Ο Παναθηναϊκός ανακοίνωσε την πρόσληψη του Δανού προπονητή Γιάκομπ Νίστρουπ. Διαβάζω δεξιά κι αριστερά ότι είναι μανιακός με την δουλειά, ότι αναδεικνύει ποδοσφαιριστές, ότι έχει πρωτοποριακές ιδέες, ότι είναι άτεγκτος και σκληρός, ότι δεν θυμίζει κανένα που έχει εργαστεί στην Ελλάδα και γιατί είναι πολύ νέος, ότι είναι σχεδόν δογματικός αφού παίζει μόνο 4-3-3 κτλ. Πολλά από αυτά μου θυμίζουν πολύ τον Τροντ Σόλιντ όταν ήρθε στον Ολυμπιακό το 2005. Μου τον θυμίζουν, όχι γιατί κι εκείνος μας ήρθε από την Βόρεια Ευρώπη, αλλά γιατί και τότε μιλούσαμε για κάποιον με ιδέες και τρόπους που θα αποδειχτούν πολύ καινούργιοι για την δική μας ελληνική πραγματικότητα. Ομολογώ πως η ιστορία του Νίστρουπ μου ξύπνησε λίγη άγια νοσταλγία.  

Δεν βρήκα τον λόγο

Γιατί ο Κόκκαλης έφερε το Σόλιντ ήταν κάτι στο οποίο δεν έβρισκα τότε λογική απάντηση. Όταν έφυγε ο Ντούσαν Μπάγεβιτς για δεύτερη φορά από τον Ολυμπιακό ο Κόκκαλης έπρεπε, ακολουθώντας τις υποσχέσεις που είχε δώσει, να προσλάβει ένα «μεγάλο ξένο προπονητή». Μόνο που ο Κόκκαλης δεν πίστευε ιδιαίτερα σε προπονητές αυθεντίες: το να έδινε τα κλειδιά της ομάδας σε ένα θεωρητικό με τρέλα για την ανάλυση όπως ήταν ο Σόλιντ μου έμοιαζε κομμάτι απίθανο. Ο Κόκκαλης μίλησε τότε με τον Καρεμπέ και τον Ζέτερμπεργκ, όπως τώρα έκανε ο Γιάννης Αλαφούζος με τον Στέφανο Κοτσώλη και τον Ζέκα. Ο Καρεμπέ του πρότεινε τον προπονητή της τότε πρωταθλήτριας Γαλλίας Λιόν, δηλαδή τον Λε Γκεν και ο Ζετερμπεργκ τον τεχνικό της πρωταθλήτριας Βελγίου Μπριζ, δηλαδή το Σόλιντ. Λένε ότι στον Κοτσώλη τον Δανό τον πρότεινε ο Χένρικσεν. Μια χαρά τύπος ο Ρενέ. Αλλά όταν κάποτε τον ρώτησαν για τον Χανς Μπάκε είχε πει τα καλύτερα λόγια κι ας ήταν Σουηδός και όχι Δανός. Και είχε πει τα καλύτερα και για τον Νίλσεν που έφερε ο Κοτσώλης στην Κηφισιά κι έμεινε μόλις ένα μήνα. Ο καλός Ρενέ δύσκολα λέει κακό λόγο για άνθρωπο – δεν ζει στην Ελλάδα. Αλλά αυτό σημαίνει πως ο νεοφερμένος Δανός δεν κουβαλά τίποτα πιο πολύ από την θεωρητική του κατάρτιση και δυο χρόνια καλής δουλειάς στην Κοπεγχάγη. Να δούμε αν του φτάνουν, αλλά είναι στοίχημα. Όπως στοίχημα ήταν κι ο Σόλιντ.  

Αρετές και χούγια

Όταν είχε έρθει ο Σόλιντ σχεδόν κανείς στον Ολυμπιακό δεν είχε ιδέα για το ποιος είναι ο Σόλιντ, ποιες είναι οι συνήθειες και τα χούγια του, τι έχει κάνει στην καριέρα του, τι μπάλα παίζουν οι ομάδες του κτλ. Κανείς δεν τα ήξερε αυτά γιατί στον Ολυμπιακό δεν υπήρχε τότε κανένας που να ασχολείται με τέτοιες μικρολεπτομέρειες. Αλλά κι ο ίδιος ο Σόλιντ δεν ήξερε πολλά για τον Ολυμπιακό και την νοοτροπία του. Του είχα κάνει μια συνέντευξη τότε σε ένα κεντρικό ξενοδοχείο στην Αθήνα. Ηταν εντελώς άδειο. Μου είχε πει ότι πήγαινε κάθε απόγευμα για να πιεί μια μπύρα γιατί από εκεί έβλεπε τον Παρθενώνα. Εγώ τον ρωτούσα για το 4-3-3 κι αυτός με ρωτούσε γιατί οι κάτοικοι της Αθήνας δεν πάνε εκεί να απολαύσουν την θέα και συνωστίζονται στα καφέ του κέντρου. Του είχα πει ότι ο Ολυμπιακός θέλει να κερδίζει το πρωτάθλημα κάθε χρόνο κι αυτός μου χε πει ότι η μόνη υπόσχεση που μπορεί να δώσει είναι ότι η ομάδα του θα παίξει πιο οργανωμένο ποδόσφαιρο. Πίστευα ότι θα φύγει σε τρεις μήνες: άντεξε ενάμισι χρόνο. Ελπίζω για το καλό του ΠΑΟ ο Νίστρουπ να αντέξει πιο πολύ. Δηλαδή να καταλάβει γρήγορα που βρίσκεται. Πράγμα που στην περίπτωση των προπονητών του ΠΑΟ είναι και το δύσκολοτερο: όχι τυχαία ο Γιοβάνοβιτς άντεξε πιο πολύ από τον Μπενίτεθ, ο Ουζουνίδης από τον Αλόνσο, ο Αναστασίου από τον Βιτόρια, ο Δώνης από τον Τερίμ και τον Μπόλονι.  

Βιογραφικό που τα έλεγε όλα

Για τον Νιστροπ γράφονται πολλά: για τον Σόλιντ γράφονταν ακόμα περισσότερα. Τρεις μέρες μετά την ανακοίνωση της πρόσληψης του Νορβηγού όλα για την καριέρα του ήταν γνωστά. Τουλάχιστον τέσσερις εφημερίδες είχαν ετοιμάσει τεράστια αφιερώματα: ό,τι γράφτηκε τότε επιβεβαιώθηκε 100%! Ο Σόλιντ είχε ένα δικό του πολυπληθέστατο τημ ανθρώπων, δούλευε με τρεις συγκεκριμένους μάνατζερ, έπαιζε πάντα 4-3-3, είχε κάποια ψιλοπροβλήματα με τις φίρμες, είχε όντως μεγάλες φιλοδοξίες. Οι ευρωπαϊκές του επιτυχίες ήταν ανύπαρκτες κυρίως γιατί δούλευε σε ομάδες χωρίς σπουδαίο όνομα στην Ευρώπη, αλλά είχε να επιδείξει μερικές νίκες με την Μπριζ κόντρα σε μεφαθήρια της εποχής που ήταν όντως εντυπωσιακές. Εκτός από τα καλά υπήρχαν και τα λιγότερο καλά και θα έφτανε κάποιος να ρωτήσει τρεις – τέσσερις ανθρώπους για να μάθει κάποια: ότι π.χ δεν τον ενδιέφεραν οι γηγενείς παίκτες, ότι οι ομάδες του άλλαζαν επτά – οκτώ ξένους το χρόνο, ότι ασχολούταν με ελάχιστες αγορές που ισχυριζόταν ότι γνωρίζει καλά ενώ στην πραγματικότητα απλά άκουγε συγκεκριμένους αντζέντηδες. Αμφιβάλω αν ο Κόκκαλης ασχολήθηκε ποτέ να μάθει κάτι από όλα αυτά. Ελπίζω για το καλό του ΠΑΟ ο Γιάννης Αλαφούζος να έχει ασχοληθεί με τον Νίστρουπ περισσότερο.

Μήνας του μέλιτος

 Το ξεκίνημα του μάστρο Τροντ ήταν σαν μήνας του μέλιτος.  Ο Σόλιντ «βαφτίστηκε» μεγάλος προπονητής για να ξορκιστεί ο Μπάγεβιτς. Η οργανωμένη εξέδρα φώναζε το όνομά του, ο πρόεδρος χαιρόταν γιατί βρήκε τον κατάλληλο άνθρωπο – ειδικά όταν ο Ολυμπιακός απέκτησε τον Γιάγια Τουρέ. Οι παίκτες δεν τολμούσαν ποτέ να πουν δημόσια τα πολλά περίεργα που έβλεπαν. Στην πραγματικότητα ο Σόλιντ ήταν ένας μέτριος κόουτς, αλλά αρκετά συνεπής στην εικόνα που φαίνονταν από το βιογραφικό του: οι παίκτες που πρότεινε προέρχονταν ή είχαν σχέση με το Βέλγιο, ο Ολυμπιακός που ονειρεύονταν ήταν μια βελτιωμένη έκδοση της Μπριζ που ήταν η καλύτερη ομάδα που είχε φτιάξει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Είχε μεγάλη δυσκολία να μάθει στην ομάδα να αμύνεται και δεν μπορούσε να καταλάβει τον Ριβάλντο πχ που δεν ήθελε να πιέζει ψηλά και ήθελε κάθε μπάλα να περνά από τα πόδια του: στο ποδόσφαιρο του Σόλιντ τέτοιοι παίκτες δεν υπήρχαν. Αλλά ο τύπος ήταν συνεπής. Ο Σόλιντ δεν ήταν τίποτα διαφορετικό από αυτό που φαίνονταν ότι είναι. Εφυγε ενάμισι χρόνο μετά τον ερχομό του – νομίζω μετά από μια ήττα από τον ΠΑΟ με 1-0.

Ανοιξε δέκα πόρτες

Τώρα που θυμάμαι την ιστορία εκείνη λέω  ότι ο Σόλιντ δεν έπρεπε να ρθει στον Ολυμπιακό γιατί απλούστατα δεν ήταν καλύτερος από τον προπονητή που ο Ολυμπιακός είχε προηγουμένως. Δεν έκανε όμως και ζημιά: ο Ολυμπιακός χάρη και στο Σόλιντ κέρδισε εύκολα ένα νταμπλ, χτύπησε δέκα πόρτες στην Ευρώπη, απόκτησε και πούλησε τον Τουρέ, διαπραγματεύτηκε καλούς παίκτες, έπαιξε ένα κάπως οργανωμένο επιθετικό ποδόσφαιρο, αλλά κομμάτι ημιτελές. Γιατί τον έδιωξε τον Σόλιντ; Ο Κόκκαλης τον έδιωξε γιατί δεν τον καταλάβαινε και γιατί στις διενέξεις του με τους παίκτες έδινε δίκιο στους παίκτες. Εφερε τον Τάκη Λεμονή με τον οποίο μπορούσε να συνεννοηθεί και την επόμενη σεζόν τα πράγματα πήγαν πολύ καλύτερα. Αλλά ο ΠΑΟ δεν έχει Λεμονή stand by και για αυτό πρέπει να προσέξει να του βγει ο Δανός. Που δεν έχει το μεγάλο όνομα, αλλά σίγουρα θα έχει όρεξη για δουλειά όπως έχουν όλοι οι Σκανδιναβοί. Όπως είχε και ο Σόλιντ.  

Θα τα καταφέρει ο Δανός; Ουδείς το γνωρίζει. Ο σκοπός όμως είναι να ξέρουν γιατί τον έφεραν. Διαβάζω ότι αυτό που εντυπωσιάζει είναι ότι επί των ημερών του βελτίωσε στην Κοπεγχάγη παίκτες που πωλήθηκαν εκατομμύρια: μπράβο του. Κάτι τέτοια έκανε στην Μπριζ και ο Σόλιντ. Αλλά ο ΠΑΟ το πρωτάθλημα πρέπει να κερδίσει. Κι ο Δανός θα κριθεί για την ικανότητα του αρχικά τουλάχιστον να το διεκδικήσει. Αν έρθει και πει ότι εγγυάται ότι απλά ο ΠΑΟ θα παίξει καλύτερο, τον φαντάζομαι ήδη να πίνει μια μπύρα κοιτάζοντας τον Παρθενώνα…