Εβλεπα αυτά που συνέβαιναν χθες στο ντέρμπι του ελληνικού πρωταθλήματος μπάσκετ ανάμεσα στον ΠΑΟ και στον Ολυμπιακό στο ΟΑΚΑ και αναρωτιόμουν σε πολλές περιπτώσεις αν αυτό που βλέπω είναι παιγνίδι μπάσκετ ή θεατρική παράσταση. Στα πολλά ματς που είχαν και έχουν να δώσουν φέτος μεταξύ τους οι Αιώνιοι ήταν λογικό να υπάρχει κι ένα εντελώς αδιάφορο και για τους δύο: η πρώτη θέση στην κανονική περίοδος θα ήταν έτσι κι αλλιώς του Ολυμπιακού, ο Αταμάν διάλεξε να μην ρισκάρει με σημαντικούς παίκτες που είχαν ενοχλήσεις, το ματς έμοιαζε απλά μια ωραία ευκαιρία για τους προπονητές να δοκιμάσουν πράγματα – πρόκειται για ευκαιρία που δεν έχουν και συχνά. Για αυτό και το είδα κι εγώ που το μόνο που βλέπω στο ελληνικό πρωτάθλημα μπάσκετ είναι συνήθως τους τελικούς, άντε και κανένα ντέρμπι που να έχει βαθμολογικό ενδιαφέρον, αν κι αυτό είναι σχετικό καθώς τα τελευταίο πρωτάθλημα πχ το κέρδισε ο δεύτερος της κανονικής περιόδου. Χθες έμοιαζε ενδιαφέρον για να δει κανείς τον Ολυμπιακό χωρίς τον Φουρνιέ και τον ΠΑΟ χωρίς τους Χουάντσο, Χέις Ντέιβις και Γκραντ. Αλλά αυτό που προέκυψε ήταν πάλι μια ιστορία όπου η τοξικότητα έχει μεγαλύτερη σημασία από το μπάσκετ. Το παιγνίδι πάλι έγινε αφορμή για αθλιότητες, επιθέσεις ακόμα και παραγόντων σε παίκτες, ανακοινώσεις, αναρτήσεις του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στο Instagram, γκρίνιες για διαιτητές κτλ κτλ. Στο τέλος έμεινε ως συμπέρασμα πως κανένα ματς  Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός δεν μπορεί να είναι αδιάφορο όταν δεν αντιμετωπίζεται ως παιγνίδι μπάσκετ αλλά ως ακόμα ένα επεισόδια μιας ατελείωτης επίδειξης μαγκιάς – αναρωτιέμαι πώς γίνεται όλα αυτά να μην τα βαριούνται όχι μόνο αυτοί που τα προκαλούν αλλά κι αυτοί που τα παρακολουθούν.  

Σε αυτό το κλίμα παραγωγής τοξικότητας στιγμές όπως ο καυγάς του Ναν με τον Ντόρσεϊ πχ, είναι απλά αποδείξεις του πόσο το μυαλό των παικτών μπορεί να διαλυθεί. Δεν σοκάρομαι: οι παίκτες πάντα καυγαδίζουν και θα καυγαδίζουν. Αλλά στην προκειμένη περίπτωση είναι φανερό πως η περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι αυτό που οδηγεί κι αυτούς στην υστερία: κάποιοι είναι σε αυτά τα παιγνίδια να συμπεριφέρονται σαν να θέλουν να παίξουν ρόλους που ευχαριστούν άρρωστους οπαδούς. Χθες  μετά τον μεταξύ τους καυγά στο τέλος του πρώτου ημιχρόνου αποβλήθηκαν από τους διαιτητές και οι δυο και το ματς έχασε δυο πρωταγωνιστές – τους καλύτερους των ομάδων μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αλλά ποιος νοιάζεται;  Οι επιδείξεις μαγκιάς μετράνε πιο πολύ από το μπάσκετ. Και είναι κρίμα. Γιατί και οι δυο ομάδες μπορεί να παίξουν καλό μπάσκετ.

Με τον τρόπο του Μπαρτζώκα

Κέρδισε ο Ολυμπιακός γιατί ήταν πιο γεμάτος, είναι πιο ομάδα, και έχει ένα προπονητή που ξέροντας καλά το υλικό του μπορεί να διαχειριστεί ευκολότερα απουσίες. Ο Μπάρτζώκας ξέρει επίσης και ότι κάθε νίκη επί του ΠΑΟ μετρά και ειδικά αν αυτή είναι στο ΟΑΚΑ λειτουργεί και λίγο ως επένδυση για το μέλλον, αφού στο γήπεδο αυτό θα κριθεί η Ευρωλίγκα. Ο Μπαρτζώκας δεν είχε τον Φουρνιέ, αλλά είχε τεράστιο πρωταγωνιστή τον Ντόρσεϊ στο πρώτο ημίχρονο: οι 18 του πόντοι ήταν μαχαιριές και σε συνδυασμό με τους 9 του Βεζένκοφ εκτίναξαν την διαφορά. Αλλά την τελική νίκη με 94-101 ο Ολυμπιακός την πήρε στο δεύτερο ημίχρονο κάνοντας δυο σημαντικά πράγματα. Από την μια άντεξε στην αντεπίθεση που επιχείρησε ο Παναθηναϊκός ειδικά στο τρίτο δεκάλεπτο μολονότι μάλιστα βρέθηκε σ’ αυτό χωρίς τον Ναν που ήταν ο πρώτος του σκόρερ μέχρι να αποβληθεί και αφετέρου βρήκε λύσεις κι από παίκτες που έγιναν ανέλπιστοι κατά κάποιο τρόπο πρωταγωνιστές.

Ο Γουόκαπ και ο Πίτερς με 11 εκατέρωθεν πόντους βοήθησαν πολύ, και ο Ντάντα Χολ ήταν καλύτερος και από τον Ταρίκ Τζόουνς και από τον άποντο Μιλουτίνοφ που τελευταία μοιάζει λίγο κουρασμένος. Αλλά ο παίκτης – κλειδί ήταν αναμφίβολα στην επανάληψη ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης με τους 11 πόντους του κι αυτό πρέπει κανείς να το πιστώσει στον Μπαρτζώκα: τον χρησιμοποιεί σχεδόν αποκλειστικά στο ελληνικό πρωτάθλημα, στα ματς της Ευρωλίγκας πολλές φορές δεν είναι ούτε καν στην αποστολή κι όμως χθες που χρειάστηκε για ένα ημίχρονο ήταν σαν να έπαιξε και για τον Ντόρσεϊ και για τον Φουρνιέ. Αυτός έδειξε στον προπονητή του πως μπορεί να τον υπολογίζει, αλλά κι ο προπονητής έδειξε πως έχει τον τρόπο του από κάποιους παίκτες να παίρνει πολλά την στιγμή που πρέπει. Πράγμα που φυσικά δεν είναι λίγο και για αυτό και ο κόουτς του Ολυμπιακού χάρηκε και είπε πως αν δεν υπήρχε λίγη χαλαρότητα ο Ολυμπιακός θα κέρδιζε με 20 πόντους. Σε αυτά τα ματς κάνει την δουλειά και διασκεδάζει κιόλας.       

Κάκιστη άμυνα, φτηνές δικαιολογίες

Κι ο Παναθηναϊκός; Ο Αταμάν, που δεν είχε τον Χέις Ντέιβις, τον Γκραντ, τον Χουάντσο αλλά και τον Ρογκαβόπουλο, είδε τον Οσμαν να προσπαθεί από την αρχή να τον σηκώσει στους ώμους του και μετά την αποβολή του Ναν τον Σορτς να παίρνει πρωτοβουλίες και σε κάποιες περιπτώσεις να βάζει και σουτ που η άμυνα του Ολυμπιακού του έδινε με ευκολία – στο τέλος βέβαια έχασε ένα κρίσιμο τρίποντο για να κάνει το ματς θρίλερ και η σεμνή τελετή έλαβε τέλος. Δν ήταν κακοί ο Σλουκάς, ο Μητογλου, και ο Λεσόρ αλλά στην επίθεση: στην άμυνα ας το αφήσουμε καλύτερα. Η ομάδα του Αταμάν σε πολλά σημεία του παιχνιδιού έμοιαζε με αυτήν να μη θέλει να ασχοληθεί: έτσι εξηγείται και το κρεσέντο του Ντόρσεϊ στην αρχή και η ευκολία του Λαρεντζάκη να πάρει την σκυτάλη στην συνέχεια. Χωρίς άμυνα ντέρμπι έστω και για το γόητρο δεν κερδίζεται.

Αλλά πέρα από την κάκιστη άμυνα, ο ΠΑΟ έκανε κι άλλα πολλά για να κάνει την ήττα του να μοιάζει πιο μεγάλη από όσο τελικά ήταν. Οι εντάσεις στο γήπεδο, οι αναρτήσεις του Γιαννακόπουλου, και οι δηλώσεις του Αταμάν στο τέλος μετέτρεψαν ένα διαδικαστικό ματς (ένα παιγνίδι που επί της ουσίας έγινε για να γίνει) σε ένα ακόμα χαστούκι από τον αιώνιο αντίπαλο, που μάλιστα πόνεσε. Αντί να σταθούν στις πολλές και μεγάλες απουσίες και να δώσουν στον Ολυμπιακό ραντεβού για τα σημαντικά που οι δυο έχουν μπροστά τους στην συνέχεια θυμίζοντας πως άλλα είναι τα ματς που θα κρίνουν τίτλους στον ΠΑΟ έκαναν ό,τι μπορούσαν για να δώσουν στην νίκη του Ολυμπιακού ακόμα μεγαλύτερη αξία. Κι αν οι παράγοντες του ΠΑΟ έχουν μπει στο κακό τρυπάκι ότι πάντα πρέπει να κάνουν μαγκιές, αν ένας κόσμος που πληρώνει και πολλά πάει στο γήπεδο για να εκτονώνεται γελοιοποιώντας τις κάμερες της ΔΕΑΒ πχ, αν οι επαγγελματίες κλαίουσες θεωρούν χρέος τους μετά από κάθε ήττα να θυμούνται διαιτητές και τρισκατάρατους Λιόλιους, είναι να απορείς με τον Αταμάν που θυμήθηκε χθες ότι έχουν ελληνικά διαβατήρια ο Γουόκαπ και ο Ντόρσεϊ και το ανέδειξε σε πρόβλημα. Ποιος αυτός που πήρε ασημένιο μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό έχοντας στην Εθνική Τουρκίας τον Λάρκιν!

Θα μου πεις τρία χρόνια κοντεύει να κλείσει εδώ και τα έχει καταλάβει κι αυτός όλα. Κατανοητό αλλά και κακό σημάδι για την συνέχεια. Γιατί όσο πιο πολλές και πιο αστείες είναι οι δικαιολογίες, τόσο χειρότερα τα αποτελέσματα. Σε όλα τα σπορ και στην ζωή την ίδια…