

(Gazzeta.gr, Σεπτέμβριος του 2026)