Από χθες το βράδυ και η Θύρα 7 προστέθηκε στο κλαμπ των αντιολυμπιακών που κάνουν πόλεμο στον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ κτλ κτλ. Οι οργανωμένοι της ομάδας έβγαλαν μια ανακοίνωση στην οποία επισημαίνουν τρία πράγματα. Το πρώτο ότι το ποδόσφαιρο που παίζει η ομάδα καιρό τώρα δεν είναι αυτό που ο οπαδός του Ολυμπιακού περιμένει να δει. Το δεύτερο ότι η όποια υπομονή έχει εξαντληθεί γιατί ό,τι συμβαίνει φέτος είναι συνέχεια όσων όλοι έβλεπαν πέρυσι. Το τρίτο ότι ο προπονητής θα ανήκει πάντα στην ιστορία της ομάδας, όλοι θα τον αγαπούν και όλοι θα αναγνωρίζουν ότι έχει συμβολή σε ιστορικούς θριάμβους.

Υπάρχει κάτι από αυτό που δεν ισχύει; Νομίζω όχι. Αλλά ισχύει και ότι για μια σημαντική μερίδα του κόσμου όλα αυτά δεν πρέπει να λέγονται. Διότι η αλήθεια δεν έχει καμία σημασία μπροστά στο συναίσθημα.

Κρυφτούλι από την πραγματικότητα

Για πολύ κόσμο η ιστορία του Μεντιλίμπαρ είναι κυρίως μια ιστορία συναισθηματική. Ο προπονητής δεν πρέπει να κρίνεται. Αν πρέπει κάποιος να κρίνεται είναι όλοι οι υπόλοιποι: η διοίκηση, οι παίκτες, οι δημοσιογράφοι που κάνουν κριτική, οι οπαδοί που επισημαίνουν ότι ο Ολυμπιακός στο Καραϊσκάκη έχει βάλει 8 γκολ σε 8 μήνες. Ολοι. Εκτός από τον κόουτς.Που είναι ανοιχτό βιβλίο.  

Ακριβώς επειδή ο κόουτς είναι ένας άνθρωπος 65 χρονών (με καριέρα γεμάτη από πολλά και συγκεκριμένα προηγούμενα) ό,τι μπορεί να κάνει μας το έδειξε από το πρώτο τρίμηνο που ήταν στην Ελλάδα: το καλό ήταν ότι μοιάζει προπονητής κι αυτό, όταν ο Βάσκος ήρθε, αποδείχτηκε πολύ χρήσιμο σε μια ομάδα που είχε αλλάξει του κόσμου τους προπονητές σε δυο χρόνια. Το πρόβλημα όμως εξ αρχής ήταν ότι οι τρόποι του και οι αντιλήψεις του (και εν τέλει το ίδιο το ποδόσφαιρο στο οποίο πιστεύει) δεν συνάδουν με ομάδα που κάνει πρωταθλητισμό – τουλάχιστον με τον τρόπο που το κάνει αυτό ο Ολυμπιακός.

Ο Ολυμπιακός του Μεντιλίμπαρ είχε πρόβλημα στο να παίξει και να δημιουργήσει και το πρώτο τρίμηνο της παρουσίας του εδώ για αυτό άλλωστε εκείνη την σεζόν κατέληξε τρίτος απλά γιατί κατάφερε να αποσπάσει μια ηρωϊκή ισοπαλία από τον ΠΑΟ στην Λεωφόρο. Σε εκείνο το πρώτο του τρίμηνο του Βάσκου ο Ολυμπιακός είχε δείξει δυσκολίες απέναντι σε κλειστές άμυνες (είχε κερδίσει πολύ δύσκολα ομάδες όπως ο Αστέρας στο Καραϊσκάκη και ο Παναιτωλικός), είχε κάνει λάθος ματς παίζοντας με δύο φουνταριστούς (αξέχαστη μια ήττα από τον ΠΑΟ του Τερίμ στην έδρα του), είχε μια κάκιστη προσέγγιση σε ντέρμπι (είχε χάσει με κάτω τα χέρια από τον ΠΑΟΚ), αλλά και μια δυσκολία κατανόησης ότι ο πρωταθλητισμός θέλει ένα κάποιο ρίσκο (ακόμα θυμάμαι μια ισοπαλία 1-1 με τον αδιάφορο Αρη στο Βικελίδης όπου ο κόουτς δεν είχε καταλάβει την ανάγκη της νίκης στην διεκδίκηση του πρωταθλήματος).

Δεν θα είχε συνεχίσει τότε

Τι θέλω να πω; Ότι αν δεν υπήρχε η κατάκτηση του Conference League (ένας πραγματικός θρίαμβος στον οποίο η συμβολή του ήταν μεγάλη) ο Μεντιλίμπαρ με όσα είχε δείξει στο πρωτάθλημα δύσκολα θα είχε συνεχίσει στον Ολυμπιακό. Κι ας απολάμβανε της εκτίμησης του Βαγγέλη Μαρινάκη που βλέπει στο πρόσωπό του και σήμερα ένα αξιοσέβαστο άνθρωπο.

Είναι όλα δικαιώματά του

Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι τρία περίπου χρόνια μετά υπάρχουν άνθρωποι που πιστεύουν πως ο Μεντιλίμπαρ μπορεί να κάνει άλλα από αυτά που κάνει. Πιστεύουν πχ ότι μπορεί να φτιάξει μια ομάδα που να παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο: ο Βάσκος σε αυτό δεν πιστεύει. Δεν πιστεύει επίσης στο χτίσιμο των επιθέσεων και στην κατοχή της μπάλας και είναι δικαίωμά του. Όπως δικαίωμά του είναι να θεωρεί ότι οι παλιοί παίκτες είναι σημαντικότεροι από τους καινούργιους, όπως δικαίωμά του είναι να μην λέει ονόματα παικτών για μεταγραφές, όπως δικαίωμα του είναι να πιστεύει πως μια νίκη με 1-0 δεν έχει καμία διαφορά από μια νίκη με 3-0. Το θέμα δεν είναι ο Μεντιλίμπαρ: είναι ότι πολύς κόσμος νομίζει ότι είναι κάποιος άλλος – νομίζω ότι και ο Μαρινάκης το πίστευε αυτό για καιρό, ακριβώς γιατί θέλει την επιτυχία του κόουτς, που θα ήταν άλλωστε και επιτυχία του Ολυμπιακού. Δεν υπάρχει άλλωστε πιο μεγάλος παραμορφωτικός καθρέφτης από την αγάπη.

Δυο απλά παραδείγματα

Θα φέρω ένα παράδειγμα για να γίνει κατανοητό πως μπλέκεται η αγάπη με την πραγματικότητα: την περίπτωση του Κώστα Φορτούνη. Όταν ο παίκτης επέστρεψε στον Ολυμπιακό είπαν ότι αποκτήθηκε κάποιος που στην χειρότερη των περιπτώσεων μπορεί να έρχεται από τον πάγκο και να λειτουργεί σαν game changer. Μόνο που ο Βάσκος σε αυτό τον ρόλο δεν πιστεύει. Με τον Γιόβετιτς που προ  τριετίας του ζητούσε να του δίνει χρόνο συμμετοχής έστω στο τέλος των παιγνιδιών για να δείχνει την χρησιμότητά του τσακώθηκε σε σημείο που ο Σέρβος στην Λεωφόρο του έκανε κάποτε χειρονομίες. Τον Καμπελά δεν τον έβαζε πέρυσι ποτέ για να κάνει αυτή την δουλειά. Το ίδιο ακριβώς κάνει και με τον Φορτούνη. Είναι παράξενο; Όχι φυσικά. Παράξενο είναι ότι πολύς κόσμος νομίζει ότι μπορεί από τον Μεντιλίμπαρ ο Φορτούνης να χρησιμοποιείται όπως κάποτε ο Βαλμπουενά: λες κι ο Βάσκος κι ο Πέδρο Μαρτίνς είναι το ίδιο πράγμα.

Θα φέρω κι άλλο ένα παράδειγμα: τον Ντάνι Γκαρθία. Τον χρησιμοποιεί δείχνοντάς του τον σεβασμό που έδειξε κάποτε στον Ιμπόρα. Γιατί; Γιατί του αρέσουν αυτά τα χαφ. Από τον Ιμπόρα, ένα παίκτη που έμεινε τον Ιανουάριο του 2025 στον Ολυμπιακό γιατί το ζήτησε από τον Γιάννη Βρέντζο ως προσωπική χάρη για να μην φύγει κι αλλάξουν τα παιδιά του σχολείο στη μέση της σεζόν, ο Μεντιλίμπαρ πήρε σε ένα τρίμηνο πολλά, από τον Ντάνι παίρνει σε δυο χρόνια λιγότερα: αλλά ο σεβασμός και η επιμονή στον παίκτη είναι ο ίδιος γιατί του κόουτς του αρέσουν χαφ με αυτά τα χαρακτηριστικά. Παίκτες σαν τον Σα, τον Ολιβέιρα, τον Ορτα, τον Νασιμέντο κτλ του αρέσουν λιγότερο.

Τι άλλαξε από την συνάντηση

Ο κόσμος απορεί γιατί ενώ πριν λίγες μέρες υπήρξε μια συνάντηση του κόουτς με τον Μαρινάκη στην οποία προέκυψαν αγκαλιές, φιλιά και στήριξη σήμερα υπάρχει πάλι θέμα προπονητή. Μα είναι απλό: υπάρχει μια στιγμή που ο συναισθηματισμός πάει στην άκρη. Τι έγινε μετά την συνάντηση; Ο Μεντιλίμπαρ συνέχισε να μην θέλει κανένα ενεργό ρόλο στις μεταγραφές. Συνέχισε να στηρίζει τους «παλιούς» γιατί αυτούς ξέρει κι αυτούς εμπιστεύεται. Συνέχισε να χρησιμοποιεί κριτήρια παλαιότητας όχι μόνο στην σύσταση της ενδεκάδας (όπου οι παλιοί για να παίζουν, παίζουν και σε άλλες θέσεις πχ ο Τσικίνιο), αλλά και στην δημιουργία της ευρωπαϊκής λίστας. Κι όλα αυτά θα ήταν μικρότερα προβλήματα (ο Ολυμπιακός ζει με αυτά από την πρώτη μέρα που ήρθε) αν τουλάχιστον η ομάδα έπαιζε μια μπάλα της προκοπής: στην τρίτη αγωνιστική ο Ολυμπιακός με αντιπάλους τον Ατρόμητο, τον Αστέρα και τον Βόλο έχει τρια γκολ στο πρωτάθλημα όσα ο Ηρακλής και η Καλαμάτα που είναι νεοφώτιστοι. Η δε Ναϊμέγκεν, στην οποία ο Ολυμπιακός έβαλε ένα γκολ σε 210 λεπτά, δεν έχει ματς στο οποίο να μην έχει δεχτεί δυο γκολ στη συνέχεια.

Μόνο εγώ τον σεβάστηκα

Είναι άχρηστοι όλοι οι παίκτες του Ολυμπιακού; Πιθανόν. Τα έχει κάνει όλα λάθος η διοίκηση; Μπορεί. Χρειάζεται η ομάδα χρόνο; Σίγουρα. Αλλά πρέπει να αγαπάς παθολογικά τον Μεντιλίμπαρ για να πιστεύεις πως στα χέρια του ο Ολυμπιακός θα παίξει καλύτερο ποδόσφαιρο ενώ ο Βάσκος είναι στην Ελλάδα τρία χρόνια και οι τρόποι του είναι γνωστοί και δεδομένοι. Οπότε είμαστε στα γνωστά: ή κάνεις πως αυτό δεν το βλέπεις (και τον κρατάς γνωρίζοντας πως καμία νουθεσία και καμία στήριξη δεν θα βοηθήσει ώστε να γίνει κάτι διαφορετικό) ή τον αλλάζεις και πας στο άγνωστο αλλά με βάρκα την ελπίδα ότι ο επόμενος θα παρουσιάσει κάτι ελκυστικότερο. Σε αυτό και μόνο διαφωνώ με την ανακοίνωση της Θύρας 7 που μιλάει για πρωτάθλημα που πρέπει να κερδηθεί οπωσδήποτε κτλ. Κανένα πρωτάθλημα δεν κερδήθηκε ποτέ από ένα προπονητή: η υποχρέωση του προπονητή είναι να παρουσιάζει μια ομάδα που να παίζει συμβατό με την νοοτροπία του Ολυμπιακού ποδόσφαιρο και να αξιοποιεί τους παίκτες.

Και κάτι δικό μου. Μόνο εγώ τελικά τον αγάπησα τον Μεντιλίμπαρ, όπως και άλλους πολλούς προπονητές που έχουν δουλέψει στις ελληνικές ομάδες. Για αυτό και από πέρυσι του λέω ότι αν δεν αλλάξει κάτι δεν θα μακροημερεύσει. Οι άλλοι που χειροκροτούν αυτό το χαώδες ποδόσφαιρό του απλά του έκαναν κακό πείθοντάς τον ότι συνεχίζοντας να παρουσιάζει μια ομάδα που στο Βόλο είχε κάνει 17 σέντρες στο μισάωρο μπορεί να δουλεύει στον Ολυμπιακό για πάντα, γιατί απλά η εξέδρα φώναζε το όνομά του επειδή ο Ολυμπιακός κέρδιζε τον Ατρόμητο με γκολ του Κάρμο στο 80΄. Δεν είναι ποτέ τόσο εύκολο.